Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξέρεις τι πιστεύω; Ότι πολλοί μιλάνε για την Κρήτη χωρίς να την έχουν καταλάβει ποτέ πραγματικά. Η Κρήτη δεν είναι απλώς ένα νησί στον χάρτη.

Είναι ένας τόπος που κουβαλάει χιλιάδες χρόνια ιστορίας πάνω του.

Από τους Μινωίτες έναν από τους αρχαιότερους και πιο προηγμένους πολιτισμούς της Ευρώπης μέχρι τις μάχες, τις κατοχές, τις επαναστάσεις και την αντίσταση στους Ναζί, η Κρήτη πάντα στεκόταν όρθια.  Και ναι οι Κρητικοί έχουν έντονο χαρακτήρα.

Έχουν περηφάνια, πείσμα, φωνή.

Δεν έμαθαν να σκύβουν εύκολα το κεφάλι.

Αυτό όμως που πολλοί λένε άγριο,εγώ πολλές φορές το βλέπω σαν αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Γιατί αυτός ο τόπος έμαθε να επιβιώνει μόνος του.

Πέρασαν από εδώ κατακτητές, αυτοκρατορίες, πόλεμοι, πείνα και παρ’ όλα αυτά κράτησε τη γλώσσα του, τη μουσική του, τα ήθη του, τη φιλοξενία του και την ψυχή του.  Στη Μάχη της Κρήτης, όταν μπήκαν οι Ναζί, δεν πολέμησαν μόνο στρατιώτες.

Πολέμησαν και απλοί άνθρωποι.

Γέροι, γυναίκες, χωριανοί με ότι είχαν στα χέρια τους.

Οι ίδιες οι γερμανικές δυνάμεις αιφνιδιάστηκαν από την αντίσταση των Κρητικών.  Οπότε συγγνώμη αλλά όταν βλέπω ανθρώπους να βρίζουν έναν ολόκληρο τόπο για εγκλήματα που γίνονται δυστυχώς παντού στον κόσμο, κάτι μέσα μου αντιδρά.

Να καταδικάσουμε το έγκλημα; Φυσικά.

Να απαιτήσουμε καλύτερη κοινωνία; Εννοείται.

Αλλά να βαφτίζουμε κακούς όλους τους Κρητικούς; Όχι.

Γιατί η Κρήτη δεν είναι μόνο αυτά που δείχνει ένα δελτίο ειδήσεων. Η Κρήτη είναι ιστορία.

Είναι πολιτισμός.

Είναι αντοχή.

Είναι οικογένεια.

Είναι άνθρωποι που θα σου δώσουν το τελευταίο πιάτο φαγητό χωρίς να σε ξέρουν.

Και στο τέλος,οι Κρητικοί δεν είναι κάτι άλλο. Είναι Έλληνες.

Και μάλιστα από εκείνους που πλήρωσαν πολύ ακριβά την ελευθερία αυτής της χώρας. ❤️ Υ.Γ: Αυτός ήταν ο παππούς μου.

Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που χτίσανε την Κρήτη που βρίζετε τόσο εύκολα σήμερα.Πίσω από κάθε παλιά κρητική φωτογραφία υπάρχει μια ιστορία ανθρώπων που πάλεψαν, ξενιτεύτηκαν, μορφώθηκαν, δούλεψαν και κράτησαν οικογένειες όρθιες.Πριν κρίνετε έναν τόπο, μάθετε πρώτα την ιστορία του.Πίσω από τη φωτογραφία διακρίνεται μια ξεθωριασμένη αφιέρωση σχεδόν 100 χρόνων.Προσπαθώ ώρα να τη διαβάσω.

Και επειδή η γραφή είναι παλιά καθαρεύουσα,οι λέξεις σήμερα μας φαίνονται σχεδόν ακατανόητες.

Ειδικά με το ξεθώριασμα, το μάτι μπερδεύει γράμματα.Αυτό που διαβάζω σαν Λινομεμός ή Λινομεμ…μπορεί να είναι Μνήμη Πολυγώνου;Ενθύμιον Πολυγώνου; Λόχου Πολυγώνου;ή ακόμα και κάποια συντομογραφία στρατιωτικής υπηρεσίας της εποχής.

Το -44- πάντως μου μοιάζει πολύ πιθανό να είναι αριθμός λόχου,μονάδας,σειράς.Δηλαδή κάτι σαν Πολυγώνου 44 που στρατιωτικά βγάζει λογική.Και ειλικρινά, αυτό είναι που κάνει τη φωτογραφία τόσο δυνατή δεν βλέπεις απλώς δύο άντρες.Βλέπεις δύο νέους ανθρώπους του 1925,με στολή,σε στρατιωτική μονάδα,που άφησαν πίσω χειρόγραφη αφιέρωση,και σήμερα η εγγονή του ενός προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει τη μνήμη τους σχεδόν έναν αιώνα μετά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους