Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεώτρηση στη Νάουσα (Μνήμες 59) . Ο πίδακας αυτός του νερού από που τάχα ξεπήδησε; Σαν φλούδα πορτοκαλιού το γεωτρύπανο πλήγωσε το δέρμα της γης και σε τρύπησε.

Ζούσε μέσα σου σε σιωπή μοναστηριού τόσος ωκεανός και νερό τρεχούμενο πλημμύρισε τη ζωή σου.

Ζωντάνεψε ο νεκρός χείμαρρος και ξύπνησε τις κροκάλες του κι άστραψαν τα καθρεφτάκια του ήλιου στο υδάτινο τραίνο.

Βράχηκα περνώντας στην αντίθετη όχθη.

Μουσκεμένη ήταν κι η δική σου ψυχή απ' τα δάκρυα.

Είχε τύχη αυτή η γεώτρηση και συνεπήρε χαρά τους τεχνικούς.

Βρήκαν με τα σχέδιά τους τις απόκρυφες φλέβες και τους λαβύρινθους, ανέσυραν απ' το μυστήριο και τη σιωπή το νερό και το 'φεραν υποταγμένο στα πόδια τους.

Το υπόγειο θαύμα θα το μεταμορφώσουν αυτοί σε βρύσες μετάλλινες και θα 'ρχονται οι γενεές των ανθρώπων να σβήνουν τη δίψα τους.

Μα συ διψασμένος θα κυβερνιέσαι απ' τα υπόγεια ρεύματα των δικών σου πηγών.

Το εύθραυστο δέρμα σου δεν χρειάστηκε γεωτρύπανο.

Με το πρώτο άγγιγμα φάνηκαν όλες οι φλέβες και πετάχτηκαν αρτεσιανά και ναυάγησες σε πελάγη ατέλειωτα.

Πού σε έσπρωχναν και πού με πήγαιναν ξωπίσω σου αυτά τα νερά; Ήταν θάλασσα τάχα, ήταν χείμαρρος ή καταρράχτης, ήταν ξαφνική νε-ροποντή, τι ήταν και με χτύπαγαν καταπάνω σου θεόρατα κύματα και σ' εύρισκα και σ' έχανα και χανόμουν και η ζωή μου χυνόταν μπροστά ταπεινό ρυάκι στα μούσκλια, κυλούσε και ξοδευόταν και μύριζε δυόσμο παντού κι εγώ έτρεχα να προλάβω και λιγόστευα διαρκώς και δεν μπορούσα να σε κρατήσω; Α, βροχές που θησαυρίζετε νερά σε απόκρυφους διαδρόμους, ένας προσκυνητής των πηγών σας είμαι, ένα σαλιγκαράκι που ικέτευσε την ελάχιστη δρόσο και σεις το ποντίσατε στο απέραντο πέλαγος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους