Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το εάν και κατά πόσο είμαστε έτοιμοι, να συμβαδίσουμε και να προσαρμοστούμε με τα νέα υφεσιακά δεδομένα, ένεκα της διαρκούς ενεργειακής κρίσης, θα φανεί ολοκάθαρα μετά το καλοκαίρι.

Η τουριστική ΄΄βιομηχανία΄΄ στον βαθμό τον οποίο υφίσταται και εξ όσων βλέπω από επαγγελματίες του χώρου, εθελοτυφλεί και προτίθεται να εφαρμόσει άλλη μια φορά την νοοτροπία αρπαχτής.

Το διαπίστωσα στατιστικά μιλώντας με φίλους ανά την επικράτεια, αλλά και στην περιοχή που επέλεξα για μόνιμη διαμονή, η οποία λόγω εγγύτητας με την Αθήνα είναι άκρως τουριστική, με ζενίθ ημιδιαμονής τα Σαββατοκύριακα.

Ομοίως και η θερινή εστίαση, η οποία επί της επαναλειτουργίας της, προσάρμοσε ταχύτατα τις τιμές στο κατακόρυφο.

Η θερινή περίοδος όμως, όσο και να φτιάξει πλασματικές ΄΄υπεραξίες΄΄ εθνικών εσόδων, δεν αρκεί για να καλύψει όχι το σύνολο, αλλά ούτε μέρος του ευρύτερου χάσματος, της ανισοκατανομής οικονομικών βαρών που επιδείνωσαν σφόδρα οι δύο συρράξεις σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, σε συνδυασμό με τις διαρκείς αναστολές εργασίας.

Ο πραγματικά παραγωγικός κλάδος του λιανεμπορίου ( ή τουλάχιστον ο,τι απέμεινε μετά τον αθέμιτο ανταγωνισμό των...επενδυτών της golden visa) συνετρίβει κάτω από τις πάγιες δαπάνες φορολογίας και ΄΄επιβίωσης΄΄ ενός σοβιετικού μοντέλου κρατικής διαχείρισης, και άκρως ανελαστικής τραπεζικής πολιτικής ( επιχειρηματικές χορηγήσεις στο μηδέν...) , τουλάχιστον αποτυχημένου.

Οι μισθολογικές και συνταξιοδοτικές δαπάνες διατηρήθηκαν στο ακέραιο, με το έργο όμως των ΔΥ να αντιστοιχεί κοντά στο 25% σε σχέση με το 2019.

Η τηλεργασία στο δημόσιο έγινε το ανέκδοτο του αιώνα, και οι ΄΄αγωνιστικές΄΄ διεκδικήσεις στα πεζοδρόμια, μόνο στο πρώτο τρίμηνο του έτους, μείωσαν την απόδοση έργου στο δημόσιο κατά 65% έχοντας διαμορφώσει κατά μέσο όρο, την εβδομάδα των τριών εργάσιμων ημερών! Τα βιολιά θα ακουστούν το Φθινόπωρο, και θα είναι έντονα.

Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές ζυμώσεις, οι οποίες έτσι κι αλλιώς ήταν και παραμένουν συναλλαγές μικροκομματικής επιβίωσης.

Μετά από δέκα μνημονιακά χρόνια, μια πανδημία και δύο πολέμους, το 2027 θα πληρώσουμε την έλλειψη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού ανάκαμψης, κάτι το οποίο δεν ενδιέφερε καμία κυβέρνηση... Τα συνεχή χαράτσια στους συνήθεις υπόπτους στερεύουν μέρα με την μέρα, κι όταν αναπόφευκτα ξαναμπεί χέρι σε μισθούς και συντάξεις δημοσίου, το μείγμα θα γίνει άκρως εκρηκτικό με συνεπακόλουθα κοινωνικά φαινόμενα, όπως οι μέρες του 14 και του 15. Ζήσαμε την τραγική συνέχεια... Εδώ τίθεται ένα μεγάλο δίλημμα ριζικών αποφάσεων.

Ελλάδα χωρίς ΄΄δημοκρατία΄΄ ή ΄΄δημοκρατία΄΄ χωρίς Ελλάδα.

Για να γίνουν οι τομές που χρειάζονται, αναγκαστικά θα θυσιάσουμε κάτι.

Στο ανωτέρω ζητούμενο, εύχομαι το σφάγιο να μην είναι η Ελλάδα... Τα ανωτέρω, αντικατοπτρίζουν αυστηρά την υποκειμενική γνώμη μου. Δεκτός κάθε διάλογος, με επιχειρήματα… Από αγαπημένο διαδικτυακό φίλο !

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους