Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το είχα γράψει σε άσχετο χρόνο, αλλά ημέρα της μητέρας αφού.

Την δική μου την έλεγαν Σόνια και ήταν αυτή της σύντομης ιστορίας. "Εφυγε" άδικα και τόσο νωρίς, παιδί σχεδόν, στα 33 της αλλά, να, αυτό συμβαίνει με τις μάνες, δεν φεύγουν ποτέ στα αλήθεια, απλά σε περιμένουν. "Θυμαμαι τον ευατο μου πιτσιρικα, πρεπει να'μουν 10-11 χρονων, αραγμενος, να λιαζομαι καπου ερημικα σε μια παραλια στα Πυργαδικια Χαλκιδικης, κοντα σ'ενα ξωκλησι.

Ηταν ενα απο εκεινα τα "χοντρα", τριμηνα Καλοκαιρια που κρατουσαν μια παιδικη αιωνιοτητα.

Θυμαμαι πως αισθανομουν "σπουδαιος" και self important γιατι διαβαζα το "Ο Χριστος ξανασταυρωνεται" ενω τα αλλα πιτσιρικια παιζανε με κουβαδακια ή κανανε διαγωνισμο του ποιος μπορει να κατουρησει πιο μακρυα.

Ο νεαρος ευατος μου δεν φορα αντηλιακο, εκεινη την εποχη οι περισσοτεροι γονεις ηταν λιγο στα "αρχιδια τους" με το θεμα, λιγο Nivea το πολυ, προσεξε ομως, τον διαβαζω και νοιώθω να μπαινει μεσα στο πετσι μου περισσοτερο κι απο τον ηλιο.

Ξαφνικα μια σκια μου κοβει το φως.

Σηκωνω το κεφαλι μου και ειναι ενας παπας που ερχοταν να καθαρισει το ξωκλησι.

Με ρωτα: -Τι διαβαζεις; Του δειχνω το βιβλιο με περηφάνεια.

Μολις το βλεπει μου το αρπαζει απο τα χερια και μου το σκιζει.

Κατάλαβα την εννοια της λεξης "Μίσος" στα ματια του.

Εμεινα αναυδος στην αρχη, σε φαση-σοκ γιατι δεν πιστευα στα ματια μου, τα οποια δεν αργησαν να βουρκωσουν με οργη και θυμο.

Παιρνω το βιβλιο σε κομμάτια και τρεχω σε ενα σπίτι που μεναμε εκει κοντα.

Με βλεπει η μανα μου απο μακρυα, ειμαι θυμωμενος, λες και με χαστουκισε καποιος αγνωστος χωρις λογο.

Οταν φτανω κοντα βλεπει το σκισμενο βιβλιο στα χερια μου και το κλαμενο μου προσωπο.

Τωρα ειναι αυτη έξαλλη, το βλεπω στα δικα της ματια αλλα με ρωτα ηρεμα: -"Ποιός;"...Της λεω τι εγινε και οπως της εξηγω αρχιζει και βαδιζει γρηγορα προς το ξωκλησι, την ακολουθω σχεδον τρέχοντας.

Η μητερα μου πρεπει να ηταν εκεινη την εποχη περιπου 30 ετων, σχεδον παιδι η ίδια, ηταν κοντούλα και όμορφη, το εβλεπα στα ματια των αλλων οταν την κοιτούσαν...αλλα τωρα ειχε μετατραπει σε κατι αλλο, σε μια λαίλαπα, μια λεαινα που καποιος αγνωστος χτυπησε το κουταβι της...και οσο πλησιαζει στο ξωκλησι τόσο την ψηλωνει η οργή της, τόσο που οταν φτασαμε εκει ειχε γινει ενα γιγαντιο θεριο.

Την βλεπει ο ρασοφορος και παει να αρθρωσει κατι, να την επιπληξει ισως που αφηνε το παιδι της να διαβαζει εναν αθεο, δεν ξερω, αλλα δεν προλαβε, ηταν ματαιη καθε προσπαθεια να υπερασπιστει αυτο που εκανε και το ηξερε, ομως τωρα ηταν πολυ αργα.

Τωρα ειχε μια "θύελλα" που τον χτυπουσε και τον κατατροπωνε αλυπητα με την δυναμη της φωνης της καταπροσωπα, εκανε τα γένια, τα μαλλιά, τα ρασα του, την ψυχη του την ιδια να τρεμει απο φοβο.

Εβλεπα την μανα μου να παλευει για κατι πιο μεγαλο απο την ιδια, μεγαλυτερο κι απο εμενα ισως, παλευε για το δικιο και το αναφαιρετο δικαιωμα του παιδιου της σε αυτο... Ο παπας χαμηλωσε τα ματια και, πιστεψτε το ή οχι, ψυθυρισε μια συγνώμη.

Αυτο ηταν.

Εμαθα τοσα πολλα για την ζωη και την ανθρωπινη φυση εκεινο το Καλοκαιρι και δεν ηταν ολα μεσα απο το "πιασμενο" με σελλοτειπ, βιβλιο του Καζαντζακη, αλλα, ισως, χάρη σε αυτο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους