Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε πολλούς ανθρώπους οι καλές ιδέες, οι λύσεις, οι απαντήσεις, έρχονται την ώρα που κάνουν ντους.

Ή μπάνιο, δεν έχει σημασία.

Και σε μένα ισχύει σε μεγάλο βαθμό αυτό.

Εγώ, όμως, έχω και μια άλλη στιγμή-θησαυρό από αυτή την άποψη, που μου έχει φάει τη ζωή από όλες τις άλλες! Το πλύσιμο των πιάτων! Απίστευτες ιδέες μου έχουν έρθει ως μάννα εξ’ ουρανού την ώρα που πλένω πιάτα, από αυτές τις ιδέες που έχουν πάει τα πράγματα παρακάτω σε πολλαπλά επίπεδα. ‘Έτσι και τώρα.

Γράφω μια ιστορία.

Για μεγάλους.

Για ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που αγαπήθηκαν πολύ αλλά κάποιες φορές αυτό δεν είναι αρκετό.

Κι εκεί που η μοίρα ενώνει, χωρίζουν οι άνθρωποι.

Και κανείς δεν φαντάζεται ποιος θα πει την τελευταία λέξη.

Η ιστορία έχει μπει για τα καλά στο χαρτί, η αρχή της όμως, για τον αναγνώστη, όχι.

Και από το πουθενά, καθώς έπλενα μεταμεσονύχτια τα πιάτα, ήρθε ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο στο μυαλό μου.

Και το δεύτερο.

Και όλα αρχίζουν σιγά-σιγά να μπαίνουν στη θέση τους.

Και ξημερώματα της γιορτής της μητέρας σκέφτομαι.

Η δική μου γενιά μαμάδων έχει μεγαλώσει με τις ατέλειωτες θυσίες που έκαναν οι δικοί μας γονείς για εμάς.

Ακόμα και αν δεν έχουμε ακούσει εμείς οι ίδιοι τους ίδιους μας τους γονείς να μας λένε πως έχουν θυσιαστεί για να μας μεγαλώσουν, το έχουμε βιώσει ως κοινωνία.

Γονείς-μάρτυρες -μανάδες, κυρίως- που άφησαν τα δικά τους όνειρα, θέλω, και ανάγκες στην άκρη για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους φροντίζοντας να τους φορτώσουν αυτό το βάρος της οικειοθελούς τους σταυροφορίας σε κάθε «εγώ που έχω κάνει το 1, το 2, το 3, για σένα, που έχω στερηθεί για να κάνεις το α, το β, το γ». «Κι εσύ τι κάνεις;» «Πώς μου το ανταποδίδεις;» «Είσαι αχάριστος!» «Γάιδαρος!» Ατακάρες της εποχής.

Έχω μιλήσει με πολλές μαμάδες αυτό το διάστημα στα 1-1 μας.

Πολλές μου είπαν ακριβώς αυτά.

Αυτά είναι τα δικά τους βιώματα.

Και τι αγώνα κάνουν για να είναι διαφορετικές.

Να μην φορτώσουν καμιά «θυσία» στα δικά τους παιδιά, να μην τους ρίξουν το βάρος και την ευθύνη για καμιά δική τους επιλογή.

Να μην τους μάθουν πως το να είσαι μαμά είναι μια ατέλειωτη θυσία.

Και σκέφτομαι.

Πόσες από εμάς, σήμερα, κάνουμε πραγματικά κάτι που θέλουμε πολύ; Πόσες από εμάς φροντίζουμε μέσα στις υποχρεώσεις μας να χωρέσουμε κι εμάς; Πόσες από εμάς αναπαράγουμε το μοντέλο με το οποίο μεγαλώσαμε, χωρίς τουλάχιστον να «κατηγορούμε» το παιδί μας που φταίει για τις θυσίες μας ώστε να ρίχνουμε κάπου το φταίξιμο και να το παίρνουμε από πάνω μας; Φαντάζομαι κι αυτό θα ήταν μια παρηγοριά για εκείνες τις μαμάδες.

Που δεν έφταιγαν εκείνες που δεν κυνήγησαν τα όνειρά τους, το ότι έγιναν μάνες έφταιγε.

Παρηγορητικό ακούγεται.

Όχι όμως.

Για καμία δε φταίει ότι έγινε μάνα που ξέχασε τον εαυτό της.

Που ξέχασε το κορίτσι που κι εκείνη ήταν όταν ξεκίνησε σ’ αυτή τη ζωή και άνοιξε τα φτερά της να κατακτήσει τον κόσμο. Παραιτήθηκε. Αφέθηκε.

Φοβήθηκε ίσως.

Κι απ την άλλη, κανένα μεγάλο ταξίδι δεν έγινε με μεγάλα βήματα.

Με ένα μικρό βήμα τη φορά έγινε.

Και ένα πρώτο μικρό βήμα είναι να θυμηθείς ότι κάποτε υπήρξες αυτό το κορίτσι με τα όνειρα.

Αυτό που έλαμπε και φώτιζε το πρόσωπό του όταν έκανε όσα αγαπούσε.

Το θυμάσαι; Το πώς έλαμπε, το θυμάσαι; Τι αγαπούσε αυτό το κορίτσι; Τι έκανε και φώτιζε το πρόσωπό του; Κλείσε τα μάτια και θυμήσου.

Φέρε το κορίτσι μπρος στα μάτια σου και ρώτα το. Έλα, ρώτησέ το. Θα σου πει.

Έχει όλες τις απαντήσεις, μη φοβηθείς να το ρωτήσεις.

Αν αντέξεις να το κάνεις, είμαι εδώ να το μοιραστείς.

Αν φοβηθείς, πάλι είμαι εδώ.

Πάω να γράψω το πρώτο κεφάλαιο.

Χρόνια πολλά στέλνω στο κορίτσι. Χρόνια πολλά σε σένα. Μαρίλεια Ρε τι γίνεται όταν πλένεις πιάτα βραδιάτικα…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους