Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 2 Φλεβάρη του 1943 λήγει η μάχη του Στάλινγκραντ με την νίκη των Σοβιετικών.

Η καλύτερη εκδοχή του ανθρώπου νίκησε την χειρότερή του.

Και τότε ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το εξόντωμα του φιδιού.

Αυτής της πρώτης εκδοχής του.

Θα ακολουθούσαν κι άλλες, τα βλέπουμε και σήμερα.

Στις 9 Μάη ανακοινώθηκε η οριστική νίκη στα πέρατα της ΕΣΣΔ Πάνω από 1 εκατομμύρια στρατιώτες νεκροί 500 χιλιάδες αγνοούμενοι 650 χιλιάδες τραυματίες 90 χιλιάδες άμαχοι νεκροί Είναι οι πρόγονοι μας.

Δεν είναι μόνο η νίκη της Ρωσίας, της ΕΣΣΔ, των Κομμουνιστών, του Στάλιν, του Ζούκοφ.

Είναι η νίκη της ανθρωπότητας απέναντι στο τέρας.

Η νίκη του Έρωτα απέναντι στον Θάνατο.

Είναι η νίκη της πλευράς του ανθρώπου που ελπίζει, αισιοδοξεί κι αγαπά απέναντι στον άνθρωπο που έχει καεί μέχρι το τελευταίο κύτταρό του από την οργή, το μίσος, την εχθρότητα.

Ναι, ίσως η πρώτη αφορμή ήταν να προστατέψουν την πατρίδα τους, τα σπίτια τους, την επανάστασή τους, την οικογένειά τους, να εκδικηθούν για την φρίκη που είχαν ζήσει, όμως δεν ήταν μόνο αυτό.

Δεν ήταν.

Σε μια χώρα που είχα κατακρεουργηθεί, με εκατομμύρια νεκρούς, με πανίσχυρους εισβολείς, με μια φοβερή οπισθοχώρηση, με τεράστιες υλικές ζημιές, εκεί που κάθε λογικός άνθρωπος θα έβλεπε την παράδοση σα σωτηρία και λύτρωση, κάτι έγινε, κάτι σχεδόν μεταφυσικό.

Σα να μην παραδόθηκαν για κάτι πολύ ανώτερο από ένα στρατηγικό σχέδιο ή ένα απλό ένστικτο επιβίωσης.

Σα να πάλεψαν για όλους μας, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και καταγωγής.

Τιτάνες που κουβάλησαν την Ανθρωπότητα στις πλάτες τους.

Αυτό τους έδωσε τη δύναμη.

Από εκεί ξεκίνησε αυτή η ανεξήγητη αντεπίθεση, αυτή που έφερε τη Νίκη.

Πάλεψαν για όλους εμάς, πάλεψαν για τους νεκρούς της κάθε χώρας, ακόμα και τους αντιστασιακούς της χιτλερικής Γερμανίας και τους ιδεολογικούς τους εχθρούς που κι αυτοί βασανίζονταν, τραυματίζονταν και πέθαιναν σε άλλα πεδία, για τους φυλακισμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που βίωναν την πιο άρρωστη εκδοχή του ανθρώπινου μυαλού, την πιο μαύρη εκδοχή του φάσματος της ανθρώπινης ηθικής, πάλεψαν για τους αγέννητους, για τις ανάσες που έχουμε πάρει εμείς, για τα όνειρα που μπορέσαμε να κάνουμε, για τα δικαιώματα που έχουμε απολαύσει, για την ελευθερία του ανθρώπου.

Ξέρετε τι; Όσο απέναντι και να στέκεσαι στον Κομμουνισμό, ακόμα κι αν είσαι ο πιο απογοητευμένος του κόσμου από την τροπή που πήραν τα πράγματα με τον Υπαρκτό Σοσιαλισμό, η μεγαλύτερη δικαίωση αυτής της Επανάστασης, το μεγαλύτερο δώρο κι η σπουδαιότερη παρακαταθήκη που άφησε στην ανθρωπότητα είναι αυτή η Νίκη.

Άξιζε να συμβεί όλο αυτό ακόμα και με τα λάθη του για να έχει η ανθρωπότητα ένα τέτοιο τείχος θάρρους, αυταπάρνησης και πίστης απέναντι στην απόλυτη φρίκη.

Σήμερα, που ζούμε αντίστοιχη δυστοπία, χωρίς μια αντίστοιχη ΕΣΣΔ είναι ακόμα πιο ξεκάθαρο αυτό.

Δεν έχεις με ποιον να πας και ποιον να αφήσεις.

Δεν έχεις ουρανό να κοιτάξεις.

Δεν βλέπεις γερανούς να βγαίνουν μέσα από τα χαλάσματα του Στάλινγκραντ να μοιράζουν την Άνοιξη πίσω στους λαούς.

Όλοι αυτό δε φοβόμαστε; Ότι ίσως τελικά να μην ξαναυπάρξει Άνοιξη, να μην υπάρξουν ξανά γερανοί, μα μόνο κοράκια.

Νιώθω απέραντη αγάπη, ευγνωμοσύνη και σεβασμό για αυτόν τον λαό, τους νιώθω παππούδες μου, ήρωες μου, πάνω στα δικά τους χαμένα νιάτα, βρήκαν χώρο να περπατήσουν τα δικά μου.

Σας παρακαλώ, μην αφήσετε ποτέ και κανέναν να μολύνει την πιο σπουδαία θυσία του σύγχρονου ανθρώπου.

Κοιτάξτε μόνο τους ουρανούς κι αν δείτε κάποιον άσπρο γερανό, να του κλείσετε το μάτι, ίσως να είναι κάποιος από αυτούς τους στρατιώτες.

Στιγμές στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες που πέσανε στη ματωμένη γη δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ’ το χώμα αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί Πετούν και μας καλούν με τις κραυγές τους απ’ τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς Κι ίσως γι’ αυτό πολλές φορές σιωπώντας κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του και είναι ίσως η δική μου η θέση αυτή Θα ‘ρθεί μια μέρα που μ’ αυτό το σμάρι στο μέγα θάμπος θα πετώ κι εγώ σαν γερανός καλώντας απ’ τα ουράνια όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ Σκίτσο του @The Working Dead-Πάνος Ζάχαρης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους