Οι γονείς με τις παντόφλες δεν πέρασαν στην αποφοίτηση — αλλά όταν έμαθαν όλοι ποιοι ήταν, το αμφιθέατρο πάγωσε Είχαν έρθει από τα βάθη της επαρχίας. Τα χέρια τους έφεραν ρυτίδες ‒ σημάδια από μια...
Οι γονείς με τις παντόφλες δεν πέρασαν στην αποφοίτηση — αλλά όταν έμαθαν όλοι ποιοι ήταν, το αμφιθέατρο πάγωσε Είχαν έρθει από τα βάθη της επαρχίας.
Τα χέρια τους έφεραν ρυτίδες ‒ σημάδια από μια ζωή γεμάτη μόχθο στα χωράφια της Αρκαδίας.
Ο κύριος Θοδωρής φορούσε το αγαπημένο του ξεθωριασμένο πουκάμισο, ενώ η κυρία Μαργαρίτα φορούσε ένα φόρεμα που σίγουρα είχε περάσει πολλά καλοκαίρια.
Όμως τί ξεχώριζε πιο πολύ; Και οι δυο φορούσαν απλές λαστιχένιες παντόφλες. «Μαμά, μπαμπά, πάμε να μπούμε μέσα», είπε ο Νικήτας με φανερή περηφάνια.
Όταν όμως έφτασαν στην είσοδο του αμφιθεάτρου, τους σταμάτησε η αυστηρή υπεύθυνη τελετής, η κυρία Ρεβέκκα Παπαδημητρίου.
Τους κοίταξε με αποδοκιμασία από την κορφή ως τα νύχια. «Συγγνώμη,» είπε κοφτά η κυρία Παπαδημητρίου, «Δε μπορούμε να επιτρέψουμε να μπουν άτομα με παντόφλες μέσα.
Είναι επίσημη εκδήλωση.
Αντιπροσωπεύει το κύρος του πανεπιστημίου μας.
Θα πρέπει να παραμείνετε έξω.» «Μα κυρία,» παρακάλεσε ο Νικήτας, «είναι οι γονείς μου.
Ήρθαν από μακριά.» «Οι κανόνες είναι κανόνες, κύριε Καλογερόπουλε,» απάντησε εκείνη με μία κίνηση της βεντάλιας της, λες και κυνηγούσε μύγες. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε την αποφοίτηση να μοιάζει με λαϊκή.
Θα γίνουμε ρεζίλι μπροστά στους χορηγούς και τους δωρητές.» Το πρόσωπο του Νικήτα πήρε ένα βαθύ κοκκίνισμα από ντροπή και οργή.
Ετοιμάστηκε να της απαντήσει, μα ο κύριος Θοδωρής του κράτησε το χέρι απαλά. «Μη στεναχωριέσαι, αγόρι μου,» ψιθύρισε ο πατέρας του, με βλέμμα πικραμένο. «Θα μείνουμε έξω από την πόρτα.
Το μόνο που έχει σημασία είναι να σε δούμε να ανεβαίνεις στη σκηνή.
Μη σκοτίζεσαι για εμάς.» Η φωνή του Νικήτα έτρεμε. «Μα μπα…» «Πήγαινε, παιδί μου, σε περιμένουν ήδη μέσα», είπε η κυρία Μαργαρίτα με ένα ζορισμένο χαμόγελο κι ενώ τα μάτια της βούρκωναν.
Με βαριά καρδιά, ο Νικήτας μπήκε στην αίθουσα.
Διαβαίνοντας στο διάδρομο του αμφιθεάτρου, είδε τους άλλους γονείς να φορούν κουστούμια, ταγιέρ, γελούν κομψά με σαμπάνιες στα χέρια.
Οι δικοί του γονείς έμεναν έξω, πίσω απ’ τα κάγκελα, λες και ήταν ξένοι στη χαρά του παιδιού τους.
Η τελετή ξεκίνησε.
Κάθε χειροκρότημα έμοιαζε στα αυτιά του Νικήτα με ειρωνικό χαστούκι.
Ήρθε η μεγάλη στιγμή — η ανακοίνωση του «Μυστικού Δωρητή» που χρηματοδότησε το καινούργιο 10όροφο κτίριο Τεχνολογίας και Επιστημών. Ο Κοσμήτορας ανέβηκε στη σκηνή φανερά ενθουσιασμένος. «Κυρίες και κύριοι, έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε το ζευγάρι που προσέφερε 1,5 εκατομμύριο ευρώ για τις νέες εγκαταστάσεις του πανεπιστημίου! Ζήτησαν να παραμείνουν ανώνυμοι — μέχρι σήμερα! Παρακαλούμε να καλωσορίσετε τον κύριο Θεόδωρο Καλογερόπουλο και την κυρία Μαργαρίτα Καλογεροπούλου!» Το αμφιθέατρο σείστηκε από χειροκροτήματα.
Η κυρία Παπαδημητρίου γύριζε το κεφάλι της ψάχνοντας για δύο VIP με γυαλιστερό κοστούμι και γόβες στιλέτο, ίσως να φτάνουν με μαύρη Mercedes.
Δεν εμφανίστηκε κανείς. «Κύριε και κυρία Καλογερόπουλοι;» επανέλαβε ο κοσμήτορας μπερδεμένος. Ο Νικήτας σηκώθηκε αργά.
Κατευθύνθηκε στο μικρόφωνο, έδειξε ήσυχα προς την έξοδο του αμφιθεάτρου. «Είναι έξω,» είπε, με σπασμένη φωνή. «Η κυρία συντονίστρια δεν τους άφησε — λόγω παντοφλών.» Τότε όλα πάγωσαν.
Ένα αμήχανο ψύχος απλώθηκε στην αίθουσα.
Όλοι έστρεψαν το βλέμμα τους προς τα κάγκελα, όπου οι ηλικιωμένοι γονείς στεκόντουσαν ταπεινά, χαμογελαστοί.
Η κυρία Παπαδημητρίου είχε ασπρίσει.
Έμοιαζε να λιώνει πάνω στο σκαμπό της. Ο Κοσμήτορας και ο Πρύτανης έτρεξαν αμέσως προς την έξοδο, άνοιξαν διάπλατα την πύλη και υποκλίθηκαν στον κύριο Θοδωρή και την κυρία Μαργαρίτα. «Συγγνώμη! Δεν το ξέραμε!», μουρμούρισε τρέμοντας ο Πρύτανης. «Έλα τώρα, δεν πειράζει», απάντησε ο κύριος Θοδωρής. «Στη λάσπη και στη σκόνη έχουμε ζήσει, τι είναι ένα κόκκινο χαλί μπροστά σ' αυτά; Το σημαντικότερο είναι ότι το παιδί μας τελείωσε το πανεπιστήμιο.» Τους συνόδευσαν μέσα με τιμές αρχηγού κράτους.
Καθώς ο κύριος Θοδωρής και η κυρία Μαργαρίτα περπατούσαν το κόκκινο χαλί, πάντα με τις παντόφλες τους, ολόκληρη η αίθουσα σηκώθηκε όρθια.
Πρώτα δειλά, μετά όλο και πιο δυνατά, οι παριστάμενοι άρχισαν να χειροκροτούν — όχι για τα λεφτά, αλλά για το ήθος… Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους