Σήμερα γιορτάζω δύο φορές την γιορτή της μητέρας, μια που με γέννησε και μια που είναι ακόμα εδώ: Ήταν Τετάρτη 31 Μαΐου, ψιλοαργούτσικα, έχω βγει στο περίπτερο να πάρω μια μπύρα, χτυπάει το τηλέφωνο...

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα γιορτάζω δύο φορές την γιορτή της μητέρας, μια που με γέννησε και μια που είναι ακόμα εδώ: Ήταν Τετάρτη 31 Μαΐου, ψιλοαργούτσικα, έχω βγει στο περίπτερο να πάρω μια μπύρα, χτυπάει το τηλέφωνο, ήταν οι δικοί μου, αφού είπαμε τα τυπικά, ο πατέρας μου μου λέει ότι η μάνα μου έπιασε κάτι στο στήθος της, αλλά δεν θα είναι κάτι σοβαρό, μια φωνή από πίσω να του λέει να σταματήσει και να μη με αγχώνει άδικα.

Ήταν αργά, είχα ήδη αγχωθεί, δεν κοιμήθηκα καθόλου εκείνο το βράδυ.

Το επόμενο πρωί πετούσα για Κύπρο, έχω φτάσει Λάρνακα και μόλις έχω ξαπλώσει να κοιμηθώ, με το που κλείνω τα μάτια χτυπάει το τηλέφωνο, το κλείνω ασυναίσθητα, χτυπάει ξανά, το σηκώνω με νεύρα.

Στην άλλη πλευρά του τηλεφώνου ήταν ο πατέρας μου.

Δε με χαιρέτησε, «η μάνα σου έχει καρκίνο στο στήθος». Είναι κάποια γεγονότα, κάποιες ειδήσεις που δεν ξεχνάς ποτέ τι έκανες, πού ήσουν.

Ντύνομαι βιαστικά, με θυμάμαι να περπατάω χαμένος στο δρόμο, έφτασα μέχρι τις Φοινικού(δ)ες ακούγοντας 2 τραγούδια ξανά και ξανά, το «αμυγδαλάκι» του Γραμμένου και το «γλυκό της το παιδί» του Ζακ Στεφάνου, το τραγούδι που της αρέσει να της αφιερώνω.

Ξέσπασα σε κλάματα στο δρόμο, η μουσική βοηθάει να σπάσει ο πάγος του σοκ και να ξεχυθούν τα συναισθήματα σαν αίμα ζεστό μέσα από την πληγή.

Την επόμενη ημέρα θα ξεκινούσε ο Κατακλυσμός, μαζί κι ένας μαραθώνιος για εμάς.

Ένα μήνα μετά το χειρουργείο. 15,5 ώρες στο νοσοκομείο, μια Κυκλοθυμικιά, υπέροχη νοσηλεύτρια, μας αφήνει να την αποχαιρετήσουμε πριν μπει μέσα για την εγχείρηση, αγκαλιές που δεν ήθελαν να σπάσουν με τίποτα, 7 ώρες αναμονής στο πιο μίζερο σαλόνι του κόσμου, ένας τραυματιοφορέας να είναι ο προσωπικός μας αγγελιοφόρος, «την χειρουργούν ακόμα», «είναι καλά», «περιμένουμε να ξυπνήσει», κανένα άλλο νέο, ο πατέρας μου να τρέμει σαν το ψάρι στην καρέκλα και να μοιρολογά…ψύχραιμος όπως πάντα.

Όλοι έχουμε στηθεί έξω από το ασανσέρ, δεκάδες χειρουργημένοι, πουθενά αυτή που θέλουμε, τότε είχα ένα χέρι να με κρατά, ίσως για αυτό να είχα τόση δύναμη να περπατάω πάνω στα σκοινιά, να ζυγίζω όλες τις συνιστώσες με μαθηματική ακρίβεια και να βρίσκω την οικογενειακή ισορροπία. «Για δέστε όλοι τον ακροβάτη». Βρήκαν περισσότερους λεμφαδένες πειραγμένους, θα ακολουθήσει αναπόφευκτα μια σειρά από χημειοθεραπείες.

Όμως ο καρκίνος αφαιρέθηκε, νικήθηκε, κρατήσαμε το Στάλινγκραντ και βουρ για το Βερολίνο.

Το παιχνίδι πλέον μεταφέρεται στο δωματιάκι με τις 4 ειδικές καρέκλες και τα ματζαφλάρια για τους ορούς να κρέμονται από πάνω, κάθε λίγο και λιγάκι, σε κάθε επόμενη επίσκεψη, να εναλλάσσονται μικροί ήρωες της ζωής, με καρτερία έβγαζαν τα μπουφάν τους κι ετοιμάζονταν για μια ακόμα χημειοθεραπεία, μια ακόμα σβησμένη γραμμή στον τοίχο της φυλακής τους.

Ένας νοσηλευτής να έχει πάρει τη μπαγκέτα και ρυθμίζει αυτό το ανομοιογενές κουαρτέτο.

Είναι τα ξυρισμένα μαλλιά, οι πεσμένες βλεφαρίδες, τα σβησμένα φρύδια, τα νύχια που εγκαταλείπουν τα χέρια, η ατέλειωτη κούραση, η ανεξήγητη εξάντληση, ο φόβος, οι διαφορετικές παρενέργειες μετά από κάθε θεραπεία που συσσωρεύονται και γίνονται βουνό, ένας Γολγοθάς.

Πόσο με τσάντιζε η εντολή των έξω από τον χορό «να έχεις δύναμη αλλιώς θα σε νικήσει ο καρκίνος», να νιώθεις ότι κάνεις και κάτι λάθος που δεν χασκογελάς ενώ σου καρφώνουν τις πρόκες στα χέρια.

Είναι φυσικό να λυγίζεις, να πέφτεις κι είναι δουλειά των γύρω σου να σε σηκώσουν, να σου σκουπίζουν το αίμα από τα γόνατα και να σου πούνε πόσο σε αγαπάνε.

Δεν φταις εσύ, καμία ενοχή δεν χρωστάς ούτε στον εαυτό σου ούτε σε εμάς. «Αποφοίτηση» τον Δεκέμβριο από τις χημειοθεραπείες και διάλειμμα για τις γιορτές, βλέπουμε τερματισμό.

Ο χρόνος τελειώνει, μια χρονιά που έπαιξε ρώσικη ρουλέτα με την απώλεια γυρίζει το όπλο στον εαυτό της, μετράει αντίστροφα, πυροβολεί και γίνεται αστρόσκονη στο σύμπαν του μυαλού μας.

Η αλλαγή του χρόνου μας βρήκε και τους 3 αγκαλιά. «Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα», μια μικρή μπάντα που τραγουδάει ακόμα, που δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. 25 ακτινοβολίες η τελευταία στροφή.

Κάθε μέρα να έρχονται Αθήνα, κάθε μέρα να επιστρέφουν πίσω. 3 ώρες ταξίδι.

Το μικρό Twingo καταπίνει τη μια μέρα πίσω από την άλλη κι αφήνει από πίσω του καινούργια απόβλητα, κούραση και των γονέων. Κυριολεκτικά.

Οι πρώτες 3 εβδομάδες φεύγουν αέρας, οι επόμενες δυο με αναστεναγμούς, με power naps και νευρικό τιμόνι.

Πραγματικά, τα τελευταία μέτρα σε έναν μαραθώνιο μοιάζουν με χιλιόμετρα, ο Κηφισός κι η Κηφισίας και τα μποτιλιαρίσματα τους φαίνονταν κάποια στιγμή πιο ανυπέρβλητα εμπόδια κι από τον ίδιο τον καρκίνο.

Σήμερα πήρε το «πτυχίο», cancer survivor και με τη βούλα.

Τελευταία θεραπεία, βγαίνοντας από το νοσοκομείο «έσκισε την κορδέλα», χέρια σηκωμένα, σώμα καταβεβλημένο, μάτια νικητή. 8 ημέρες πριν ήταν η επέτειος από τον θάνατο τής αδερφής της από την ίδια διάγνωση.

Χρωστούσαμε στον καρκίνο μια οικογενειακή εκδίκηση, έναν δεύτερο γύρο, πιο έτοιμοι αυτήν την φορά.

Τώρα ξεκινά η φάση της αποθεραπείας, το μετάλλιο κρεμασμένο στο λαιμό, δε θα βγει για τα επόμενα χρόνια.

Με ρώτησαν αν μέσα σε όλο αυτό ένιωσα την ανάγκη να προσευχηθώ, να κοιτάξω προς κάποιον Θεό, να ψάξω μια μεταφυσική δύναμη να συνεχίσω.

Η αλήθεια είναι πως αυτό που μου έδινε περισσότερη δύναμη ήταν η κατάρτιση κι εμπειρία του επιστημονικού προσωπικού, εκεί πίστευα, εκεί πιστεύω, αυτό επαναλάμβανα όταν περίμενα στο μίζερο σαλόνι του νοσοκομείου. 71% των καρκίνων αν εντοπιστούν εγκαίρως πλέον αντιμετωπίζονται, ακόμα κι οι μεταστάσεις που κάποτε έκαναν την θεραπεία να μοιάζει χαμένη υπόθεση πλέον αντιμετωπίζονται στα ίσια.

Η νίκη απέναντι στον καρκίνο δε θα έρθει ένα ωραίο πρωί, δε θα έρθει ξαφνικά ως θαύμα, δε θα έρθει με ένα μαγικό χάπι, ο καρκίνος λυγίζει μέρα με τη μέρα σε ένα σκληρό μπρα ντε φερ με την επιστήμη σε εργαστήρια, σε νοσοκομεία, σε χειρουργεία, σε συνέδρια, σε δημοσιεύσεις.

Κάθε cancer survivor είναι ακόμα μια νίκη της ανθρωπότητας απέναντι του, ένα χιλιοστό κερδισμένο στο πεδίο της μάχης.

Κι αν ακόμα συνεχίζει να θερίζει, σίγουρα πλέον τρομάζει λιγότερο από ποτέ. Η Επιστήμη δεν είναι εμπόριο, δεν είναι αίγλη, δεν είναι επαγγελματική αποκατάσταση, όχι, είναι η μόνη ελπίδα που έχει ο Άνθρωπος μέσα στη διαχρονική ματαιότητα του και στην σύγχρονη δυστοπία μας. Κι αν σήμερα είναι μια τόσο ωραία κι ευτυχισμένη ημέρα, είναι εξαιτίας της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους