Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κοιτάζοντας πίσω, έχω την εντύπωση πως ήταν μόλις προχθές ακόμα όταν ξεκινούσα αυτή την διαδρομή... Κι όμως 40 ολόκληρα χρόνια, με πάνω από χίλια τραγούδια, με εκατοντάδες συναυλίες, χιλιάδες ξενύχτια με εμφανίσεις σαν τραγουδιστής-τραγουδοποιός και ατέλειωτες ώρες δουλειάς σαν σύνθετης τα τελευταία χρόνια.

Μια διαδρομή άλλες φορές δύσβατη κι ανηφορική, άλλες φορές με αδιέξοδα και δύσκολα μονοπάτια κι άλλες φορές με κατηφόρες, χαρές και βαθιά ψυχική ικανοποίηση.

Μια διαδρομή σαν την ζωή, με εκπλήξεις, επιτυχίες, ατυχίες, ανατροπές, άγχος, αλλά και απολαύσεις.

Μεγαλωμένος σε μια μουσική οικογένεια, με Χατζιδάκι και Θεοδωράκη να μπαινοβγαίνουν στο σπίτι της απ τα χρόνια της ΕΠΟΝ ακόμα.

Αλλά κι αργότερα, στην δεκαετία 60 όταν όλο το μουσικό θέατρο τότε (Ζωή Φυτούση- Ρένα Βλαχοπούλου- Ρένα Ντορ -Αννα Καλουτά κ.α.) περνούσε απ το σπίτι μας για πρόβες με τα αδέρφια του πατέρα μου, που είχαν το ΤΡΙΟ ΜΟΡΕΝΟ.

Εγω στα πόδια τους μικράκι περίμενα πάντα τη σοκολάτα που μου έφερναν.

Έτσι δεν κατάφερα να αποφύγω το πεπρωμένο.

Ήταν τέλη του 1982 όταν ξεκίνησα κι εγώ επαγγελματικά στο τραγούδι.

Δεν υπολογίζω ένα-δυο χρόνια πιο πριν, όπου δειλά κι ερασιτεχνικά έπαιζα τα Σ-Κ για χαρτζιλίκι, αφού ακόμα υπηρετούσα τη θητεία μου στο Ναυτικό.

Η μέτρηση για τα 40 χρόνια μου ξεκινάει επίσημα από τότε που το τραγούδι γίνεται το κυρίως επάγγελμα μου και ζω αποκλειστικά πια απ αυτό.

Εκείνος ο Χειμώνας 1982-3 στη μπουάτ ΖΥΓΟΣ στο Αιγάλεω, ντουέτο μαζί με τον φίλο μου και εξαιρετικό μουσικό Αδάμο Κατσαντώνη.

Αυτός τότε ολοκλήρωνε τις μουσικές του σπουδές στην Αθήνα, πριν ξαναγυρίσει στην πατρίδα του την Κύπρο, όπου έγινε σπουδαίος συνθέτης και ποιητής.

Για τα επόμενα χρόνια ήμασταν συνεργάτες κι έμαθα πάρα πολλά δίπλα του.

Κυνηγήσαμε μαζί το Άγιο μεροκάματο, άλλες φορές σε χώρους συμπαθητικούς κι άλλες σε χώρους έξω απ την προσωπική μας αισθητική.

Ώσπου το καλοκαίρι του 1983 μας ανακάλυψαν και σε συνεργασία με το νεοσύστατο τοτε Υφυπουργείο Νέας Γενιάς, ξεκίνησα συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, με το πρώτο μου συγκρότημα.

Θυμάμαι στο μπουζούκι είχα τότε τον νεαρό Βαγγέλη Κορακάκη, προσωπική μου ανακάλυψη στην γειτονιά μας, εκεί την Καισαριανή.

Ακολούθησαν πολλές συναυλίες με διάφορους φορείς Δήμους, Πολιτιστικούς και Πνευματικούς συλλόγους, νεολαίες κομμάτων κλπ.

Η βράβευση μου επίσης σε δυο Φεστιβάλ το καλοκαίρι του 1983, ήταν σημαντικό βήμα για μένα και μου ανέβασε αρκετά την αυτοπεποίθηση και την πίστη για την μετέπειτα ανοδική πορεία μου.

Ήταν ένας διαγωνισμός τραγουδιού στα πλαίσια του Φεστιβάλ της ΚΝΕ, αφιερωμένος στην μνήμη του Μάνου Λοίζου, όταν παρέλαβα βραβείο απ τα χέρια του Μίκη Θεοδωράκη, του Γιάννη Ρίτσου και του Σταύρου Κουγιουμτζή.

Τον ίδιο Σεπτέμβρη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διάκριση για άλλο ένα δικό μου τραγούδι.

Μέχρι που έφτασε το 1985, όπου με την προτροπή του Γιάννη Σπανού, πηγαίνω στην SONY (CBS τότε), στον Μίλτο Καρατζά και κάνω το δισκογραφικό μου ξεκίνημα. ΟΤΑΝ ΣΒΗΝΕΙ Η ΟΘΟΝΗ ήταν το πρώτο προσωπικό μου L.P. κι ακολούθησαν το ΑΧ ΕΛΕΝΗ -1986, το ΚΑΤΙ ΞΑΦΝΙΚΟ -1987, ΠΡΟΦΙΛ -1988, οι ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ -1990, το ΟΤΑΝ ΘΑ ΦΥΓΩ -1995 το ΑΣΤΕΡΙ ΦΩΤΕΙΝΟ -2000 και το ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ.

Αυτές ήταν οι προσωπικές δισκογραφικές δουλειές σε αυτή την μουσική μου διαδρομή σαν τραγουδοποιός.

Ερμήνευα δηλαδή τραγούδια που είχα γράψει ο ίδιος τη μουσική αλλά και τον στίχο.

Όλα μετά πήραν τον δρόμο τους.

Συνεργασίες σε μουσικές σκηνές με σπουδαία ονόματα (Μοσχολιού- Ζαμπέτας- Θαλασσινός- Ανδρεάδης- Καράλης -Δημητριάδη- Μουτσάτσου- Μαχαιρίτσας- Καζούλης- Γιοκαρίνης- Λαβράνος- Ψαριανός- και πολλοί πολλοί άλλοι), σε μαγαζιά, συναυλίες κλπ.

Μουσικές και τραγούδια για την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το θέατρο, αλλά και μια 3ετης θητεία σαν διευθυντής ραδιοφωνικού σταθμού 1989-1992.

Αλλά και διεθνή Φεστιβάλ (Κάιρο) καθώς και δεκάδες δισκογραφικές συνεργασίες που ξεκίνησαν μέσα στην δεκαετία 90 χωρίς να το καταλάβω... Κάποιοι φίλοι και συνάδερφοι τραγουδιστές, αλλά και παραγωγοί εταιρειών, άρχισαν να μου ζητάνε τραγούδια. Ο Αντ.Βαρδής, που ήταν και παραγωγός μου στη Sony, για την Χριστ.

Μαραγκόζη, ο Παν.

Κοντοσταυλάκης για τον Πασχάλη Τερζή κι αργότερα ακολούθησαν η Αννα Βίσση, ο Νότης Σφακιανάκης, η Έλενα Παπαρίζου και δεκάδες άλλοι, με διαχρονική και σημαντική πορεία στο ελληνικό τραγούδι.

Κάποια τραγούδια μου μεταφράστηκαν ακόμα και σε άλλες γλώσσες (εβραϊκά, ουκρανικά κλπ.). Το 1987 το 2002 και το 2003 τραγούδια μου διαγωνίστηκαν στους προκριματικούς της Eurovision.

Μετά το 2005 που σταματάω τις καθημερινές εμφανίσεις σε νυχτερινά μαγαζιά και κάνω μόνο ελάχιστα πια και επιλεγμένα live σε μουσικές σκηνές, αρχίζω να ασχολούμαι αποκλειστικά με την σύνθεση.

Αρχίζω να μελοποιώ κι άλλους στιχουργούς (εκτός απ τον εαυτό μου) και μετά το 2010 κάνω και δικές μου παραγωγές με νέους στιχουργούς και κάποιους πρωτοεμφανιζόμενους στην δισκογραφία τραγουδιστές.

Αρκετά αξιοπρεπείς παραγωγές όπως η ΑΥΛΑΙΑ και οι ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ, που τις αγκάλιασαν με αγάπη και πολλοί γνωστοί τραγουδιστές, αλλά και γνωστοί ηθοποιοί.

Παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια έκανα και αρκετές ολοκληρωμένες προσωπικές παραγωγές σε πρωτοεμφανιζόμενους τραγουδιστές.

Έτσι έφτασα μετά από 40 χρόνια να κοιτάζω τα εκατοντάδες τραγούδια μου (πάνω από 1000) στα οπισθόφυλλα σε κάπου 100 άλμπουμς και να απορώ πότε πρόλαβα και τα έγραψα όλα αυτά! Μου θυμίζουν εκείνες τις παλιές καρτέλες του ΙΚΑ, με τα χιλιάδες ένσημα, που μετρούσαμε έτσι τα χρόνια εργασίας, καθώς και τα βαρέα κι ανθυγιεινά.

Βέβαια δεν το κρύβω πως καμαρώνω και νιώθω αρκετά περήφανος γι αυτή την 40χρονη δημιουργική πορεία μου.

Ξέρω όμως πως πίσω από κάθε τραγούδι, κρύβονται και ατέλειωτες ώρες δουλειάς, εντός κι εκτός studio.

Καλό το ταλέντο και το χάρισμα, αλλά χρειάζεται επίσης πολύ δουλειά, οργάνωση, συγκέντρωση, εμπειρία και διαρκής αυτοβελτίωση.

Χιλιάδες ώρες πτήσης, όλο σχεδόν το 24ωρο.

Ακόμα και τις ώρες του ύπνου, σκέφτεσαι, διορθώνεις, απορρίπτεις, σημειώνεις, οργανώνεις.

Χωρίς να το καταλαβαίνεις δουλεύεις συνεχώς και αδιάλειπτα κάθε στιγμή... Ίσως οι γύρω σου το καταλαβαίνουν αυτό καλύτερα, όταν σου μιλούν κι εσύ είσαι φευγάτος, ονειροπαρμένος, χαμένος στις σκέψεις σου και στον κόσμο σου, προσπαθώντας να λύσεις μια αρμονία η να βελτιώσεις ένα ρεφρέν, χωρίς να προσέχεις ιδιαίτερα αυτά που σου λένε κι όσα συμβαίνουν γύρω σου.

Κι όμως δεν έχω κουραστεί ποτέ απ αυτήν την διαρκή διαδικασία της δημιουργίας.

Είναι κάτι που με κρατάει συνεχώς ενεργό στις επάλξεις κι έτσι γλυτώνω την κατάθλιψη, τα ψυχοφάρμακα και σκοτώνω την ελαφρότητα του είναι μου.

Νιώθω τόσο ζωντανός και ταυτόχρονα ευλογημένος που ακόμα μπορώ να εμπνέομαι και να γράφω τραγούδια μετά από 40 χρόνια διαδρομή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους