Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρατηρώ όλο και περισσότερες διαφημίσεις για πατατάκια, γαριδάκια και κάθε λογής φθηνά αλμυρά σνακ στα ΜΜΕ.

Και δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι δεν πρόκειται απλώς για μια αθώα καταναλωτική …μόδα.

Όταν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού πιέζεται οικονομικά, όταν το καλάθι του σούπερ μάρκετ γίνεται κάθε μήνα πιο δύσκολη εξίσωση σε αυτή την εποχή της ανεξέλεγκτης ακρίβειας, τότε το φαγητό παύει να είναι μόνο ζήτημα προτιμήσεων και επιλογών.

Τα πολύ φθηνά σνακ έχουν ένα πλεονέκτημα που δεν είναι διατροφικό, αλλά ψυχολογικό και κοινωνικό: προσφέρουν γρήγορη ικανοποίηση με λίγα χρήματα.

Το πατατάκι είναι νόστιμο, τραγανό και εύκολα διαθέσιμο. “Κερνάει” τον εγκέφαλο μια μικρή ανταμοιβή σε μια μέρα που μπορεί να μην είχε πολλές χαρές.

Σε έναν άνθρωπο κουρασμένο, αγχωμένο, οικονομικά πιεσμένο, αυτή η μικρή παρηγοριά δεν είναι ασήμαντη.

Το πρόβλημα είναι ότι η αγορά το γνωρίζει.

Και πάνω σε αυτή την ανάγκη χτίζεται μια κουλτούρα κατανάλωσης που σπρώχνει τα πιο φτωχά διατροφικά προϊόντα στους πιο πιεσμένους ανθρώπους.

Όχι επειδή οι άνθρωποι “δεν προσέχουν”, ούτε επειδή “δεν έχουν πειθαρχία”, αλλά επειδή οι υγιεινότερες λύσεις κοστίζουν περισσότερο, απαιτούν χρόνο, οργάνωση, πρόσβαση και ψυχικό απόθεμα.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία της εποχής μας: από τη μία μιλάμε συνεχώς για ατομική ευθύνη στην υγεία· από την άλλη δημιουργούμε ένα περιβάλλον όπου η φθηνότερη, ευκολότερη και πιο επιθετικά διαφημιζόμενη επιλογή είναι η πιο προσβάσιμη και εκείνη που επιβαρύνει περισσότερο την υγεία.

Η διατροφή δεν είναι μόνο βιοχημεία.

Είναι εισόδημα, χρόνος, στρες, διαφήμιση, κοινωνικές ανισότητες.

Είναι πολιτική με τη μορφή συσκευασίας των 100-200 γραμμαρίων.

Ας αναρωτηθούμε γιατί μια ολόκληρη κοινωνία οδηγείται να ξεκουράζει την κόπωση και να χορταίνει την ανασφάλειά της με αλάτι, άμυλο, ενισχυτικά γεύσης και λίγα λεπτά ψευδαίσθησης αφθονίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους