Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποια μέρα, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να τη βρίσκεις μέσα σου.

Πιάνεις τον εαυτό σου να μιλάει όπως εκείνη.

Να νοιάζεσαι όπως εκείνη.

Να μαγειρεύεις «με το μάτι», να τακτοποιείς μηχανικά, να θυμασαι λεπτομέρειες που νόμιζες ασήμαντες.

Να μαλώνεις από αγάπη, να ανησυχείς πριν καν τα παιδιά σου πουν μια λέξη, να θέλεις μόνο να είναι καλά.

Και ξαφνικά, αυτά τα «μεγάλα παπούτσια» που δοκίμαζες μικρή και σου ήταν τεράστια… κάπως σου ταιριάζουν.

Κάνεις βήματα μέσα τους, και κάθε βήμα σε κάνει να καταλαβαίνεις.

Καταλαβαίνεις τα όρια που έβαζε.

Τους φόβους που έκρυβε.

Την κούραση που δεν έδειχνε.

Τις θυσίες που δεν είπε ποτέ δυνατά.

Κι έρχεται η στιγμή που κοιτάς στον καθρέφτη και τη βλέπεις—όχι μόνο στα χαρακτηριστικά, αλλά στον τρόπο που αγαπάς.

Γιατί μια μάνα δεν φευγει ποτέ από τη ζωή μας … Είναι πάντα μέσα μας.

Στην ζωή μας, στον λόγο μας, στην αγκαλιά μας,στην καρδιά μας ❤️ Μαμα μου …. χρόνια σου πολλά !! Σαγαπω και σε ευχαριστώ για όλα όσα σε με δίδαξες 🥰❤️💐

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους