Αλήθεια, τί τύχη μπορεί να έχει πολιτικά και κοινωνικά μια χώρα που παράγει (κι εκλέγει) περισσότερους Μπέους, από όσους μπορεί να καταναλώσει ; Καμία Μόνο που ο λόγος του Μπέου, δεν είναι διόλου...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί, και για να μην ξεχνάμε και τα νοήματα των λέξεων, στην συγκεκριμένη περίπτωση, μόνο πηχτή χυδαιότητα.

Αιτία για το πρόσφατο ξέσπασμά του, στάθηκε – όπως τόνισε – η επίσκεψη φίλων του από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι βρέθηκαν στο Σύνταγμα και αντίκρισαν «την εικόνα αυτή». Και προσβλήθηκαν οι επισκέπτες, προσβλήθηκε και ο Μπέος – μαζί του και η αισθητική του.

Από τα γραμμένα στο πεζοδρόμιο ονόματα των 57 νεκρών. 🟠 Και ζήτησε και την παρέμβαση Μητσοτάκη. «Ρε Μητσοτάκη, πάρε μία μπουλντόζα και μια καθαρίστρια και σβήστα από εκεί», είπε.

Και πρόσθεσε, εξήγησε κι αυτό: «Μητσοτάκη πάρε θέση αν θες να είσαι ηγέτης της πατρίδας μας.

Αυτό εκεί είναι χάλι.

Ας δώσει εντολή σε μένα και θα πάω εγώ να τα σβήσω, γιατί εγώ είμαι πατριώτης». Ο Μπέος όμως εκτός από πατριώτης, είναι και μάστορας σε αυτά – διότι τίποτα δεν λέει τυχαία.

Τι μάστορας; «Πλυντηρίων». Γιατί άμα δεν τηνξεπλύνεις την πραγματικότητα πώς θα την φέρεις στα μέτρα σου.

Κι αν δεν ρίξεις την ώρα της πλύσης και λίγο μαλακακτικό για να μοσχοβολήσει η μπουγάδα και να μυρίσει ολίγον από «πατρίδα», από «κοινή λογική» και κυρίως από «ίσες αποστάσεις», τότε – εκτός από μάστορας (πλυντηρίων) – τί «νοικοκυραίος» είσαι; Αν κάτι πάντως πρέπει να δώσει κάποιος στον Μπέο, είναι ακριβώς αυτό.

Το μοναδικό του «ταλέντο» να συντονίζεται με το σκεπτικό, πολύ φοβάμαι, ενός δραματικά μεγάλου πλέον κομματιού της ελληνικής κοινωνίας που σάπισε. Ναι. Σάπισε.

Και σκέφτεται, μιλά και δρα (κοινωνικά, τελικά και πολιτικά) ακριβώς με τον τρόπο αυτό.

Του τμήματος αυτού της κοινωνίας μας, που μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου (της άλλης πλευράς) πολλές φορές την ίδια στιγμή, αν όχι όλες, παριστάνει πως δεν το… βλέπει.

Κι αυτό, μόνο και μόνο για να μην το προσβάλλει – ειδικά σε προεκλογικές περιόδους.

Του τμήματος αυτού της κοινωνίας που δεν τραβάει απολύτως κανένα ζόρι να αναδείξει στον δημόσιο διάλογο την «αισθητική» ως ζήτημα σοβαρότερο του εγκλήματος.

Και την ίδια ώρα δια των «ίσων αποστάσεων» (σ.σ. με επιχειρήματα του στυλ «πάντα γίνονταν εγκλήματα», «πάντα υπήρχαν σκάνδαλα», «τί δουλειά είχε αυτός/αυτή εκεί τέτοια ώρα», «ναι, αλλά..» κλπ) να συλλογικοποιήσει την ευθύνη και να την διασπείρει.

Και κάπως έτσι, κάποιοι την γλιτώνουν.

Από τις ευθύνες τους.

Και όσο πιο ανώνυμα είναι/παραμένουν τα θύματα των εγκλημάτων, τόσο πιο ανώνυμοι παραμένουν και οι θύτες.

Και τότε, τα εγκλήματα, «παρέα» με τα σκάνδαλα, αποκτούν ευκολότερα και την «διαχρονική» τους διάσταση … Γιώργος Τραπεζιώτης🖋️theFAQ.gr ⤵️Όλο το άρθρο στο σχόλιο]

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους