Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ὅταν ἡ ὑπομονὴ λείπει, ἡ ὑπακοὴ πληγώνεται. Ἡ ἐξομολόγηση δὲν εἶναι μία ἀπλὴ ἐπικοινωνία, οὔτε μία ἀνταλλαγὴ μηνυμάτων, οὔτε μία πρόχειρη ἀνακούφιση τῆς στιγμῆς.

Εἶναι ἱερὸ Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, θεραπευτήριο ψυχῆς, τόπος μετανοίας καὶ συμφιλιώσεως τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό.

Ὅταν ὁ πιστὸς προσέρχεται στὸ πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ, δὲν προσέρχεται σὲ ἕναν ἄνθρωπο μόνον, ἀλλὰ στέκεται ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, διότι ὁ ἱερεὺς δὲν συγχωρεῖ ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλὰ διακονεῖ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Ὁ πνευματικὸς ἱερομόναχος εἶναι καταρχὴν μοναχός.

Πρῶτα ἀνήκει στὴν μετάνοιά του, στὸ μοναστήρι του, στὴν ὑπακοή του, στὸ κοινόβιό του, στὸν κανόνα τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν καὶ στὴν ἡσυχαστικὴ τάξη τῆς μοναχικῆς ζωῆς.

Δὲν εἶναι ἄνθρωπος τοῦ κόσμου, οὔτε πρόσωπο διαθέσιμο κατὰ τὴν ἀπαίτηση καὶ τὴν ἀγωνία τοῦ καθενός.

Σηκώνει βαρὺ σταυρό.

Ἔχει ἀκολουθίες, ἀγρυπνίες, Θεία Λειτουργία, διακονήματα, κόπο σωματικό, κόπο ψυχικό, μέριμνα γιὰ τοὺς πατέρες τοῦ κοινοβίου, ἐξομολογήσεις, λογισμούς, πειρασμούς, ἀσθένειες, θλίψεις καὶ ἀγῶνες ἀνθρώπων ποὺ ζοῦν πρῶτα δίπλα του μέσα στὴν μοναχικὴ πολιτεία.

Ἡ τάξη τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἀταξία συναισθήματος.

Ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν γινέσθω» (Α΄ Κορ. ιδ΄ 40). Ὁ πιστὸς ποὺ ζητεῖ πνευματικὴ καθοδήγηση πρέπει νὰ θυμᾶται ὅτι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ μέσα στὴν τάξη, στὴν ὑπομονή, στὴν ταπείνωση καὶ στὴν ἐμπιστοσύνη, ὄχι μέσα στὴν πίεση, τὸ παράπονο καὶ τὴν ἀπαίτηση.

Κανονικὰ τὸ παλαιὸ ἀγιορειτικὸ φρόνημα ἤθελε τὸν μοναχὸ καὶ τὸν ἱερομόναχο νὰ μένει στὸν τόπο τῆς μετανοίας του, νὰ μὴν ἐξέρχεται συχνὰ στὸν κόσμο, νὰ φυλάσσει τὴν ἡσυχία, τὴν προσευχή, τὴν ἀδιάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὸ μοναστήρι δὲν ἦταν ποτέ εὐκολία, ἀλλὰ συγκατάβαση καὶ ἀνάγκη.

Ὅμως, ἐπειδὴ σπανίζει ἡ πνευματικὴ πατρότητα καὶ πολλὲς ψυχὲς στὸν κόσμο διψοῦν γιὰ ἐξομολόγηση καὶ λόγο σωτηρίας, ὁ ἱερομόναχος πολλὲς φορὲς βγαίνει ἀπὸ τὴν ἡσυχία του γιὰ νὰ διακονήσει.

Αὐτὸ ὅμως δὲν δίνει δικαίωμα στὸ πνευματοπαίδι νὰ τὸν θεωρεῖ ὡς ἄνθρωπο ὑποχρεωμένο νὰ ἀπαντᾶ πάντοτε καὶ ἀμέσως. «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες» (Ἑβρ. ιγ΄ 17). Ὁ λόγος αὐτὸς εἶναι βαρύς.

Ὁ πνευματικὸς ἀγρυπνεῖ γιὰ ψυχές.

Θὰ δώσει λόγο γιὰ ψυχές.

Καὶ ὅποιος κατανοεῖ τὸ βάρος αὐτό, δὲν τὸν πιέζει, δὲν τὸν κρίνει, δὲν τὸν καταπονεί μὲ γογγυσμό, ἀλλὰ προσεύχεται γι’ αὐτόν. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει ὅτι τὸ ἱερατικὸ ἀξίωμα εἶναι φοβερό, διότι ὁ ἱερεὺς στέκεται μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, προσφέροντας τὰ τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Θεὸ καὶ μεταδίδοντας τὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους.

Ἂν λοιπὸν αὐτὸ ἰσχύει γιὰ κάθε ἱερέα, πόσο περισσότερο γιὰ τὸν πνευματικὸ ποὺ σηκώνει καὶ τὴν εὐθύνη τῆς θεραπείας τῶν λογισμῶν καὶ τῶν παθῶν. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος γράφει περὶ ὑπακοῆς ὅτι εἶναι «ἀποθέσις κρίσεως ἐν πλούτῳ κρίσεως». Δηλαδή ὁ ἄνθρωπος ποὺ θέλει νὰ σωθεῖ, μαθαίνει νὰ μὴν ἐμπιστεύεται τὴν ταραγμένη κρίση του, ἀλλὰ νὰ παραδίδει τὸ θέλημά του μὲ ταπείνωση.

Ἄν τὸ πνευματοπαίδι, ἐπειδὴ δὲν βρῆκε ἀμέσως τὸν πνευματικό, ἀρχίζει νὰ ταράζεται, νὰ παραπονιέται, νὰ ἀπαιτεῖ, νὰ θεωρεῖ ὅτι ἀδικεῖται, τότε πρέπει νὰ ἐξετάσει μὲ φόβο Θεοῦ μήπως δὲν ζητεῖ τὴν ἐξομολόγηση μὲ πνεῦμα μετανοίας, ἀλλὰ μὲ πνεῦμα ἀπαιτήσεως. Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος λέγει ὅτι χωρὶς ταπείνωση κανένα ἔργο δὲν εἶναι εὐάρεστο στὸν Θεό.

Καὶ ἡ ταπείνωση φαίνεται κυρίως ὅταν δὲν γίνεται τὸ θέλημά μας.

Ὅταν ὅλα γίνονται ὅπως θέλουμε, δὲν γνωρίζουμε ἀκόμη τὴν καρδιά μας.

Ὅταν ὅμως ἀργεῖ ἡ ἀπάντηση, ὅταν καθυστερεῖ ἡ συνάντηση, ὅταν δοκιμάζεται ἡ ἀναμονή, τότε φανερώνεται ἂν ἔχουμε πίστη ἢ ἂν ζητοῦμε νὰ κινείται ἡ Ἐκκλησία γύρω ἀπὸ τὸ δικό μας θέλημα. Ὁ Μέγας Βασίλειος διδάσκει ὅτι ἡ κοινοβιακὴ ζωή στηρίζεται στὴν τάξη, στὴν ὑπακοή, στὴν ἀγάπη καὶ στὴν ἀλληλοϋπομονή.

Ὁ μοναχὸς δὲν ζεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Ζεῖ μέσα σὲ σώμα πνευματικό.

Ἔτσι καὶ ὁ πνευματικὸς ἱερομόναχος δὲν μπορεῖ νὰ ἐγκαταλείπει τὸ κοινόβιό του, τὰ διακονήματά του, τοὺς πατέρες του καὶ τὴν ἱερὰ τάξη τῆς μονῆς, κάθε φορά ποὺ κάποιος ἔξω ἀπὸ τὸ μοναστήρι ἀνυπομονεῖ.

Ἂν ὁ πνευματικὸς ἔχει δώσει κανόνα, προσευχή, ὅρια, τρόπο ζωῆς καὶ πνευματικὴ γραμμή, τότε τὸ πνευματοπαίδι ὀφείλει νὰ τὰ φυλάσσει.

Νὰ κάνει τὴν προσευχή του.

Νὰ γράφει σὲ χαρτί τοὺς λογισμούς του.

Νὰ σημειώνει τὶς πτώσεις του.

Νὰ μὴν ἐμπιστεύεται τὴν ταραχή του.

Νὰ περιμένει μὲ ὑπομονή.

Νὰ λέγει, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Νὰ διαβάζει Ψαλτήρι.

Νὰ κρατᾶ τὴν καρδιὰ του ἥσυχη μέχρι νὰ ἀνοίξει ὁ Θεὸς τὴν ὥρα τῆς ἐξομολογήσεως. «Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν» (Λουκ. κα΄ 19). Ὁ Κύριος δὲν εἶπε ὅτι θὰ κερδίσουμε τὴν ψυχή μας μὲ τὴν βιασύνη, μὲ τὸ παράπονο, μὲ τὴν ἀπαίτηση ἢ μὲ τὴν ἀνυπομονησία.

Εἶπε μὲ τὴν ὑπομονή.

Καὶ ἡ ὑπομονὴ εἶναι ἀπόδειξη πίστεως.

Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ περιμένει τὸν πνευματικό του μὲ εἰρήνη, πρέπει νὰ ρωτήσει τὴν καρδιά του ἂν ἔχει πραγματικὴ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό.

Διότι ἡ ἐξομολόγηση δὲν ἀκυρώνεται ἐπειδὴ καθυστέρησε ἡ συνάντηση.

Ἡ μετάνοια δὲν παύει ἐπειδὴ δὲν ἀπαντήθηκε ἕνα μήνυμα.

Ἡ ψυχὴ ποὺ θέλει νὰ σωθεῖ, συνεχίζει τὸν ἀγώνα της.

Ὅπως ὁ ἀσθενὴς φυλάγει τὶς ὁδηγίες τοῦ ἰατροῦ μέχρι τὴν ἐπόμενη ἐπίσκεψη, ἔτσι καὶ τὸ πνευματοπαίδι φυλάγει τὸν λόγο τοῦ πνευματικοῦ μέχρι τὴν ἐπόμενη ἐξομολόγηση. Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς διδάσκει ὅτι τὸ ἴδιον θέλημα γεννᾷ ταραχή, ἐνώ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ταπείνωση θεραπεύουν τὴν ψυχή.

Ἐκεῖνος ποὺ ζητεῖ πνευματικὴ καθοδήγηση, ἀλλὰ δὲν δέχεται τὴν καθυστέρηση, δὲν ἀγωνίζεται ἀκόμη ἐναντίον τοῦ θελήματός του.

Καὶ χωρὶς αὐτὸν τὸν ἀγῶνα, ἡ ἐξομολόγηση κινδυνεύει νὰ γίνει ἁπλὴ ἀναφορά προβλημάτων καὶ ὄχι μυστήριο μετανοίας.

Ἡ τιμὴ πρὸς τὸν πνευματικὸ δὲν εἶναι προσωπολατρία.

Εἶναι σεβασμὸς στὴν ἱερωσύνη, στὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη καὶ στὸ μυστήριο ποὺ διακονεῖ.

Δὲν τιμοῦμε τὸν πνευματικὸ ἐπειδὴ εἶναι ἀλάθητος ἄνθρωπος.

Τὸν τιμοῦμε διότι μέσα ἀπὸ τὴν ἱερωσύνη του ἐνεργεῖ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ὅταν ὁ πιστὸς προσέρχεται μὲ ταπείνωση, πίστη καὶ μετάνοια.

Γι’ αὐτὸ χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Ἄλλο πράγμα εἶναι νὰ πονᾶ μία ψυχὴ καὶ νὰ ζητᾶ ἐξομολόγηση.

Καὶ ἄλλο πράγμα εἶναι νὰ μετατρέπει τὸν πόνο της σὲ γογγυσμό κατὰ τοῦ πνευματικοῦ.

Ὁ πόνος, ὅταν μπαίνει στὴν προσευχή, γίνεται μετάνοια.

Ὅταν μπαίνει στὸν λογισμό, γίνεται ταραχή.

Μεγάλη προσοχὴ χρειάζεται ὅταν ἄνθρωποι ποὺ λέγονται πνευματικὰ τέκνα κάθονται καὶ γογγύζουν, κατακρίνουν καὶ σχολιάζουν τὸν πνευματικό τους μεταξὺ τους, μέσα στὰ σπίτια, μπροστὰ σὲ γυναῖκες, συγγενεῖς καὶ παιδιά.

Διότι τότε δὲν πληγώνεται μόνο ἡ σχέση μὲ τὸν πνευματικό, ἀλλὰ σκανδαλίζονται καὶ ψυχές ἀθῶες ποὺ ἀκούνε.

Τὰ παιδιά μεγαλώνουν μαθαίνοντας νὰ περιφρονοῦν τὴν ἱερωσύνη, νὰ χάνουν τὸν σεβασμὸ στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ θεωροῦν φυσιολογικὸ τὸν γογγυσμό κατὰ τῶν πνευματικῶν πατέρων.

Καὶ κάτι ποὺ χρειάζεται πολὺ φόβο Θεοῦ.

Ὅσοι γογγύζουν, κατακρίνουν, παραπονιοῦνται ἢ σχολιάζουν τὸν πνευματικό τους, εἴτε φανερὰ εἴτε κρυφὰ μέσα στὴν καρδιά τους, εἴτε πρὸς τρίτους, διαπράττουν βαρὺ πνευματικὸ παράπτωμα.

Διότι ὅταν ὁ ἄνθρωπος στρέφεται μὲ κατάκριση κατὰ τοῦ πνευματικοῦ του πατρός, πέφτει στὴν ἁμαρτία τῆς ἱεροκατακρίσεως, τῆς ἱεροκατηγορίας καὶ πολλὲς φορὲς τῆς ἱεροσυκοφαντίας.

Καὶ αὐτὰ δὲν εἶναι ἐλαφρὰ πράγματα, διότι ἡ ἱερωσύνη εἶναι φοβερὸ μυστήριο καὶ ἁγιασμένη διακονία τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ διάβολος πολεμᾶ πρῶτα τὴν ἐμπιστοσύνη πρὸς τὸ πετραχήλι, γιὰ νὰ στερήσει ἀπὸ τὴν ψυχὴ τὴν θεραπεία καὶ τὴν χάρη τῆς μετανοίας.

Γι’ αὐτὸ ὅποιος ἔπεσε σὲ αὐτὸ τὸ ἁμάρτημα πρέπει νὰ τὸ ἐξομολογηθεῖ μὲ εἰλικρίνεια, συντριβὴ καὶ ἀλήθεια, χωρὶς προφάσεις, δικαιολογίες καὶ μεταθέσεις εὐθυνῶν.

Διότι ἡ ἀληθινὴ μετάνοια ἀρχίζει ὅταν ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ δικαιώνει τὸν ἑαυτό του καὶ ἀναλαμβάνει μὲ ταπείνωση τὴν πνευματικὴ του εὐθύνη. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει ὅτι ὁ κατακρίνων τὸν ἱερέα τραυματίζει τὴν Ἐκκλησία, διότι ἡ ἱερωσύνη εἶναι φοβερὸ μυστήριο καὶ ὄχι θέμα κοσμικῆς συζητήσεως.

Ἂν ὑπάρχει πόνος, ἀπορία ἢ δοκιμασία, αὐτὰ θεραπεύονται μὲ προσευχὴ, ταπείνωση καὶ διάκριση, ὄχι μὲ συζητήσεις ποὺ σκορποῦν λογισμοὺς καὶ δηλητηριάζουν τὴν εἰρήνη τῶν οἰκογενειῶν.

Ἡ ἀληθινὴ στάση εἶναι νὰ πει ὁ ἄνθρωπος, «Χριστέ μου, φύλαξέ με μέχρι νὰ βρῶ τὸν πνευματικό μου.

Φώτισέ με νὰ μὴν ἀδικῶ, νὰ μὴν κρίνω, νὰ μὴν πιέζω, νὰ μὴν γογγύζω.

Δώσε μου μετάνοια, ὑπομονή καὶ ταπείνωση». Τότε ἡ ἀναμονὴ γίνεται σχολεῖο σωτηρίας.

Καὶ ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα τῆς ἐξομολογήσεως, ἡ ψυχὴ θὰ σταθεῖ πιὸ καθαρή, πιὸ σοβαρή, πιὸ ταπεινή.

Γιατί δὲν θὰ ἔχει μόνο λόγια νὰ πει, ἀλλὰ καὶ ὑπομονὴ νὰ προσφέρει.

Καὶ ἡ ὑπομονὴ μπροστὰ στὸν Θεὸ εἶναι μυστικὴ θυσία. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς καὶ Ποιμήν τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ὁ γνωρίζων τὸν κόπο τῶν πνευματικῶν πατέρων καὶ τὸν στεναγμὸ τῶν πνευματικῶν τέκνων, ἔνωσε ἡμᾶς μὲ δεσμοὺς πίστεως, ταπεινώσεως καὶ ἁγίας ἀγάπης.

Στήριζε τοὺς πνευματικοὺς ἱερομονάχους ποὺ ἀγρυπνοῦν ὑπὲρ ψυχῶν, ποὺ κοπιάζουν στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, στὴν προσευχή, στὴν μετάνοια καὶ στὴν διακονία τοῦ λαοῦ Σου.

Δώρισέ τους δύναμη σωματική, φωτισμὸ νοὸς, καθαρὰ καρδιά, διάκριση ἁγία καὶ μακροθυμία, ὥστε νὰ ποιμαίνουν τὰ λογικὰ Σου πρόβατα κατὰ τὸ θέλημά Σου καὶ ὄχι κατὰ τὴν ἀνθρώπινη ἀσθένεια.

Καὶ τὰ πνευματικὰ τέκνα, Κύριε, δίδαξέ τα νὰ βαδίζουν μὲ ὑπομονή, ὑπακοή καὶ φόβο Θεοῦ.

Φύλαξέ τα ἀπὸ γογγυσμό, ἀπὸ κρίση, ἀπὸ λογισμοὺς ἀμφιβολίας καὶ ἀπὸ τὴν ταραχὴ τοῦ ἰδίου θελήματος.

Χάρισέ τους νὰ περιμένουν μὲ εἰρήνη τὴν ὥρα τῆς ἐξομολογήσεως, γνωρίζοντας ὅτι ἡ χάρις Σου δὲν ἐγκαταλείπει ὅσους μετανοοῦν μὲ ταπείνωση. Μνήσθητι, Κύριε, ὅλων τῶν οἰκογενειῶν, τῶν μητέρων, τῶν πατέρων, τῶν παιδιῶν καὶ πάντων τῶν πνευματικῶν τέκνων ποὺ συνδέονται μὲ τὴν πετραχήλη τοῦ πνευματικοῦ των.

Σκέπασέ τους μὲ τὸ ἔλεός Σου, εὐλόγησε τὰ σπίτια τους, φύλαξε τὴν ὁμόνοια, θεράπευσε τὶς θλίψεις, εἰρήνευσε τοὺς λογισμούς, ἀπομάκρυνε πειρασμοὺς καὶ παγίδες τοῦ πονηροῦ.

Καὶ ἡ εὐχὴ τοῦ πνευματικοῦ πατρὸς ἀς εἶναι πάντοτε σκέπη καὶ φρούριο πάνω ἀπὸ κάθε οἰκογένεια, πάνω ἀπὸ κάθε παιδί, πάνω ἀπὸ κάθε πονεμένη ψυχή ποὺ ζητεῖ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. «Κύριε, μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν δακρύων τῶν μετανοούντων, ἀλλὰ ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἐλέησον ἡμᾶς». Ἀμήν. #filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Εξομολόγηση #Πνευματικός #Υπακοή #Υπομονή #Μετάνοια #ΆγιονΌρος #ΠατερικόςΛόγος #ΟρθόδοξηΠίστη #Orthodoxy #Confession #Repentance #SpiritualFather #Obedience #Patience #MountAthos #OrthodoxFaith

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους