Το μακρινό 2011 και αφού ο Παναθηναϊκός είχε αποκλείσει με μειονέκτημα έδρας την πρωταθλήτρια Ευρώπης και οικοδέσποινα του φάιναλ φορ Μπαρτσελόνα, είχα γράψει σε ένα από τα μικρά μπλογκ της εποχής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για δυο εβδομάδες όλοι, όχι μόνο σταφ και παίκτες αλλά και διοίκηση (η οποία και τότε ήταν ευεπίφορη σε συναισθηματικές εξάρσεις και αισθήματα αδικίας, μην το ξεχνάμε) και κόσμος ήταν απόλυτα ταγμένοι στον σκοπό, λειτουργήσαμε όλοι σαν στρατιώτες σε μια αποστολή.

Μετά την πρώτη δύσκολη ήττα στην Βαρκελώνη, και με ψιλο-κόντρα διαιτησία, θα μπορούσε όλο το πράγμα να καταρρεύσει.

Αλλά σταθήκαμε όρθιοι, διαχειριστήκαμε τις αντιξοότητες, ακόμα και τραυματισμούς μέσα στην σειρά, και περάσαμε.

Η πειθαρχία όλου του οργανισμού ήταν εντυπωσιακή, από τον Θανάση στην κορυφή μέχρι τους 20 χιλιάδες τρελούς που είχαν γεμίσει το ΟΑΚΑ δυο φορές και λειτουργούσαν σαν ένα μυαλό, κυριολεκτικά σαν έκτος παίκτης στο παρκέ, σε μεταφυσικό συντονισμό με Ζοτς και παίκτες.

Διαβάζω από χθες για την διαιτησία.

Εγώ θα συμφωνήσω ότι εδώ και τέσσερις αγώνες έχει γίνει χειρουργείο, και μάλιστα επιστημονικό.

Όταν ο Ναν έχει να κερδίσει φάουλ από τα μέσα του δεύτερου ματς, δεν μπορεί να συζητάς.

Διαβάζω όμως επίσης ότι 'δεν μας θέλουν στο φάιναλ φορ'. Guess what όμως.

Δεν μας ήθελαν ούτε το 2011, που το διοργάνωνε η Μπαρτσελόνα.

Δεν μας ήθελαν ούτε το 2009, στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού.

Δεν μας ήθελαν ούτε το 2002, που παίζαμε τελικό με την γηπεδούχο.

Δεν μας ήθελαν φυσικά ούτε το 2012 στον ημιτελικό, που κι εκεί αν η ομάδα ήταν λίγο λιγότερο κουρασμένη (ψυχικά κυρίως) θα κέρδιζε.

Δεν σε θέλουν γενικώς.

Σε αυτήν την διοργάνωση όπου δεν σε θέλουν όμως έχεις κερδίσει έξι Ευρωλίγκες.

Γιατί έχεις μάθει να το ξεπερνάς.

Ναι, δεν παίζεις επί ίσοις όροις με τους Ρώσους, με τους Ισπανούς, με τους Πολυλαβαριούχους.

Αλλά αυτή είναι η δική σου πραγματικότητα, όσο η πραγματικότητα άλλων είναι να σουτάρουν 45 βολές ανά ματς.

Για κάποιο λόγο όμως, εσύ είσαι εκεί που είσαι, με εφτά αστέρια, και αυτοί είναι εκεί που είναι.

Both things can be true at the same time λοιπόν που λένε οι Αμερικάνοι.

Δεν αρνείται κάποιος ότι η διαιτησία σε σφάζει όταν παραδέχεται επίσης ότι η διαχείριση αυτή της σειράς από μέρους μας, στα πάντα πλην της αγωνιστικής προσέγγισης των πρώτων δυο αγώνων στην Ισπανία, έχει υπάρξει κάτω του μηδενός.

Όταν σε κυνηγάει το σύστημα δεν ανοίγεις βεντέτα με κάποια Βαλένθια, λες και είναι η ΤΣΣΚΑ ή η Ρεάλ, και δεν γίνεσαι θέμα στα ΜΜΕ της πιο βρωμερής αθλητικά χώρας όπου έχει έδρα η διοργάνωση.

Όταν σε κυνηγάει το σύστημα και πρέπει να κερδίσεις ΕΝΑΝ γαμημένο αγώνα σε δυο προσπάθειες στο γήπεδό σου δεν αφήνεις και τα δυο ματς να ξεκινούν με -15. Όταν σε κυνηγάει το σύστημα δεν κάνεις mind games με τον Μαρτίνεθ που όλα τα 'αντικειμενικά' και 'σοβαρά' μέσα έχουν ερωτευτεί και του δίνουν δίκιο σε ό,τι πει.

Ακόμα και αν κερδίζαμε χθες, ο οργανισμός του Εφτάστερου, της δεύτερης καλύτερης ομάδας όλων των εποχών στο δεύτερο μεγαλύτερο άθλημα της Ευρώπης, θα είχε βγει πολύ μικρότερος από αυτήν την διαδικασία.

Θα γράψω πρώτη φορά κάτι που σκέφτομαι εδώ και αρκετό καιρό: το ζευγάρωμα αυτού του ιδιοκτήτη με αυτόν τον πρόεδρο είναι δυστυχώς ό,τι χειρότερο και για τους δυο και για εμάς.

Μετά τον θρίαμβο της πρώτης σεζόν, όπου και οι δυο ήταν άψογοι στους ρόλους τους, έκτοτε ο καθένας βγάζει τον χειρότερο εαυτό του άλλου.

Ο προπονητής ξέρει ότι ό,τι εικόνα παρουσιάσει στο γήπεδο, ο ιδιοκτήτης θα τον καλύψει με το αίσθημα αδικίας και τα παιχνιδάκια με τα ΜΜΕ και έτσι του καλλιεργεί το ένστικτο 'μόνοι μας και όλοι τους'. Και ο ιδιοκτήτης ξέρει ότι ό,τι ηλίθια παρέμβαση κάνει στο έργο της ομάδας, ο προπονητής όχι μόνο δεν θα στραβώσει αλλά θα τον ενθαρρύνει και για παραπάνω.

Κανένας δεν έχει accountability σε κανένα.

Είναι πραγματικά εξοργιστικό ότι τρία χρόνια μέσα στο πρότζεκτ Αταμάν και γυρίζουμε στις ανώριμες μέρες της περιόδου Πασκουάλ - που τότε έτρωγες ακόμα χειρότερο χειρουργείο - λες και δεν πήραμε κούπα μόλις πριν 22 μήνες.

Που, παρεμπιπτόντως, ο Πασκουάλ δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει ματς στο ΟΑΚΑ όντας στο 2-0 με αυτήν την Βαλένθια.

Και όλο αυτό δυστυχώς περνάει και στους παίκτες.

Δεν αναφέρομαι φυσικά στα 50 χιλιάδες βήματα του Χέιζ-Ντέιβις και τέτοιες γραφικότητες.

Δεν ζούμε στο 1990 που ο Ιωαννίδης στα πανηγύρια στα αποδυτήρια του Άρη απαγόρευε τις σαμπάνιες γιατί δεν ήθελε οι παίκτες να πίνουν αλκοόλ και όλοι κρατούσαν Αμίτες.

Όταν όμως στα δυο πιο κρίσιμα ματς της σεζόν, στην έδρα σου, όπου χρειάζεσαι μια μόνο νίκη, μπαίνεις με τέτοια νοοτροπία και τέτοια εικόνα, τότε συγγνώμη αλλά δυστυχώς είναι σαφές ότι δεν φοβάσαι καμιά συνέπεια 'από πάνω'. Δεν μιλάω φυσικά για διακοπές συμβολαίου και πρόστιμα και τέτοια παλαιολιθικά.

Αλλά προφανώς δεν υπάρχει στόχος, δεν υπάρχει δίψα, δεν υπάρχει πάθος.

Και αυτό, σε μια ομάδα των 30 εκατομμυρίων και των MVP που έχουν κατακτήσει τα πάντα είναι ό,τι χειρότερο.

Επαναλαμβάνω, δεν τα γράφω όλα αυτά για να ακυρώσω καμιά διαιτησία.

Τα γράφω ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ξέρεις τι διαιτησία θα βρεις.

Και όταν έχεις φέρει την σειρά στο 2-0 με δυο ματς στην έδρα σου, εκεί το 100% της ευθύνης του τι θα συμβεί ανήκει ΣΕ ΣΕΝΑ.

Στην ωριμότητά του ως οργανισμού να διαχειριστείς την εικόνα, το μήνυμα, το αφήγημα, την νοοτροπία των παικτών, να επιβληθείς, να μην αφήσεις περιθώριο.

Και φτάσαμε χθες, μετά την ληστεία του αιώνα (αγωνιστικά και μη), αυτή η νυφίτσα ο Μαρτίνεθ να μας χτυπάει συγκαταβατικά στην πλάτη μετά το ματς και να δίνει μεγαλοθύμως συγχαρητήρια στον κόσμο μας, λες και είμαστε ο ΟΦΗ της Ευρωλίγκα, και όλοι οι δημοσιογράφοι να του κάνουν πεολειχία για το μεγαλείο και την γενναιοδωρία του στον αντίπαλο.

Καταλαβαίνουμε τι διασυρμό υποστήκαμε ως οργανισμός εδώ και τέσσερις μέρες; Τα περσινά στους τελικούς της Α1 να πω την αλήθεια τα είχα συγχωρέσει γιατί το ελληνικό πρωτάθλημα το θεωρώ πλέον μια γραφική διοργάνωση που υπάρχει κυρίως για content και για υπεραναπλήρωση των κόμπλεξ των απέναντι.

Το φετινό όμως είναι ασυγχώρητο για όλους, και βάζω μέσα και τους παίκτες.

Εδώ φάνηκε η απουσία του Σλούκα, ο οποίος μόνος αυτός θα μπορούσε να βάλει τάξη στην εικόνα τσίρκου που παρουσιάσαμε εντός αλλά και εκτός παρκέ, κρατώντας τα μπόσικα.

Προφανώς και έχουμε αποκλειστεί, δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσουμε εκεί μέσα, και σε τελική ανάλυση δεν το αξίζουμε κιόλας.

Ναι, και το λέω και με αυτήν την διαιτησία.

Όταν έχεις φέρει το πράγμα εκεί που πρέπει και τα κάνεις ΟΛΑ λάθος, τότε φταις ΕΣΥ.

Είμαι πραγματικά θυμωμένος, και η καζούρα των γάβρων είναι το λιγότερο που με ενοχλεί.

Βλέπω από τώρα τα σεντόνια για το μεγαλείο του 'καθηγητή' Μαρτίνεθ, για την μπασκετάρα της Βαλένθια, για το πώς 'σώθηκε το μπάσκετ', φαντάζομαι από τώρα τον τελικό να τελειώνει με 36-23 βολές υπέρ του γάβρου και τον Μαρτίνεθ να κάνει υποκλίσεις στον Μπαρτζώκα και να αγκαλιάζονται μετά τον αγώνα και να ανταλλάσσουν τσιτάτα από Μπόρχες και Δημουλά και να διαβάζουμε μετά 'πόσο ωραίο είναι το άθλημά μας' και τριγκάρομαι όσο δεν πάει. Συγχαρητήρια σε όλους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους