Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Το στοίχημα για την επόμενη προοδευτική κυβέρνηση είναι δημοκρατία και δικαιοσύνη – Υπηρετώ το σχέδιο πολιτικής αλλαγής – Σύγκλιση με όρους συστράτευσης και ενότητας.

Κανένας δεν μπορεί μόνος του» Η ελληνική κοινωνία δεν έχει πειστεί ότι υπάρχει εναλλακτική, ένα άλλο σχέδιο, αντιπαραθετικό με αυτό της Νέας Δημοκρατίας.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση εξακολουθεί, παρά τα σκάνδαλα, παρά την πλήρη καταβαράθρωση των δημοκρατικών θεσμών και την έκρηξη των ανισοτήτων, να διατηρεί ένα σημαντικό πολιτικό προβάδισμα.

Θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν συλλογικές λύσεις στα αδιέξοδά μας.

Ο συσχετισμός θα κριθεί στο κατά πόσον θα πειστεί η ελληνική κοινωνία ότι μπορεί να υπάρξει διαφορετικός δρόμος, ένας άλλος πολιτικός πόλος, αριστερός και προοδευτικός με ένα πολιτικό σχέδιο για το πώς θέλουμε να είναι η χώρα τα επόμενα χρόνια με όρους προστασίας των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Το μανιφέστο του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα επιτελεί πολιτικά έναν χρήσιμο ρόλο: Να περιγράψει την ανάγκη για μια πλουραλιστική και συνθετική εκδοχή της Αριστεράς και για το πώς πρέπει να συναντηθούν και να συμπλεύσουν τα τρία ρεύματα της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας, σε μια εποχή μεγάλου κατακερματισμού και περιχαρακώσεων.

Τελικά όλα κρίνονται στο πώς οι προθέσεις θα μεταφερθούν στην πολιτική και θα αποκτήσουν πολιτικό περιεχόμενο.

Ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα σε όλα αυτά είναι σημαντικός.

Το πρόβλημα του χώρου της Αριστεράς δεν είναι τόσο πρόβλημα ταυτότητας, αλλά το πώς μπορούν αυτά που λέμε να “ακουμπήσουν” πάνω στις πραγματικές αγωνίες των λαϊκών ανθρώπων.

Εκεί υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση τα τελευταία χρόνια μεταξύ των οργανωμένων δυνάμεων της Αριστεράς και της κοινωνίας, κυρίως των λαϊκών στρωμάτων και ο Αλέξης Τσίπρας έχει το πλεονέκτημα να επικοινωνεί μ’ αυτά τα κοινωνικά στρώματα που σήμερα βρίσκονται εκτός των τειχών.

Θεωρώ ότι η Αριστερά συνολικά, για να είναι κοινωνικά χρήσιμη, πρέπει να απαντά στο βασικό πολιτικό ζήτημα που βάζει η ίδια η κοινωνία.

Κι αυτό σήμερα είναι το ζήτημα της πολιτικής αλλαγής.

Το πώς θα απαλλαγούμε από την κυβέρνηση της Δεξιάς.

Από την πλευρά μου υπηρετώ το σχέδιο της πολιτικής αλλαγής και έτσι ακριβώς θέλω να συνεχίσω.

Αρκεί η σύγκλιση να γίνει με όρους συστράτευσης και ενότητας.

Νομίζω ότι έχουμε καταλάβει ότι κανένας δεν μπορεί μόνος του.

Έχει ανοίξει μία συζήτηση περί παραίτησης από τη βουλευτική έδρα η οποία αποκτά χαρακτηριστικά απαξίωσης της κοινοβουλευτικής λειτουργίας.

Εμένα αυτή η λογική μού είναι ξένη.

Το κοινοβούλιο είναι χώρος μάχης, πεδίο ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης, ακόμη περισσότερο στις σημερινές συνθήκες με όλες αυτές τις απόπειρες θεσμικές εκτροπής της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Δεν μπορείς σ’ αυτά να είσαι απών.

Είναι σημαντικό να εκφράζεις τη φωνή της κοινωνίας σε μία σειρά από ζητήματα, υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη κοινωνικής έκφρασης σε θεσμικό επίπεδο.

Άρα ζήτημα παραίτησής μου δεν υπάρχει.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να επαναφέρει τη δημόσια συζήτηση στο 2015 για να μετατοπίσει την ατζέντα από τα σημερινά καυτά προβλήματα.

Όσο για το 2015, ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: Ήρθε μία κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία κατάφερε, με νύχια και με δόντια και μέσα σε τρομακτικά αντίξοες συνθήκες, παρά τα λάθη και τις παλινωδίες της, να σώσει τη χώρα από τη χρεωκοπία και την κοινωνία από την ανθρωπιστική καταστροφή.

Αυτά ήταν τα δύο τεράστια επιτεύγματα αυτής της κυβέρνησης.

Η χώρα βγήκε από τα μνημόνια και κατάφερε να πετύχει τη μεγαλύτερη διπλωματική της νίκη εδώ και δεκαετίες, τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Χρειάζεται μία Αριστερά που να ξέρει ποιους εκπροσωπεί, που θα έχει ένα σαφές σχέδιο το οποίο δεν θα χαϊδεύει απλώς τα αυτιά όλων αλλά θα διαθέτει ένα πολύ συγκεκριμένο προσανατολισμό και ένα πρόγραμμα που θα απαντάει στις πραγματικές ανάγκες.

Θεωρώ ότι χρειάζονται υπερβάσεις από όλους, προγραμματικές, τολμηρές, να δείξουμε ότι ο στόχος δεν είναι απλώς να διαχειριστούμε το υπάρχον πλαίσιο αλλά να το αλλάξουμε.

Εδώ χρειάζονται τομές και συγκρούσεις με κατεστημένα συμφέροντα που λυμαίνονται τον τόπο με τις ευλογίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Υπάρχει η ανάγκη ενός σχεδίου που θα αφήνει πίσω τις όποιες προσωπικές ή συλλογικές πικρίες και θα κοιτά με το βλέμμα μπροστά έτσι ώστε να λειτουργήσει ενοποιητικά και συνθετικά.

Σήμερα που είμαστε στο 2026, όχι στο 2015 ούτε στο 2019, είναι πολύ σημαντικό να βάλουμε την ατζέντα που αφορά την κοινωνία σήμερα.

Και αυτή τη στιγμή, το μεγάλο ζήτημα για την ελληνική κοινωνία είναι το κόστος ζωής.

Είναι εξωφρενικό την ίδια ώρα που ο ελληνικός λαός ζορίζεται τόσο πολύ, βλέπει δίπλα του να χορεύουν τα δισεκατομμύρια.

Η χώρα χρειάζεται δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα: στη λειτουργία των θεσμών με διαφάνεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη συμπεριλαμβάνοντας τη χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος.

Είναι αναγκαίο να υπάρξει ένα μοντέλο ανάπτυξης συμπεριληπτικό, το οποίο θα έχει στο επίκεντρό του τον κόσμο της εργασίας, γιατί ανάπτυξη χωρίς τις δυνάμεις της εργασίας δεν νοείται.

Για το μείζον θέμα των υποκλοπών, στο τέλος θα γίνει κατανοητό ότι αυτό που ζούμε συνιστά μία πλήρη και πρωτοφανή καταστρατήγηση κάθε έννοιας σεβασμού στο δημόσιο συμφέρον.

Είναι επιτακτικό να παλέψουμε για να υπάρξει δημοκρατία και δικαιοσύνη.

Το στοίχημα για την επόμενη προοδευτική κυβέρνηση είναι ακριβώς αυτό.

Αλλά αυτό δεν θα γίνει μόνο από τα πάνω, αν δεν ενεργοποιηθεί η ίδια η κοινωνία σ’ αυτήν την κατεύθυνση και αν δεν πάρει την υπόθεση στα χέρια της, ακόμα και το καλύτερο σχέδιο δεν πρόκειται να πετύχει.

Και γι’ αυτό το ζήτημα της κοινωνικής ενεργοποίησης είναι πολύ κρίσιμο. Η συνέντευξή μου στο NEWS 247 και τον δημοσιογράφο Νίκο Γιαννόπουλο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους