Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μητέρα... Ως βρέφος σε Λάτρεψα, Ως παιδί σε Μίσησα, Ως ενήλικας σε Αγάπησα! Μια τυφλή λατρεία ενός μεγάλου θεού, από τον οποίο κρεμόταν η ζωή μου.

Ότι προσέφερες, μέσα από το φίλτρο του προσωπικού και γενεαλογικού σου τραύματος, έμοιαζε ως μη αρκετό.

Άλλες φορές εξειδανικευτικά, ήθελα να το βλέπω περισσότερο και ας με πονούσε η έλλειψη σου, σα ναρκωμανή.

Όπως κάθε παιδί, σε μίσησα για το πόσο σε χρειαζόμουν, για το πόσο παραπάνω δεν μπορούσες να δώσεις ή να κάνεις.

Θύμωσα, έκλαψα, απομακρύνθηκα και αναγκάστηκα περισσότερο να με αναλάβω και να γίνω εγώ πια μητέρα.

Πάλι όμως, θέλησα να γίνω μητέρα κάπου αλλού, πριν αναλάβω πρώτα εγώ έμενα αληθινά και συνέχισα την ιστορία.

Χρησιμοποίησα τον ρόλο της μάνας για να μείνω ζωντανή, για να μου δώσω νόημα, για να καλύψω τα δικά μου κενά.

Η ζωή όμως, δεν μου χαρίστηκε μητέρα.

Με γκρέμισε για ακόμα μια φορά, στερώντας μου τα στηρίγματα.

Έμεινα ξανά μόνη, να σε αναζητώ, να σε χρειάζομαι, εσύ να είσαι εκεί και πάλι να ντρέπομαι, για την τόση μου ανάγκη.

Αυτή η ακόρεστη πείνα για εσένα μάνα, που παραδόξως όσο έτρωγα, τόσο μεγάλωνε αυτό το κενό μέσα μου.

Και κάπου εκεί είδα επιτέλους καθαρά, πως μου προσέφερες κάλπικα, από το υστέρημα σου, με αβάστακτους τόκους.

Και κάπου εκεί, ματαιώθηκε η παιδική φαντασίωση πως εσύ θα με καλύψεις και αναγκάστηκα να μεγαλώσω.

Αναγκάστηκα να με αναλάβω αληθινά και να γίνω εγώ για εμένα η μητέρα που από πάντα, είχα τόσο μεγάλη ανάγκη.

Και πόσο δύσκολο αυτό το έργο μητέρα.

Σε ευγνωμονώ που με δυνάμωσες τόσο και με απογοήτευσες άλλο τόσο... Τόσο ώστε να αναγκαστώ να φύγω από την δική σου τη φωλιά, να φτιάξω την δική μου, για να γίνω αληθινά Ενήλικη! Και τώρα ως Ενήλικη Κόρη πια, να μπορώ να σε χωρέσω ολόκληρη, την φωτεινόσκοτεινή μητρότητα σου! Τώρα αναγνωρίζω πως προσέφερες και άντεξες αμέτρητα παραπάνω από ότι πήρες στη δική σου ανατροφή σα παιδί.

Τώρα αναγνωρίζω πως πολλά από όσα σου έλειψαν επένδυσες για να τα πάρεις από τα παιδιά σου, όπως κάθε γονέας.

Τώρα αναγνωρίζω, πως η συνεξάρτηση μας ήταν αμοιβαία θρέψη και σπάζοντας αυτήν, θυμόμαστε πια πως να Αγαπάμε.

Σε ευχαριστώ για το τεράστιο Δώρο της Ζωής, για όλα όσα μου στέρησες και για όλα όσα μου προσέφερες απλόχερα. Τώρα πια Ευάλωτη, σε Συναισθάνομαι! Τώρα πια Ενήλικη, Αληθινά σε Αγαπάω! Τώρα πια Ελεύθερη, σε Απελευθερώνω!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους