Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην αυτοβιογραφία του, "El Diego", ο Μαραντόνα μιλά με σπάνια ένταση για την πρώτη στιγμή που πάτησε χορτάρι ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Ήταν τότε μόλις 15 ετών και 11 μηνών, κι όπως λέει ο ίδιος, εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσε ποτέ να την ξεχάσει.

Όχι μόνο επειδή ήταν, από μόνη της, καθοριστική για τη ζωή και την πορεία του, αλλά και επειδή ο προπονητής του εκείνη την ημέρα, ο Χουάν Κάρλος Μόντες, της έδωσε μια ακόμη βαθύτερη σημασία με τον τρόπο που τον αντιμετώπισε. Ο Μόντες ήταν ο άνθρωπος που είχε επιμείνει να ανέβει ο Ντιέγκο στην πρώτη ομάδα, παρά το ισχνό σώμα του και το εμφανώς νεαρό της ηλικίας του.

Έβλεπε σε αυτόν κάτι που ξεπερνούσε τα συνηθισμένα: μια αίσθηση μαγείας, μια φυσική καλλιτεχνία στο παιχνίδι, κάτι που μπορούσε να τον κρατήσει όρθιο και ανταγωνιστικό ακόμη και απέναντι σε αντιπάλους με σαφές σωματικό πλεονέκτημα.

Και ακριβώς επειδή καταλάβαινε ποιο ήταν το πραγματικό συγκριτικό πλεονέκτημα του Μαραντόνα, ακόμη κι όταν τον έριξε σε ένα ματς όπου η ομάδα του έχανε ήδη 1-0, δεν του ζήτησε τίποτε άλλο παρά να εκφραστεί.

Του είπε απλά: "Ντιέγκο, παίξε όπως ξέρεις... και αν μπορείς, πέρασε την μπάλα ανάμεσα από τα πόδια κάποιου". Ο Ντιέγκο μπήκε στο γήπεδο σκεπτόμενος πρωτίστως να χαρεί το παιχνίδι.

Και όντως, η πρώτη του κιόλας ενέργεια ήταν μια ποδιά, σχεδόν αβίαστη, σχεδόν σαν να ήθελε να δηλώσει από την πρώτη επαφή ποιος είναι.

Ο αμυντικός που τη δέχθηκε ήταν ο Χουάν Ντομίνγκο Καμπρέρα, ο οποίος, παρ' όλο που εκείνη η φάση ήταν ταπεινωτική για τον ίδιο, αργότερα καμάρωνε επειδή έγινε μέρος της ιστορίας. Ο Μαραντόνα συνέχισε στο ίδιο πνεύμα μέχρι το τέλος· η Αρχεντίνος Τζούνιορς έχασε 1-0, αλλά το γεγονός της βραδιάς ήταν εκείνος.

Και για δεκαετίες μετά, ο Μαραντόνα συνέχισε να είναι "το γεγονός" - χάρη και σε έναν προπονητή που, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, του επέτρεψε να είναι απλώς ο εαυτός του, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

Καμιά φορά νιώθω μια ενόχληση όταν ακούω ορισμένες δηλώσεις του Πεπ για τους πιο χαρισματικούς και απρόβλεπτους παίκτες του, στην προκειμένη περίπτωση, για τον Σερκί.

Όχι επειδή αμφισβητώ τις γνώσεις του ή το επίπεδο της ποδοσφαιρικής του σκέψης, αλλά επειδή συχνά η κριτική του, ακόμη κι όταν συνοδεύεται από έπαινο, μοιάζει να αγγίζει ακριβώς εκείνο το στοιχείο που κάνει αυτούς τους παίκτες ξεχωριστούς. Ο Σερκί είναι εξαιρετικός στο ένα, λέμε, αλλά αν σταματούσε το άλλο θα γινόταν "φαινόμενο". Είναι σπουδαίος δημιουργός, με σπάνια τελευταία πάσα και ντρίμπλα που λύνει κόμπους, αλλά "αν έμενε λίγο περισσότερο στη θέση του", "αν περιόριζε λίγο το ρίσκο", "αν ήταν λιγότερο παιχνιδιάρης"... Κι όμως, μήπως είναι ακριβώς αυτό το στοιχείο που τον κάνει τόσο καλό; Έχει άραγε σκεφτεί ο Πεπ ότι ο Σερκί είναι τόσο "ιδιαίτερος" ακριβώς επειδή είναι και τόσο "παιχνιδιάρης"; Ότι οι φάσεις που σε κάνουν να θέλεις να τον αγκαλιάσεις δεν έρχονται ποτέ μόνες τους, αλλά μαζί με άλλες που σε κάνουν να θες να φωνάξεις; Ότι ίσως το σωστό δεν είναι να λειανθεί αυτή η ιδιορρυθμία, αλλά να προστατευτεί; Ότι ίσως, αντί να προσπαθεί να τον φέρει πιο κοντά στη φόρμα του συστήματος, θα μπορούσε, έστω σε ορισμένες στιγμές, να γίνει ο "Μόντες" του και να του πει απλά: παίξε το παιχνίδι σου; Οι παίκτες σαν τον Σερκί είναι δημιουργικοί επειδή βλέπουν τη φάση αλλιώς.

Επειδή δεν επεξεργάζονται το παιχνίδι με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι υπόλοιποι.

Παίζουν με χαρά, με ένστικτο, με διάθεση να ανακαλύψουν λύσεις την ώρα που οι άλλοι αναζητούν απλώς τη σωστή εκτέλεση.

Γι' αυτό και μπορούν να ξεκλειδώσουν καταστάσεις σε κλειστούς χώρους, να βρουν κάθετες γραμμές πάσας εκεί όπου δεν φαίνεται να υπάρχει διάδρομος, να επιβιώσουν σε ακανόνιστες φάσεις μετάβασης όπου οι πιο "πειθαρχημένοι" συχνά κολλάνε.

Αλλά από την ίδια ακριβώς ελευθερία γεννιούνται και λάθη που σπανιότερα κάνουν οι πιο συμβατικοί ποδοσφαιριστές.

Στον πρώτο γύρο, ειδικά στο παιχνίδι με τη Φούλαμ, όταν μέσα σε ένα τέταρτο το 5-1 απέναντι στη Σίτι μετατράπηκε σε 5-4, ο Πεπ δεν βρήκε άλλη άμεση λύση από το να ρίξει τον Ραγιάν Σερκί στο γήπεδο μόλις τρία λεπτά μετά το τέταρτο γκολ.

Και δεν ήταν τυχαίο.

Εκείνη τη στιγμή χρειαζόταν έναν ποδοσφαιριστή που να μπορεί να κρατήσει μπάλα υπό πίεση, να απορροφήσει επαφές, να γίνει ασφαλής γραμμή πάσας σε διαφορετικές ζώνες του γηπέδου και να λειτουργήσει ως σημείο αποσυμπίεσης για συμπαίκτες που είχαν αρχίσει να λυγίζουν πνευματικά.

Δηλαδή, χρειαζόταν ακριβώς εκείνο το ελεύθερο, αυθόρμητο και ελαφρώς "άτακτο" ποδόσφαιρο που συχνά επιχειρεί να τιθασεύσει.

Συχνά μου έρχεται στο μυαλό εκείνη η υπέροχη φράση του Λαουρεάνο Ρουίθ: "Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πολλοί διαμορφωτές που, αντί να διαμορφώνουν, παραμορφώνουν". Και όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο νιώθω πόσο αληθινή είναι.

Η σχέση μου με το ποδόσφαιρο έχει αραιώσει τον τελευταίο καιρό.

Ωστόσο, παρακολουθώντας δύο παιχνίδια της Μπάγερν και της ΠΣΖ, ένιωσα ξανά ένα κομμάτι από τη χαρά που κάποτε μου έδινε η θέαση του παιχνιδιού.

Γιατί είδα εκεί μια πραγματική αφθονία από ποδοσφαιριστές της αλάνας, παιδιά που κατάφεραν να διασώσουν την ποδοσφαιρική τους φύση από την υπερβολική εξουσία -ή και την καταπίεση- ορισμένων προπονητών. Κβαρατσχέλια, Ντεμπελέ, Ντουέ, Ντίας, Κέιν, Ολίζ, Βιτίνια, Πάβλοβιτς, Νέβες, Κίμιχ.

Ο καθένας τους έχει το δικό του αποτύπωμα στο παιχνίδι, τη δική του αίσθηση του ρυθμού, τη δική του εφεύρεση μέσα στη φάση.

Και παρότι όλοι τους δουλεύουν με εξαιρετικούς προπονητές, στο χορτάρι δεν περιμένουν τη φωνή από τον πάγκο για να βρουν τη λύση.

Η πρωτοβουλία παραμένει δική τους.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, αν υπήρχε κάτι απολύτως καθαρό που ανέδειξε η αναμέτρηση της ΠΣΖ με την Μπάγερν, ήταν αυτό: το ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα παραμείνει πρώτα απ' όλα παιχνίδι των ποδοσφαιριστών.

Και αν πρέπει να αποδοθεί ένας φόρος τιμής στους προπονητές μετά από μια τέτοια βραδιά, δεν ανήκει τόσο στον Λουίς Ενρίκε ή στον Κομπανί, όσο σε κάθε άγνωστο προπονητή ακαδημιών που πέρασε κάποτε από τον δρόμο αυτών των παικτών και, αντί να περιορίσει το ταλέντο τους, του άφησε χώρο να αναπνεύσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους