Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε αυτή την περίοδο της ζωής μου, που με απασχολεί πολύ η έννοια του τόπου και του χώρου ως επίδραση και αλληλεπίδραση με τον άνθρωπο και την αλήθεια του, σκέφτομαι συχνά πώς μεγαλώνει η παιδική ηλικία μέσα σε ένα σπίτι.

Και, ιδιαίτερα, μέσα σε ένα διαμέρισμα με λιγοστά τετραγωνικά.

Και δεν είναι μόνο αυτό αλλά κυρίως ότι λείπει η ευρυχωρία του ελεύθερου πειραματισμού.

Ένα δωμάτιο γεμάτο παιχνίδια δεν είναι απαραίτητα ελευθερία.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αντικείμενα.

Χρειάζονται ερεθίσματα.

Όχι έτοιμες λύσεις.

Χρειάζονται εναύσματα για εξερεύνηση και δημιουργία χωρίς προκαθορισμένα αποτελέσματα ούτε μόνο προκαθορισμένες δράσεις.

Χρειάζονται χώρο να φτιάξουν κάτι δικό τους.

Να βαρεθούν.

Να ανακαλύψουν.

Να μεταμορφώσουν ένα κουτί σε σπίτι, ένα πανί σε σκηνή, μια αυλή σε κόσμο.

Ο αληθινός χώρος για ένα παιδί, νομίζω πως είναι ένας χώρος (πρακτικός, νοητικός και συναισθηματικός) όπου η δράση δεν του δίνεται ολοκληρωμένη αλλά του επιτρέπει να τη συναντήσει. Η Βιωματική Βόλτα στην Λίμνη Μουστού μας προσκαλεί να μας προσφέρουμε κάτι από αυτή την ευρυχωρία.

Σε έναν χώρο ασφαλή αλλά και ανοιχτό, προστατευόμενο και προστατευτικό, με αισθητικά ερεθίσματα, κίνηση, εξερεύνηση, πειραματισμό κι επικοινωνία. Όχι έτοιμες απαντήσεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους