‘’Η vegan οπτική στο ζήτημα της ασθένειας των ζώων και των μαζικών θανατώσεων’’. Η ασθένεια δεν είναι η αρχή του τέλους, είναι η δικαιολογία που ψάχναμε. Το ίδιο το σύστημα εκτροφής λειτουργεί σαν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

‘’Η vegan οπτική στο ζήτημα της ασθένειας των ζώων και των μαζικών θανατώσεων’’. Η ασθένεια δεν είναι η αρχή του τέλους, είναι η δικαιολογία που ψάχναμε.

Το ίδιο το σύστημα εκτροφής λειτουργεί σαν μηχανισμός εξάπλωσης ασθενειών.

Σε κάθε επιδημία που πλήττει τα ζώα, είτε μιλάμε για αφθώδη πυρετό είτε για ευλογιά, επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο, μαζικές θανατώσεις, εικόνες πανικού, δηλώσεις «αναγκαιότητας». Όμως πίσω από αυτή τη «διαχείριση κρίσης» κρύβεται μια βαθύτερη αλήθεια που αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε.

Κάθε άρρωστο πλάσμα έχει τη δυνατότητα να αναρρώσει.

Σε πολλές περιπτώσεις, με κατάλληλη φροντίδα, απομόνωση και χρόνο, η ανάρρωση μπορεί να έρθει μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Κι όμως, αντί να δημιουργούνται συνθήκες καραντίνας και περίθαλψης, επιλέγεται ως ταχύτερη και οικονομικότερη λύση η εξόντωση.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή και φαίνεται καθαρά, δεν πρόκειται μόνο για υγειονομικό ζήτημα, πρόκειται για οικονομική επιλογή.

Το κόστος της φροντίδας, της σίτισης και της αναμονής μέχρι την ανάρρωση θεωρείται μεγαλύτερο από την αποζημίωση και την αντικατάσταση των ζώων.

Όταν τα έμβια όντα αντιμετωπίζονται ως παραγωγικές μονάδες, η ζωή τους μετριέται σε ευρώ.

Η άρνηση εφαρμογής εκτεταμένων εμβολιασμών και η προσήλωση στις θανατώσεις εγείρουν σοβαρά ερωτήματα.

Είναι πράγματι θέμα επιστημονικής αναγκαιότητας ή οικονομικής σκοπιμότητας; Οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι συχνά εκφράζουν απόγνωση, όχι μόνο για την απώλεια εισοδήματος, αλλά και για τον τρόπο που χάνουν τα ζώα.

Ζώα που, όπως οι ίδιοι λένε, τους εμπιστεύονται.

Κι εδώ αρχίζει η μεγαλύτερη αντίφαση.

Βλέπουμε ανθρώπους που εκμεταλλεύονται τα ζώα να περιγράφουν με πόνο τη στιγμή της θανάτωσης.

Να μιλούν για το πώς τα ζώα τους κοιτούν στα μάτια, πώς προσπαθούν να ξεφύγουν μέχρι την τελευταία στιγμή.

Πώς έγκυα ζώα γεννούν μέσα στον τρόμο πριν πεθάνουν.

Την ίδια στιγμή, πολλοί από αυτούς δηλώνουν ότι είχαν ήδη προγραμματίσει να σφάξουν τα ζώα για το Πάσχα, όμως λόγω του αφθώδους πυρετού «δεν πρόλαβαν». Ζώα που προορίζονταν για σφαγή παρουσιάζονται ξαφνικά ως «απώλεια» που πονά.

Ζώα που θα οδηγούνταν ούτως ή άλλως στον θάνατο, τώρα γίνονται αντικείμενο θρήνου, όχι γιατί χάθηκε η ζωή τους, αλλά γιατί χάθηκε ο έλεγχος πάνω στον χρόνο και τον τρόπο του θανάτου τους.

Αυτές οι εικόνες σοκάρουν. Συγκλονίζουν.

Αλλά δεν είναι κάτι καινούργιο.

Αυτά ακριβώς συμβαίνουν καθημερινά μαζικά, αθόρυβα, νόμιμα στα σφαγεία.

Και όμως, οι ίδιοι άνθρωποι μιλούν για αγάπη.

Ως κοινωνία, εξακολουθούμε να βλέπουμε να λένε πόσο τα αγαπάνε.

Μην μπερδεύεστε.

Όσοι έχουν συμφέροντα από την εκμετάλλευση των ζώων, όσοι σκοτώνουν ζώα, δεν τα αγαπάνε.

Δεν τα αγαπάνε σαν παιδιά τους.

Τα αγαπάνε σαν δουλειά τους, κι αυτό έχει τεράστια διαφορά.

Κι αυτό δεν είναι απλώς μια ηθική κρίση.

Είναι κάτι που έχει ήδη φανεί στην πράξη, όταν το 2019 κτηνοτρόφοι και κυνηγοί ξεσηκώθηκαν έντονα, αντιδρώντας στην πρόταση για τη Συνταγματική Κατοχύρωση της Προστασίας των Ζώων.

Έκαναν τη Βουλή άνω κάτω για να μην αναγνωριστούν τα ζώα με τρόπο που θα περιόριζε την εκμετάλλευσή τους.

Πίεσαν και επηρέασαν υπουργούς, βουλευτές και βουλεύτριες ώστε να μην περάσει η διάταξη. Γιατί; Γιατί τα ζώα, γι’ αυτούς, δεν είναι πρόσωπα.

Δεν είναι παιδία τους.

Είναι εργαλεία.

Και τα εργαλεία δεν έχουν δικαιώματα. Στον Αστικό Κώδικα τα ζώα θεωρούνται πράγματα. Η Διακήρυξη της Τουλόν το 2019 για τη Νομική Προσωπικότητα των Ζώων τονίζει τη σημασία της αναγνώρισης των ζώων ως αισθανόμενων και συνειδητών όντων και της παροχής τους νομικής προστασίας αναλόγως.

Ας δω όσους σήμερα κόπτονται και τάσσονται κατά των μέτρων του ΥΠΑΑΤ να ζητάνε κατοχύρωση των ζώων ως πρόσωπα στον ΑΚ και το Σύνταγμα ώστε να μπορούν να πετύχουν περισσότερα για την προστασία τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιες ομάδες των κτηνοτρόφων και των κυνηγών απολαμβάνουν ιδιαίτερη μεταχείριση ακόμη και μέσα στη υπάρχουσα νομοθεσία που υποτίθεται ότι «προστατεύει» τα ζώα.

Οι υποχρεώσεις τους είναι διαφορετικές, πιο χαλαρές, πιο προσαρμοσμένες στις ανάγκες της εκμετάλλευσης.

Γιατί δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν και πολλά πολλά για τα «εργαλεία» τους.

Και αυτό θα φανεί ξανά.

Η διαδικασία για συνταγματική αναθεώρηση μόλις άνοιξε.

Θα φανεί στην επόμενη προσπάθεια για συνταγματική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ζώων ποια θα είναι η στάση τους.

Θα φανεί από τη στάση τους, αλλά και από τη στάση ολόκληρης της κοινωνίας.

Είμαστε, άραγε, έτοιμοι να αναγνωρίσουμε τα ζώα ως πρόσωπα; Ή θα συνεχίσουμε να τα αντιμετωπίζουμε σαν να είναι πράγματα; Τα πράγματα δεν έχουν δικαιώματα.

Τα ζώα, όμως, έχουν.

Έχουν δικαίωμα στη ζωή.

Στην ελευθερία.

Στην αξιοπρέπεια.

Θεμελιώδη δικαιώματα που εμείς και το σύστημα εκμετάλλευσης τους έχουμε στερήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Η ευλογιά και ο αφθώδης πυρετός απλώς αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που ήδη υπάρχει.

Τη βία, τον φόβο, την απώλεια ελέγχου, τη στέρηση κάθε δικαιώματος.

Η διαφορά είναι ότι τώρα το βλέπουμε πιο καθαρά, πιο ωμά, πιο απροκάλυπτα.

Δεν γίνεται να κρατάμε εκατομμύρια ζώα αιχμάλωτα, σε συνθήκες που ευνοούν την εξάπλωση ασθενειών, και μετά να απαιτούμε να μην αρρωστήσουν.

Δεν γίνεται να δημιουργούμε το πρόβλημα και μετά να «λύνουμε» τις συνέπειές του με θάνατο.

Το ίδιο το σύστημα είναι άρρωστο.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, μιλάμε για «ασθένειες» λες και είναι κάτι εξωτερικό, κάτι που απλώς συμβαίνει.

Δεν είναι.

Οι περισσότερες ασθένειες που βλέπουμε στα εκτρεφόμενα ζώα είναι άμεσο αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης.

Πάρτε για παράδειγμα τη μαστίτιδα.

Μία από τις πιο συχνές και επώδυνες ασθένειες στα γαλακτοπαραγωγά ζώα.

Φλεγμονή στους μαστούς, πόνος, μόλυνση, πύον.

Δεν είναι «ατυχία». Είναι το αποτέλεσμα της συνεχούς, βίαιης εκμετάλλευσης του σώματος ενός ζώου που αναγκάζεται να παράγει γάλα πέρα από τα φυσιολογικά του όρια.

Και πώς «αντιμετωπίζεται»; Με αντιβιοτικά.

Όχι με αλλαγή του συστήματος.

Όχι με μείωση της εκμετάλλευσης.

Αλλά με φάρμακα που επιτρέπουν στο πρόβλημα να συνεχίζεται.

Το ίδιο συμβαίνει παντού.

Ασθένειες που γεννιούνται από τον συνωστισμό, το στρες, την κακομεταχείριση, «ελέγχονται» με μαζική χρήση αντιβιοτικών.

Και εδώ υπάρχει μια αλήθεια που σπάνια λέγεται καθαρά: Οι άνθρωποι δεν είναι έξω από αυτόν τον κύκλο.

Είναι μέσα.

Πολλοί πιστεύουν ότι «δεν παίρνουν αντιβιοτικά». Ότι τα αποφεύγουν.

Ότι προσέχουν.

Κι όμως.

Τα αντιβιοτικά δεν καταναλώνονται μόνο από χάπια.

Καταναλώνονται καθημερινά, μέσα από ζωικά προϊόντα, κρέας, γάλα, γιαούρτια, παγωτά, αυγά, γλυκά.

Μικρές ποσότητες, ξανά και ξανά.

Μέχρι που δεν είναι πια μικρές.

Και το πιο ανησυχητικό; Αυτό δεν επηρεάζει μόνο το άτομο.

Επηρεάζει τη δημόσια υγεία.

Η μαζική χρήση αντιβιοτικών στην κτηνοτροφία συνδέεται άμεσα με την ανάπτυξη ανθεκτικών βακτηρίων.

Δηλαδή με μικρόβια που δεν αντιμετωπίζονται εύκολα ούτε στα ζώα, ούτε στους ανθρώπους.

Και η μαστίτιδα δεν είναι εξαίρεση.

Είναι ο κανόνας.

Στα εκτρεφόμενα ζώα, η ασθένεια δεν εμφανίζεται ως «φυσικό γεγονός», αλλά ως δομικό αποτέλεσμα του τρόπου ζωής που τους επιβάλλεται.

Στους χοίρους, για παράδειγμα, οι εντατικές συνθήκες εκτροφής ευνοούν την εμφάνιση αναπνευστικών νοσημάτων και βακτηριακών λοιμώξεων που εξαπλώνονται γρήγορα σε χώρους υπερσυνωστισμού.

Το άγχος, η έλλειψη χώρου και ο συνεχής εγκλεισμός δεν είναι δευτερεύοντα στοιχεία, είναι παράγοντες που αποδυναμώνουν συστηματικά τον οργανισμό τους.

Στα κοτόπουλα, η εικόνα είναι ακόμη πιο χαρακτηριστική.

Οι βιομηχανικές εκτροφές συνδέονται με υψηλά ποσοστά αναπνευστικών παθήσεων, δερματικών αλλοιώσεων και καρδιαγγειακής καταπόνησης, αποτέλεσμα της ταχείας ανάπτυξης και της αφύσικης πυκνότητας πληθυσμού.

Τα ζώα αυτά μεγαλώνουν σε συνθήκες που δεν επιτρέπουν καν την ομαλή λειτουργία του ίδιου τους του σώματος.

Σε όλα τα είδη, ο κοινός παρονομαστής είναι ο ίδιος, υπερσυγκέντρωση, στρες, συνεχής παραγωγική πίεση.

Δεν μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά ασθένειας.

Μιλάμε για ένα μοντέλο εκτροφής που παράγει συστηματικά ασθένεια ως «παρενέργεια» της λειτουργίας του.

Όταν η ασθένεια δεν είναι εξαίρεση αλλά αποτέλεσμα σχεδιασμού, ποιος είναι τελικά ο ασθενής; Έτσι, ένα σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση των ζώων δεν παράγει μόνο πόνο.

Παράγει και κινδύνους.

Για όλους.

Ένα κρίσιμο ερώτημα παραμένει στο περιθώριο: Πώς φτάνει τελικά η ασθένεια στα κοπάδια; Οι ίδιες οι συνθήκες εκτροφής είναι που δημιουργούν το πρόβλημα.

Οι επιστημονικές αναφορές δείχνουν ότι: • Η ευλογιά μεταδίδεται μέσω άμεσης επαφής, εκκρίσεων και συνωστισμού ζώων. • Ο αφθώδης πυρετός μπορεί να μεταφερθεί ακόμη και μέσω του αέρα σε μεγάλες αποστάσεις. • Οι συνεχείς μετακινήσεις ζώων για εμπόριο και σφαγή αποτελούν βασικό μηχανισμό διάδοσης. • Εξοπλισμός, οχήματα και χώροι εκτροφής λειτουργούν ως φορείς μετάδοσης.

Με απλά λόγια το ίδιο το σύστημα εκτροφής λειτουργεί σαν μηχανισμός εξάπλωσης ασθενειών.

Πολλά ζώα μαζί, σε περιορισμένους χώρους, υπό στρες, με εξασθενημένο ανοσοποιητικό, που μετακινούνται συνεχώς σαν «εμπόρευμα». Το ερώτημα δεν είναι πώς θα διαχειριστούμε καλύτερα τις επιδημίες.

Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί συνεχίζουμε να εκμεταλλευόμαστε τα ζώα εξαρχής.

Υπάρχουν άλλοι τρόποι να ζούμε.

Τρόποι που δεν βασίζονται στην εκμετάλλευση, στον πόνο και στον φόβο.

Μέχρι να φτάσουμε εκεί, σας ζητώ να επανεξετάστε τη στάση σας απέναντι στα δακρύβρεχτα ποστ για τον «πόνο» όσων εκμεταλλεύονται και σκοτώνουν ζώα.

Και, κυρίως, επανεξετάστε τη στάση σας απέναντι στα ίδια τα ζώα.

Η απάντηση λοιπόν σε όσα άτομα μας καταλογίζουν ότι ‘’για τα ζώα που σφάζονται ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ δεν μιλάτε’’, είναι ότι δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ να σφάζονται ζώα ούτως ή άλλως, είτε είναι άρρωστα είτε είναι υγιή.

Αφήστε τα ήσυχα.

Μην πειράζετε πια ούτε μια τρίχα.

Έχουν ήδη υποστεί αρκετά από το είδος μας.

Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς σκλάβους Μιλάμε, έχουμε θέση σαφή και ξεκάθαρη, δείχνουμε τι ακριβώς συμβαίνει στα ζώα, ζητάμε αλλαγές στη νομοθεσία, απλά δεν σας συμφέρει να μας ακούσετε. @ακόλουθοι Η απάντηση λοιπόν σε όσα άτομα μας καταλογίζουν ότι ‘’για τα ζώα που σφάζονται ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ δεν μιλάτε’’, είναι ότι δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ να σφάζονται ζώα ούτως ή άλλως, είτε είναι άρρωστα είτε είναι υγιή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους