Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Νύχτα των Οδοφραγμάτων «Ελευθερώστε τους συντρόφους μας». Μαθητές, φοιτητές και καθηγητές συγκεντρώνονται στον σταθμό του μετρό Gobelins κατόπιν αιτήματος των «Επιτροπών Δράσης Λυκείων», οι οποίες είχαν ήδη προκηρύξει απεργία και καταλήψεις με διαδηλώσεις στο Παρίσι και τα προάστια εκείνο το πρωί για τις εκατοντάδες συλλήψεις εξεγερμένων και την καταστολή από την CRS όλες τις προηγούμενες μέρες. «Δολοφόνος Φουσέ» φώναζαν οι φοιτητές ενώ καθηγητές λυκείου διακρίνονται στην πομπή δίπλα στους μαθητές τους.

Στην πλατεία του Lion of Belfort επικρατεί το αδιαχώρητο όπου χιλιάδες διαδηλωτές έχουν φτάσει πολύ πριν το κάλεσμα.

Οι πρώτοι που φτάνουν, με τα πανό τους στην κορυφή, είναι οι φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών Τεχνών και της Ιατρικής, η Εθνική Ένωση Φοιτητών Γαλλίας (UNEF) και το Εθνικού Συνδικάτου Ανώτατης Εκπαίδευσης (SNES). «Πρέπει να πάμε στο Νοσοκομείο Saint-Antoine για να ρωτήσουμε αν υπήρξαν νεκροί μεταξύ των διαδηλωτών των προηγούμενων ημερών». Η διαδήλωση ξεκινά περνώντας πρώτα μπροστά από τις φυλακές Σάντε και στη συνέχεια θα μεταβεί στην ORTF (Εθνική ραδιοτηλεόραση), μέσω του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Περισσότεροι από 10.000 αποφασισμένοι διαδηλωτές παίρνει τη λεωφόρο Arago με σκοπό να φτάσουν στις φυλακές Santé, νομίζουν οτι κρατούνται οι σύντροφοί τους, ενώ στην πραγματικότητα, βρίσκονται στη Fresnes.

Μια πολύ μεγάλη δύναμη ασφαλείας περικυκλώνει τη φυλακή και με την παρουσία της εμποδίζει τη συγκέντρωση που έχει συγκληθεί σε αυτό το σημείο.

Το πλήθος, το οποίο συνεχίζει την προέλασή του, φωνάζει: «Ελευθερία, ελευθερία». Το πλήθος έχει ξεπεράσει τους 20.000 ενώ άνθρωποι συνεχίζουν να κατεβαίνουν μαζικά στη διαδήλωση, όπου στην κεφαλή της νέοι με κράνη στην πρώτη γραμμή φτάνουν στη διασταύρωση των λεωφόρων Saint Germain και Saint Michel. Στη Rue Le Goff, θα ανεγερθούν τα πρώτα οδοφράγματα για να αποκρούσει την επίθεση των CRS.

Αυτοκίνητα, επιγραφές, φράχτες γύρω από δέντρα, πλακόστρωτα.

Το φράγμα, που γρήγορα υψώθηκε, θα δώσει το παράδειγμα.

Εξήντα οδοφράγματα θα στηθούν με αυτόν τον τρόπο και θα ενισχύονται συνεχώς.

Πολλά από αυτά είχαν ύψος άνω των δύο μέτρων.

Με εντολή στην αστυνομία να καταστείλει τα οδοφράγματα και να διαλύσει τους διαδηλωτές 500 CRS, με ασπίδες στο ένα χέρι και γκλομπ στο άλλο, κινήθηκαν στην οδό Auguste Comte μπαίνοντας στη λεωφόρο St. Michel.

Τα οδοφράγματα πολλαπλασιάζονται, εντός μιας περιορισμένης περιμέτρου, οι δυνάμεις ασφαλείας λαμβάνουν ενισχύσεις από μονάδες που μέχρι τότε βρίσκονταν τοποθετημένες έξω από τη Λατινική Συνοικία και αποκλείουν την περιοχή, η οποία με κάθε λεπτό που περνάει παίρνει εξεγερσιακή μορφή.

Η πρώτη επιχείρηση των δυνάμεων καταστολής δημιουργεί ανησυχία σε πολλούς φοιτητές και κάποιοι αρχίζουν να υποχωρούν.

Άλλοι, αντίθετα, χτίζουν περισσότερα οδοφράγματα, τα οποία ξεφυτρώνουν σε ακόμη μεγαλύτερο αριθμό και τα οποία θα καταλήξουν δίνοντας την εικόνα ενός οχυρωμένου στρατοπέδου.

Οι φοιτητές φωνάζουν «De Gaulle Assassin», οι επιθέσεις της αστυνομίας πολλαπλασιάζονται και απομακρύνουν τα οδοφράγματα το ένα μετά το άλλο μετά από σθεναρή αντίσταση.

Πολλοί άνθρωποι πετούν νερό από τα παράθυρά τους στους φοιτητές για να τους προστατεύσουν από τα δακρυγόνωνα.

Η αστυνομία απαντά με με κρότου-λάμψης στα διαμερίσματα για να τους αναγκάσει να υποχωρήσουν, μερικές φορές σε ψηλότερους ορόφους.

Οι πιο άγριες μάχες θα λάβουν χώρα στον τομέα των οδών Gay Lussac, Royer-Collard, d'Ulm και St Jacques.

Μολότοφ, καμένα αυτοκίνητα, μέχρι αμμόλοφοι με μπουλντόζες που βρέθηκαν σε εργοτάξια.

Περισσότερα από εκατό καμένα αυτοκίνητα, πλάκες των πεζοδρομίων έχουν σκιστεί, πέτρες και δοκάρια από οικοδομές, κομμάτια από πασσάλους και φράχτες εξακολουθούν να μπλοκάρουν τους δρόμους με κουφάρια καμένων αυτοκινήτων αλλά και με παρμπρίζ κομματιασμένα στήνουν τα οδοφράγματα.

Τα μεγαλύτερα, είναι αυτά της οδού Claude Bernard (κατασκευασμένα με κάρα από εργοτάξια), της St Jacques (κατασκευασμένα από στοιβαγμένες πέτρες και πλακόστρωτα σχεδόν τόσο ψηλά όσο ένας άνθρωπος) και αυτά της οδού d'Ulm, κοντά στην École Normale Superieure, τα οποία έφταναν σε ύψος - τρία μέτρα.

Την επόμενη ο μεγάλος όγκος των διαδηλωτών, μεταξύ τους πολλοί μαθητές λυκείου, κατέβηκαν την οδό Guynemer για να περάσουν μπροστά από τη νομική σχολή. 300 φοιτητές βγαίνουν από την κορυφή της λεωφόρου St Michel με κατεύθυνση την πλατεία Edmond Rostand, όπου τους χτυπάνε με δακρυγόνα. 80 πτυχιούχοι που βρίσκονται στη Σορβόννη για να δώσουν τις εξετάσεις τους αρνούνται να συμμετάσχουν σε αυτές και εγκατέλειψαν το πανεπιστήμιο βγαίνοντας στο δρόμο. 200 φοιτητές πολιτικών επιστημών, αναβάλουν την εξεταστική για μεταγενέστερη ημερομηνία ενώ συμμετέχουν στις διαδηλώσεις στην οδό Rue de Grenelle.

Εκατοντάδες μαθητές λυκείου συγκεντρώνονται στην πλατεία Clichy και διαδηλώνουν προς τον σταθμό Gare St Lazare, ενώ καλούν σε γενικές καταλήψεις όλων των λυκείων του Παρισιού.

Ο απολογισμός, 367 τραυματίες στα νοσοκομεία, εκ των οποίων 251 ήταν CRS, και 102 φοιτητές.

Οι συλλήψεις, έφτασαν τις 461, ανάμεσά τους 60 μετανάστες. 63 από τους συλληφθέντες θα οδηγηθούν σε δίκη εκ των οποίων 26 μαθητές, 3 μαθητές λυκείου και 34 εξεγερμένοι.

Εκεινη τη νύχτα, ο Leo Ferre ερμηνευει δημόσια για πρώτη φορά το Les Anarchistes, στην ετήσια συναυλία που διοργάνωνε η ομάδα Louise Michel της Federation Anarchiste, στην αίθουσα Mutualite, τη στιγμή που στη Λατινική Συνοικία τα οδοφράγματα έβαζαν φωτιά στο Γαλλικό κράτος και την καταστολή.

Το τραγούδι αναφερόταν στους Ισπανούς αναρχικούς που πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. "Φώναζαν τόσο δυνατά Ότι μπορούν ακόμα να φωνάζουν Έχουν την καρδιά τους μπροστά τους Και τα όνειρα τους στη μέση Και μετά η ψυχή φαγώθηκε όλη Δεν είναι ούτε ένας στους εκατό, κι ωστόσο υπάρχουν Οι περισσότεροι παιδιά του πουθενά που δεν τα κοιτάζουν ποτέ Παρά μόνο όταν τα φοβούνται Οι αναρχικοί" https://youtu.be/wcf2bpQAQ2o?si=eOPQapkCCG_hhm7V Leo Ferre Les Anarchistes Η Νύχτα των Οδοφραγμάτων ★

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους