Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε απλώς δύο ματς στην Αθήνα. Έχασε τον έλεγχο της σειράς τη στιγμή που νόμιζε ότι την είχε τελειώσει.

Κι αυτό στο επίπεδο της EuroLeague πληρώνεται ακριβά.

Πολύ ακριβά.

Μετά το 0-2 στη Βαλένθια, σχεδόν όλοι θεωρήσαμε ότι η πρόκριση είχε κλειδώσει. Λογικό.

Δύο break μέσα στην Ισπανία, απέναντι σε μια ομάδα χωρίς το ίδιο ειδικό βάρος, χωρίς την ίδια εμπειρία, χωρίς τα ίδια συμβόλαια, χωρίς τα ίδια «πρέπει». Μόνο που το μπάσκετ δεν παίζεται με βιογραφικά.

Παίζεται με ένταση, καθαρό μυαλό, συνέπεια και πνευματική ετοιμότητα.

Και εκεί η Βαλένθια χτύπησε τον Παναθηναϊκό ακριβώς εκεί που πονούσε.

Η αλήθεια είναι σκληρή: οι «πράσινοι» χαλάρωσαν.

Όχι συνειδητά ίσως, αλλά αγωνιστικά φάνηκε.

Έπαιξαν σαν ομάδα που πίστεψε ότι η δουλειά είχε γίνει.

Και απέναντί τους είχαν μια ομάδα που παίζει λες και δεν φοβάται τίποτα.

Με ρυθμό που σε πνίγει, με (εξαντλητικές για τον αντίπαλο) επιθέσεις στα πρώτα δευτερόλεπτα, με αθλητικότητα, με θράσος, με άγνοια κινδύνου. Η Βαλένθια δεν μπήκε ποτέ στη σειρά για να «συμμετάσχει». Μπήκε για να τρέξει τον Παναθηναϊκό μέχρι να σκάσει.

Η άμυνα του game 1 δεν εμφανίστηκε ποτέ.

Η επίθεση του game 2 δεν εμφανίστηκε ποτέ.

Ούτε καν το λιγοστό τσαγανό του game 3. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.

Πώς γίνεται ομάδα με τέτοιο μπάτζετ, με τόσες προσωπικότητες, με παίκτες κορυφαίου επιπέδου, να κυνηγά συνεχώς στο σκορ μέσα στην έδρα της; Πώς γίνεται να δέχεται ξανά και ξανά πόντους στον αιφνιδιασμό λες και παίζει Οκτώβριο; Πώς γίνεται να χάνει μάχες στα ριμπάουντ με τέτοια συνέπεια; Αυτά δεν είναι θέμα ταλέντου.

Είναι θέμα συγκέντρωσης, έντασης και κυρίως διάθεσης.

Δεν αγοράζονται όλα με τα χρήματα.

Η προσωπικότητα χτίζεται αλλιώς.

Με σκληρά βράδια, με πίεση, με ιδρώτα, με άρνηση να πεθάνεις αγωνιστικά. Η Βαλένθια το έβγαλε αυτό. Ο Παναθηναϊκός, όχι πάντα.

Τα περί «ακριβότερου μπάτζετ» (που ισχύει, εδώ και αριθμούς: https://tinyurl.com/5t4sdkzx) τα ακούω.

Αλλά μπάσκετ δεν παίζουν.

Ναι, λείπει ο Σλούκας.

Τεράστια απουσία.

Μιλάμε για τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να χαμηλώσει τον παλμό ενός χαοτικού αγώνα και να βάλει το παιχνίδι στις σωστές ράγες.

Αλλά προσοχή: ο Παναθηναϊκός κέρδισε δύο φορές χωρίς αυτόν στην Ισπανία.

Άρα η απουσία του εξηγεί πράγματα, δεν δικαιολογεί τα πάντα.

Υπάρχει και το θέμα της διαιτησίας; Προφανώς.

Και όποιος λέει ότι δεν υπάρχει, μάλλον βλέπει άλλη σειρά.

Δεν γίνεται ο Ναν να τελειώνει παιχνίδια χωρίς βολές ενώ τον παίζουν στα όρια του φάουλ σε κάθε κατοχή.

Δεν γίνεται να χάνονται τόσο καθαρές φάσεις σε τέτοιο επίπεδο.

Αλλά επίσης δεν μπορεί ο Παναθηναϊκός να ψάχνει εκεί το βασικό άλλοθι.

Γιατί αν αφήσεις μια τόσο γρήγορη ομάδα να βρει ρυθμό, μετά τρέχεις και δεν φτάνεις. Κυριολεκτικά.

Συν τα τουλάχιστον 5-6 (όσα μέτρησα, από το γήπεδο) εύκολα καλάθια που χάθηκαν. Πανεύκολα.

Θα μου πεις, τόσα ελεύθερα σουτ έχασε η Βαλένθια, πάτσι.

Δεν διαφωνώ.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι οι ήττες.

Είναι η εικόνα.

Αυτή η αίσθηση ότι η Βαλένθια παίζει πιο «ζωντανά». Πιο φρέσκια.

Πιο γρήγορα.

Σαν να έχει περισσότερη βενζίνη στο ντεπόζιτο.

Και ο Παναθηναϊκός δείχνει συχνά βαρύς.

Με αργές επιστροφές, με κακές αποφάσεις, με πρόσωπα που μοιάζουν πιεσμένα αντί αποφασισμένα.

Τώρα πια δεν υπάρχουν θεωρίες.

Δεν υπάρχουν «θα». Υπάρχει ένα Game 5 στην Ισπανία και μια πολύ απλή συνθήκη: ή αποδεικνύεις ότι φτιάχτηκες για να πας στο Final-4 ή μένεις σπίτι σου με μια αποτυχία που θα συζητιέται για χρόνια.

Τώρα είναι η ώρα που φαίνεται ποιος αντέχει πραγματικά τη φωτιά.

Όχι στα λόγια.

Στο παρκέ.

Ας επαναλάβω αυτό που έγραψα μετά τον τελευταίο αγώνα: αν υπάρχει μια ομάδα που μπορεί να περάσει σε best of 5 σειρά με τρεις εκτός έδρας νίκες, είναι ο Παναθηναϊκός. Ιδού η Ρόδος λοιπόν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους