Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γιορτή της μάνας. Ι.Α. Μουτήρης Στο γρήγορο και αγχώδη ρυθμό της ζωής μια μικρή στάση ας κάνουμε για να θυμηθούμε τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα μας πριν ακόμη εμείς γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Η μάνα είναι η πρώτη αγκαλιά, η πρώτη ασφάλεια, η πρώτη φωνή που μας καθησύχασε.

Είναι εκείνη που ξενύχτησε χωρίς να υπολογίσει κάπους, που πόνεσε χωρίς να το διαφημίσει, που θυσιάστηκε χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα.

Δεν είναι όλες οι μάνες ίδιες.

Άλλες μεγάλωσαν παιδιά μέσα σε δύσκολες εποχές, σε φτώχεια, σε προσφυγιά, σε πολέμους και στερήσεις.

Άλλες κράτησαν μόνες τους ένα σπίτι όρθιο.

Άλλες έθαψαν τα δικά τους όνειρα για να ανθίσουν τα όνειρα των παιδιών τους.

Η μάνα είναι συχνά η σιωπηλή ηρωίδα της οικογένειας.

Δεν ζητά παράσημα.

Δεν τα έχει ανάγκη.

Το μεγαλείο της βρίσκεται στα απλά, σε ένα πιάτο με το αγαπημένο μας φαγητό, σε ένα χέρι που ακουμπά στο μέτωπο που καίει από πυρετό, σε μια προσευχή που θα πει κρυφά.

Για όσους δεν έχουν πια τη μάνα τους κοντά, η μέρα αυτή γίνεται πιο σιωπηλή.

Ένα κερί, μια φωτογραφία, μια μνήμη, μια μυρωδιά από το πατρικό σπίτι.

Γιατί η μάνα, ακόμη κι όταν φεύγει, δεν χάνεται.

Μένει μέσα μας ως φωνή, ως συμβουλή, ως ευχή.

Η δική μου μάνα έφυγε στα 90. Ευτύχησε να μεγαλώσει 5 παιδιά.

Θρήνησε τα δύο, που έφυγαν σε ηλικία 19 και 38 ετών.

Θρήνησε τον σύζυγο της που έφυγε σε ηλικία 57 ετών.

Συνέχισε τη ζωή της παρά τον πόνο και είχαμε την τύχη να την έχουμε κοντά μας για πολλά χρόνια ακόμη. Αιωνία σου η μνήμη, μάνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους