[451 Logo]
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Μου άφησε η κόρη μου στο γραφείο μου, και βρήκα σήμερα νωρίς το πρωί που ξύπνησα, το δώρο μου για τη γιορτή της μητέρας. Μου είχε αγοράσει ένα μικρό πλεκτό βραδυποδάκι, ένα slothάκι, που αγαπάμε πολύ...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μου άφησε η κόρη μου στο γραφείο μου, και βρήκα σήμερα νωρίς το πρωί που ξύπνησα, το δώρο μου για τη γιορτή της μητέρας.

Μου είχε αγοράσει ένα μικρό πλεκτό βραδυποδάκι, ένα slothάκι, που αγαπάμε πολύ και οι δύο και ένα μακροσκελές γράμμα.

Δεν θα σας πω τι μου γράφει, απλά σκέφτομαι πόσο ταλέντο έχει αυτό το παιδί στο γραπτό λόγο, ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετική γραφή από τη δική μου... Εγώ κινούμαι γύρω από έναν άξονα συναισθήματος ΠΑΝΤΑ, άγομαι και φέρομαι από την ευκολία θυμικού μου.

Και δοκίμιο (που λέει ο λόγος) αν προσπαθήσω να γράψω, θα φέρει ίχνη πάθους.

Η μικρή, είναι αλλιώς.

Τα κείμενα της είναι δομημένα με πυρήνα τους τη λογική, δε μου λέει ότι με αγαπάει, μου ΕΞΗΓΕΙ τους λόγους.

Και για ανθρώπους ενοχικούς, αγχώδεις, φοβισμένους, με παιδικά και οικογενειακά τραύματα, όπως είμαι εγώ (και το ξέρει) το να σε καθησυχάζει το παιδί σου πως δεν το απογοητεύεις, πως τα πας περίφημα, είναι σημαντικό.

Μου αρέσει που μου τονίζει πόσο δυνατή, ανεξάρτητη και ανθεκτική είμαι.

Αυτό το "ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ", μου το έλεγε και η συγχωρεμένη η μάνα μου. ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Μα, δεν μπορούσε η δόλια να μου το δείξει... Τα παιδιά κακά τα ψέματα, όσα και να λέμε, πιο πολύ κοιτάζουν τι ΚΑΝΟΥΜΕ, μαθαίνουν από το παράδειγμα μας.

Και αυτό, είναι πικρή συνειδητοποίηση για μένα.

Γιατί τα παραδείγματα που πήρα εγώ, κοιτάζοντας τη δική μου μαμά, με πήγαν από δύσκολο δρόμο, τραχύ, όλο στροφές, δεν έφταιγε και εκείνη, ήταν άτυχη γυναίκα, δε θέλω να θυμάμαι... Ένα πράγμα κρατάω από τη μάνα μου και θα της είμαι ευγνώμων για πάντα, αυτό έχει σημασία τελικά, πάνω από όλα.

Πίστεψε σε ΜΕΝΑ, πριν οποιονδήποτε άλλο.

Ήμουν πολύ μικρή, 8-9 χρονών, όταν την είχα δείξει μια έκθεσή μου και της είχα πει, "εγώ αυτό θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, να γράφω" και μου είχε πει "ναι.

Αυτό θα γίνεις.

Το βλέπω." Και κουβαλούσε εκείνο το εκθεσάκι στο πορτοφόλι της, μέχρι το τέλος.

Δεν είχε φωτογραφίες, μέσα στο πορτοφόλι, δεν είχε δυστυχώς ούτε αρκετά λεφτά, ποτέ.

Είχε στεναχώριες, μία αδικία που την έπνιγε, είχε πόνους, είχε μια διαλυμένη οικογένεια και φασαρίες - και μία έκθεση μου.

Ενα μικρό σωσίβιο, ίσως.

Πως τουλάχιστον η μία από τις δυο μας, θα πετύχει να είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ.

Τουλάχιστον μία από τις δυο μας, θα κάνει όνειρα και θα τα πραγματοποιεί.

Η αγάπη είναι υπέροχη.

Τα παιδιά μας τα αγαπάμε χωρίς όρια.

Νομίζω όμως πια, πως αν δεν αγαπάμε και τον εαυτό μας ΠΟΛΥ, δεν παίρνουν καλό παράδειγμα. Αν ΣΕ φροντίζεις, αν σε αγαπάς, αν σου κάνεις και τα χατήρια, αν σε γιατροπορεύεις, αν είσαι τρυφερή ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ μαμά, δείχνεις το δρόμο στο παιδί σου να κάνει το ίδιο.

Είναι μια ευθεία γραμμή! Αγαπώ εμένα, με σέβομαι και με φροντίζω -------> με μιμείται το παιδί μου.

Δεν επιτρέπει να σε κανέναν να το υποτιμάει.

Τοποθετεί τον εαυτό του ψηλά, σέβεται τον εαυτό του, επειδή ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΔΕΙ πως κάνει η μάνα του.

Πολλά τα λάθη μου.

Όπως ολονών μας.

Έχω κάνει τόσα πολλά λάθη ρε φίλε, τόσα πολλά.

Με βλέπει το παιδί να παλεύω με το άγχος μου, με τα πάθη μου, με τον εαυτό μου, με τα λάθη που με βαραίνουν, αλλά ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ να παλεύω, καταλαβαίνεις τι εννοώ; ΠΑΛΕΥΩ! Κάθε μέρα.

Πάω σε ειδικούς, δουλεύω με τον εαυτό μου, ΠΑΛΕΥΩ.

Παλεύω να με συμπαθήσω.

Απέχω πολύ ακόμα από το με αγαπήσω, αλλά με συμπαθώ πλέον.

Ίσως, επειδή με είχε διαβεβαιώσει η μάνα μου όταν ήμουν 8 χρονών, πως θα τα καταφέρω - κι ας μην έζησε να το δει.

Οι μανάδες ξέρουν. ΠΑΝΤΑ ΞΕΡΟΥΝ.

Τα πάω καλά.

Μου το είχε πει η μαμά μου πως έτσι θα γίνει.

Μου το λέει και το παιδί μου και ας μην συναντήθηκαν ποτέ αυτές οι δύο.

Το λιγότερο που μπορώ να κάνω, είναι να παραδώσω τη σκυτάλη, να καταφέρω να πείσω το παιδί μου πως πιστεύω σε αυτό.

Μωρό μου, ζωή μου... ό,τι και να γίνει φέτος, θα τα πας περίφημα.

Είσαι μια πηγή ανεξάντλητη που αναβλύζεις δυνατότητες, ΟΛΑ είναι δυνατά.

Θα γίνεις Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ. Ναι.

Το βλέπω.

Χρόνια πολλά παιδιά όλου του κόσμου.

Να χαίρεστε τις μαμάδες σας σε ουρανό και γη. Και μακάρι, ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ (δεν πρέπει ΠΑΝΤΑ), αν πρέπει... να τις συγχωρείτε. Για τα λάθη. Αχ μωρέ μαμά... 😔 ΠΑΛΕΥΩ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης
Update cookies preferences