Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή κάποια (καλοδεχούμενα) σχόλια για τις αναρτήσεις μου... Η ζωή μου, σαν θεατρικό έργο: Στο ρόλο του Αλόνσο Κιχάδα, η αφεντιά μου.

Δουλτσινέα, το Φροντιστήριο "Εκπαιδευτική Φροντίδα". (Συμπαθάτε με για την "ανωμαλία", αλλά στα 15 μου είπα "θα γίνω Μαθηματικός και Φροντιστής" και δεν το μετάνιωσα ποτέ.

Πόσο πιο ένοχος να δηλώσω;). Σάντσο Πάντσα, φυσικά, η αμείλικτη πραγματικότητα.

Το χειροκρότημα, στο πέσιμο της αυλαίας, δεν είναι υποχρεωτικό.

Ίσως είναι παρηγορητικό, ίσως είναι και λίγο λυτρωτικό, αλλά μόνο αν είναι με την ψυχή σας. Υ.Γ. Επειδή. κάποιους, σας έχει φοβηθεί το μάτι μου... Εδώ αυτοσαρκάζομαι.

Αν δεν το καταλαβαίνετε (ή αν, ακόμα κι έτσι, σας θυμώνω), καλύτερα να χωρίσουμε οριστικά (και) τα ψηφιακά μας αποτυπώματα... 🎆

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους