🌷 Ημέρα της Μητέρας – Μια μνήμη από τον Βύρωνα που συγκινεί. Ο Βυρωνιώτης Πέτρος Σταμέλος (1914–2010) θυμάται με αγάπη τη μητέρα του — μια γυναίκα της Ιωνίας, δυνατή, καλλιεργημένη, όμορφη και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η οικογένεια, προερχόμενη από τη Σμύρνη, έφτασε στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, και το 1924 εγκαταστάθηκε στον Βύρωνα.

Η «έκθεση» του Πέτρου Σταμέλου για τη μητέρα του Ανδρώ αναρτήθηκε από την ανιψιά του @Athina Kollia στην «Ομάδα Φίλων της Σελίδας Πάλαι ποτέ στο Βύρωνα». 📜 Γράφει, λοιπόν, για τη μητέρα του (διατηρούμε την ορθογραφία και τη σύνταξη του πρωτοτύπου): «Η Μητέρα μας Η μητέρα μας υπήρξεν ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Ήτο Σμυρναία και όπως αι γυναίκες της Ιωνίας από τας ωραιοτέρας των Ελληνίδων.

Κατά κανόνα σχεδόν και φιλόκαλλος και φιλάρεσκος με ιδιαιτέραν επίδοσιν προς την πολυτέλειαν (λούσα) ακόμη και στις πολύ δύσκολες και πολύ πτωχές περιόδους της ζωής της.

Ρόδινη με ζωηρότητα και πάντοτε θαλερά χρώματα, εφημίζετο δε διά την μαγειρικήν και τα γλυκά της.

Το 1922 κατά τη μεγάλη καταστροφή της Σμύρνης της κάψανε τα σπίτια, της άρπαξαν το βιός ,της ρήμαξαν τα πάντα αλλά δεν μπόρεσαν να πάρουν την ψυχή, την πίστη και το θάρρος της . Βρέθηκε εδώ χωρίς χρήματα, χωρίς ρούχα με σύντροφο τον άντρα της και τα παιδιά της, που ένας Θεός ξέρει πώς κατάφερε να τα διασώσει στην αγκαλιά της από τη μεγάλη σφαγή και με μόνο όπλο τη μεγάλη θέληση και την καρδιά της, αντιμετωπίζοντας την αδυναμία της φτώχειας.

Και όμως σε λίγο χρονικό διάστημα αναστήθηκε αυτός ο περίφημος άνθρωπος που μπήκε στο σίδερο και στη φωτιά και που ο θάνατος μπαινοέβγαινε καθημερινώς από τις τρύπες των ρούχων του.

Το 1929 δεύτερος μεγάλος σταθμός στη δύσκολη ζωή της, όταν έχασε τον άντρα της και έμεινε μόνη με 5 παιδιά 4 - 14 ετών, τα οποία εντούτοις με χίλιες δυσκολίες και αντιξοότητες κατόρθωσε να μεγαλώσει και να σπουδάσει, στερώντας από τον εαυτό της κάθε τι που μπορούσε να επιθυμήσει μια νέα γυναίκα 33 ετών.

Ήταν πολύ αυστηρή στην ανατροφή των παιδιών της, αλλά αυτό μαζί με τη μεγάλη αγάπη και το τρυφερό ενδιαφέρον που ένιωθε γι' αυτό συνετέλεσε στη δημιουργία καλών και σωστών ανθρώπων στην κοινωνία.

Και έρχονται στο νου μου τα λόγια του Μπαλζάκ: "Ποτέ μέσα στη ζωή σας δεν θα συναντήσετε μια στοργή καλλίτερη, πιο βαθειά, πιο αφιλοκερδή, πιο πραγματική, από εκείνη της μητέρας μας". Τη θυμάμαι και την εθαύμαζα μικρό παιδί, όταν ετοιμαζόταν με την τουαλέτα της την Πρωτοχρονιά του 1922 για να πάει με τον πατέρα μου στη Λέσχη των Κυνηγών της Σμύρνης. Στη Λέσχη πήγαιναν διασημότητες της κοινωνίας της Σμύρνης, όλοι Έλληνες που γνώριζαν καλά ο ένας τον άλλον και βρισκόταν στην προκυμαία (quai) σε ένα παλιό αρχοντικό ευρύχωρο επιπλωμένο με παλιά άνετα έπιπλα και στις γωνιές των αιθουσών υπήρχαν θεωρεία και μικρά ανοιχτά σεπαρέ για οκτώ δέκα άτομα.» 📚Πηγή Τεκμηρίου : Οικογενειακό αρχείο Αθηνάς Κόλλια. 📝Ψηφιακή Επεξεργασία Εικόνας και σχολιασμός : Μιχαήλ Γ. Τοπούζης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους