Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Το Φως δεν κατοικεί μόνο στους ουρανούς· διαπερνά το πέτρωμα, την ανάσα, τη σκέψη και τη σιωπή.

Όποιος ανάψει την φλόγα, βλέπει το Θείο να πάλλεται μέσα σε όλα.» Η Εκπόρευση του Ενός Στην αρχή δεν υπήρχε διαχωρισμός.

Δεν υπήρχε φως και σκοτάδι, ύλη και πνεύμα, ζωή και θάνατος.

Υπήρχε μόνο η Αιώνια Πηγή, το Άρρητο, το Ακατάληπτο, το Απόλυτο Παν.

Από αυτή τη σιωπηλή και άπειρη Ουσία γεννήθηκαν οι κόσμοι, όχι ως δημιουργήματα ξένα προς Εκείνη, αλλά ως επεκτάσεις της ίδιας της θείας συνείδησης.

Όπως ο ήλιος δεν χάνει τίποτε όταν απλώνει τις ακτίνες του, έτσι και η Αιώνια Πηγή εκδηλώνεται μέσα σε αναρίθμητες μορφές χωρίς ποτέ να διαιρείται.

Οι αστέρες, οι άνεμοι, τα ύδατα, τα πλάσματα της γης και οι σκέψεις του ανθρώπου αποτελούν διαφορετικές δονήσεις της ίδιας κοσμικής αναπνοής. Ο Ερμητικός σοφός γνωρίζει ότι τίποτε δεν είναι πραγματικά άψυχο.

Τα πάντα φέρουν μέσα τους τον παλμό της Ζωντανής Παρουσίας.

Η πέτρα σιωπά, μα μέσα της κινείται ο νόμος του σύμπαντος.

Το δέντρο δεν μιλά, μα γνωρίζει τον ουρανό καλύτερα από τον άνθρωπο που ζει μέσα στην αλαζονεία του νου του. Το Πέπλο της Λήθης Κι όμως, ο άνθρωπος γεννιέται μέσα στη λήθη.

Καθώς η ψυχή εισέρχεται στον κόσμο της μορφής, παρασύρεται από τις αισθήσεις και αρχίζει να πιστεύει πως η εξωτερική πραγματικότητα είναι η μόνη αλήθεια.

Έτσι χάνει την ικανότητα να βλέπει το Θείο μέσα στα απλά.

Αναζητά τον Θεό σε μακρινούς ουρανούς, ενώ Εκείνος αναπνέει ήδη μέσα του.

Ψάχνει ιερότητα σε ναούς από πέτρα, ενώ κάθε στιγμή της ζωής αποτελεί μυστήριο ιερό.

Η λήθη αυτή είναι το μεγάλο πέπλο της ανθρωπότητας.

Ο άνθρωπος κοιτάζει το ποτάμι αλλά δεν αισθάνεται τη ροή της Αιώνιας Ζωής.

Κοιτάζει τον συνάνθρωπό του αλλά δεν αναγνωρίζει την ίδια θεία σπίθα που καίει μέσα του.

Και έτσι γεννιούνται ο φόβος, η σύγκρουση και η αποξένωση.

Διότι όταν ο άνθρωπος ξεχνά την ενότητα των πάντων, αρχίζει να ζει σαν να είναι χωρισμένος από το Όλον. Η Αφύπνιση της Εσωτερικής Όρασης Η μύηση αρχίζει τη στιγμή που η ψυχή αμφισβητεί την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού.

Έρχεται μια στιγμή σιωπηλή και ιερή όπου ο άνθρωπος αισθάνεται ότι πίσω από τα γεγονότα, πίσω από τις μορφές και τις αλλαγές, υπάρχει μια αόρατη Νοημοσύνη που διαπερνά τα πάντα.

Τότε ανοίγει το εσωτερικό μάτι.

Ο αναζητητής αρχίζει να βλέπει τον κόσμο όχι ως μηχανή, αλλά ως ζωντανό οργανισμό εμποτισμένο με συνείδηση.

Κατανοεί τον Ερμητικό Νόμο της Αντιστοιχίας: «Όπως επάνω, έτσι και κάτω· όπως μέσα, έτσι και έξω.» Και μέσα από αυτή τη γνώση αναγνωρίζει ότι κάθε εξωτερική πραγματικότητα είναι αντανάκλαση μιας εσωτερικής κατάστασης.

Το σύμπαν παύει να είναι τυχαίο.

Κάθε συνάντηση γίνεται μήνυμα.

Κάθε δοκιμασία γίνεται διδασκαλία.

Κάθε στιγμή μετατρέπεται σε καθρέφτη της ψυχής. IV. Η Θεία Παρουσία μέσα σε Όλα Όταν η συνείδηση εξαγνιστεί από τον θόρυβο του εγώ, τότε αποκαλύπτεται το μεγάλο μυστήριο: Η Θεία Παρουσία δεν κατοικεί μόνο στα υψηλά πεδία του πνεύματος.

Κατοικεί παντού.

Βρίσκεται στην ανάσα που εισέρχεται αθόρυβα στους πνεύμονες.

Στη φωτιά που θερμαίνει τη γη. Στην καρδιά που αγαπά χωρίς αντάλλαγμα.

Στη σιωπή ανάμεσα σε δύο σκέψεις.

Ο μυημένος δεν λατρεύει πλέον το Θείο ως κάτι απόμακρο.

Το αναγνωρίζει σε κάθε μορφή ζωής.

Βλέπει τον ουρανό ως ιερό κείμενο.

Το νερό ως φορέα μνήμης.

Το φως ως εκδήλωση της Πρωταρχικής Διάνοιας.

Ακόμη και ο πόνος αποκτά διαφορετικό νόημα· γίνεται εργαλείο αφύπνισης, μια κρυφή πύλη που οδηγεί την ψυχή βαθύτερα στην κατανόηση.

Τότε γεννιέται η αληθινή σοφία: Να βλέπεις το Άπειρο μέσα στο πεπερασμένο.

Να αναγνωρίζεις το Αιώνιο μέσα στο εφήμερο. Η Ένωση με το Ζωντανό Σύμπαν Καθώς η συνείδηση διευρύνεται, ο άνθρωπος παύει να αισθάνεται απομονωμένος.

Κατανοεί ότι είναι κύτταρο ενός απέραντου κοσμικού σώματος.

Οι σκέψεις του επηρεάζουν το σύνολο.

Οι πράξεις του δονούν τον αόρατο ιστό της ζωής.

Η αγάπη τότε δεν είναι ηθική υποχρέωση· είναι φυσική συνέπεια της επίγνωσης της ενότητας.

Ο άνθρωπος που βλέπει το Θείο στα πάντα δεν μπορεί να καταστρέψει χωρίς να πληγώσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Δεν μπορεί να μισήσει χωρίς να σκοτεινιάσει τον εσωτερικό του ουρανό.

Και έτσι γίνεται φορέας φωτός μέσα στον κόσμο.

Όχι επειδή διακηρύσσει τη σοφία, αλλά επειδή η παρουσία του μεταδίδει ειρήνη. Η Επιστροφή στη Ζωντανή Γνώση Η τελευταία πύλη της ερμητικής πορείας δεν είναι η συσσώρευση γνώσεων, αλλά η βίωση της Αλήθειας.

Διότι η σοφία που δεν μεταμορφώνει την ύπαρξη παραμένει σκιά γνώσης.

Ο αληθινός μύστης δεν επιδιώκει να ξεφύγει από τον κόσμο.

Επιθυμεί να δει τον κόσμο όπως πραγματικά είναι: Ένα ζωντανό πεδίο θείας εκδήλωσης.

Και τότε κάθε βήμα γίνεται προσευχή.

Κάθε ανάσα γίνεται ύμνος.

Κάθε στιγμή γίνεται ένωση με την Αιώνια Πηγή.

Διότι ο άνθρωπος αφυπνίζεται τελικά στη μέγιστη αποκάλυψη: Δεν υπάρχει τόπος όπου το Θείο απουσιάζει. Υπάρχει μόνο η ανθρώπινη συνείδηση που άλλοτε κοιμάται και άλλοτε θυμάται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους