Original Post

Πλήρες Κείμενο:

✍️Η ζωή μας ξεκινά από την ώρα της σύλληψης. Στην κοιλιά εκείνης της Ηρωίδας.

Αυτής που αλλάζει το σώμα της, τις σκέψεις της, τα όνειρα της, τις συνήθειες της, τις απόψεις της και τα συναισθήματα της.

Κάθε χρόνο, αυτή τη μέρα, όταν ξημερώνει έρχονται στον νου μου τρία συγκεκριμένα πρόσωπα.

Η γιαγιά μου, που τη θυμάμαι μέχρι και την τελευταία της πνοή ν’ ανοιγοκλείνει τα μάτια και πίσω από αυτά να βλέπω ν’ αναπολεί και να «ζει» στιγμές με τα πρόσωπα που έχασε νωρίς.

Τη θυμάμαι πάντα, σκυμμένη, ταλαιπωρημένη, με γερασμένα – ραγισμένα χέρια να παλεύει, να ελπίζει και να περιμένει.

Να τι μου έμαθε.

Να παλεύω, να ελπίζω και να περιμένω.

Όλα με υπομονή.

Η μαμά μου, που όσο κι αν δεν το πιστεύει, στέκει καθημερινά βράχος στη ζωή μας.

Που τραβά φουρτούνες μα σιωπά.

Που, εκεί όπου χρειάζεται να παλέψει για το καλό μας, γίνεται Ηρωίδα χωρίς να το διαλαλεί.

Που κουβαλά βάρη αθόρυβα, μα βρίσκει πάντα τη δύναμη να χαμογελά, να στηρίζει και να αγαπά χωρίς όρους.

Ένας άνθρωπος που έμαθε να δίνει από την ψυχή του, ακόμη κι όταν δεν του περισσεύει τίποτα.

Να τι μου έμαθε.

Τη σιωπή εκεί που χρειάζεται, τη δύναμη που έχει μέσα της μια Γυναίκα.

Την αφοσίωση στους ανθρώπους που αγαπώ, τη συμπόνια, τη φροντίδα και την αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους, τους δικούς μου αλλά και όλους εκεί έξω.

Και η κόρη μου που δίνει φως στο κάθε σκοτάδι μου, στο κάθε γκρίζο και νωπό της μέρας μου.

Που με σηκώνει πιο ψηλά, με σπρώχνει, από κάθε «όχι» μου, από κάθε «μετά» μου.

Που μου μαθαίνει όσα δεν κατάφερα ή δεν έφτασα να μάθω.

Όλα αυτά που δεν πρόλαβα να κάνω ή να «νικήσω όταν ήμουν μικρότερη.

Αυτή η Κόρη μου, που μου θυμίζει καθημερινά το μικρό παιδί που κρύβουμε όλοι ανεξαιρέτως μέσα μας.

Αυτή η Κόρη μου, που μου υπενθυμίζει πως η ζωή είναι ένα δώρο.

Να τι μου έμαθε.

Να γελώ με τη ψυχή μου και να απολαμβάνω το κάθε τι. Να κυνηγώ πεταλούδες, να τρέχω στις βροχές και να ονειρεύομαι σαν να μην υπάρχει αύριο.

Να πιστεύω σε μένα και στα «θέλω» μου.

Να κάνω όλα αυτά που κάποτε άφηνα για «μετά». Την ίδια ώρα, σκέφτομαι επίσης αυτές που μαραίνουν κάθε φορά που βλέπουν ένα αρνητικό τεστ εγκυμοσύνης.

Που ζουν με τον πόθο να γίνουν μανούλες.

Που γίνονται θρύψαλα κάθε φορά που πρέπει να κρύψουν μια απώλειά τους - απώλεια που δεν τους αφήνει ο κόσμος γύρω τους να πενθήσουν γιατί έρχονται αντιμέτωπες με χιλιάδες ερωτήσεις, αδιάκριτα «γιατί», «μα», «δεν πειράζει». Σκέφτομαι αυτές τις Ηρωίδες, που είναι μαμάδες της καρδιάς.

Που λαχτάρισαν και άνοιξαν την πόρτα της καρδιάς τους σε παιδιά που από επιλογή τους ή λόγω προβλημάτων υγείας δεν φιλοξένησαν στην κοιλίτσα τους.

Θυμάμαι, επίσης, όλες τις μάνες μέσα στον πόλεμο.

Εκείνες που έχασαν παιδιά, σπίτια, κομμάτια της ζωής τους και συνεχίζουν να στέκονται όρθιες μέσα στα χαλάσματα.

Σκέφτομαι όμως και όλες εκείνες τις γυναίκες που, θαρραλέα, απαντούν καθημερινά στο «και πότε θα κάνετε παιδί;», ή «πότε θα προχωρήσετε στο δεύτερο», δίνοντας τον δικό τους σιωπηλό αγώνα να εξηγούν το γιατί.

Θυμάμαι, αυτές που κρατούν τη δύναμη από το δάκτυλο και εκείνες που κάνουν πάλη με τις προσδοκίες, τις ερωτήσεις και τις πληγές που κανείς δεν βλέπει.

Γιατί η μητρότητα δεν είναι δεδομένη, ούτε αυτονόητη• και καμία γυναίκα δεν οφείλει να απολογείται για τις επιλογές, τις δυσκολίες ή τις απώλειές της.

Η μητρότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν κάτι που «πρέπει» να συμβεί σε όλες ή σαν κάτι για το οποίο μια γυναίκα οφείλει εξηγήσεις.

Είναι μια βαθιά προσωπική διαδρομή, γεμάτη συναισθήματα, αγώνες και συχνά αόρατες μάχες. 🧩Χρόνια Πολλά Μανούλες.

Και να στέκεστε γερές και δυνατές. 🌹#christinageorgioubepositive #χριστίναγεωργίου #christinageorgiou #μόνοθετικά #together #betterdays #TheDreamerClick #thinkingpositive #positive #thoughts #ΧρόνιαΠολλάΜανούλες

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους