Original Post

Πλήρες Κείμενο:

…«Το πάθος, η παράνοια και η αθανασία είναι προσόντα των Ποιητών.

Αυτοί που αγαπούν τους Ποιητές, ποιο απ’ όλα έχουν ανάγκη;» Ρούλα Ρωμανού «Ποιητήν δ' άρα Έρως διδάσκει, καν άμουσος ή το πριν.» Ευριπίδης (Ο έρωτας διδάσκει τον ποιητή, ακόμα κι αν δεν είχε ιδέα πριν). «Ευφυούς η ποιητική εστιν ή μανικού.» Αριστοτέλης (Η ποίηση ανήκει στους ευφυείς ή στους τρελούς). «Κανένα μεγάλο επίτευγμα δεν είναι δυνατό χωρίς πάθος.» (Georg Wilhelm Friedrich Hegel). «Η Ποίηση δεν είναι η απελευθέρωση των αισθημάτων, αλλά η δραπέτευση από τα αισθήματα… » (T. S. Eliot.

Νόμπελ 1948, 1888-1965) «Όταν ο ποιητής ζωγραφίζει την κόλαση, ζωγραφίζει τη ζωή του.» (Βίκτωρ Ουγκώ 1802-1885) .. και τόσα άλλα… Ο ποιητής, αναγάγει την ποίηση σε τρόπο ζωής, αναψηλαφεί συνεχώς τις αιώνιες αξίες, • τις μεταφυσικές συνισταμένες τους, • τις προοπτικές τους, • την περιρρέουσα πραγματικότητα, γράφει για να κατανοήσει πρωτίστως: • τον εαυτό του, • τον ρόλο του στη ζωή, • την ίδια τη ζωή, • τα πράγματα, • τον περιβάλλοντα κόσμο και χώρο. τα ερμηνεύσει μέσω της ποίησης, καταφύγιο της: • αξιοπρέπειας και • της ειλικρίνεια του. «Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε.» (Κώστας Καρυωτάκης 1896-1928) Με την ποίηση τα πράγματα της ψυχής: • τον διαπερνούν, • τον ενοχλούν, • του αποκαλύπτουν υπερβάσεις, φτάνει: • στα «άκρα της γλώσσας», • ξεπερνά το υπαρκτό, • δεν αναμασά λέξεις για να «γλυκάνει» στίχους, • δεν «κρύβει την αλήθεια του»…. Ως "κόρη του πάθους", η ποίηση έχει δύο βασικά συστατικά τον: • έρωτα και • τον πόνο. Το Θείο Πάθος, (συμβολισμός του ανθρώπινου πόνου), μέσα από την τέχνη αναδεικνύει, το βάθος της ψυχής.

Για τον ποιητή, το πάθος είναι: • η κινητήριος δύναμη να δημιουργήσει, • ο τρόπος να εκφράζει: την πλάνη της ζωής, την μυρωδιά της άνοιξης, το βάρος των διαψεύσεων, ενθάρρυνση να σπάσει: • φραστικούς περιορισμούς, • στερεότυπα και • συμβάσεις…. πηγή: • του έρωτα, • του πόνου και • της ανάγκης για απεμπλοκή από περιορισμούς, μεταμόρφωση: • των ανθρώπινων βιωμάτων σε τέχνη απόδοσης συναισθημάτων με: ένταση, συχνά μέσα από δραματικές εμπειρίες (κατοχή, εμφύλιος) ή της ίδιας της φύσης ύπαρξης του… Δυστυχώς η εποχή μας είναι πλούσια από: • παράνοια, που ψάχνεις να δραπετεύσεις, «Η μεγαλύτερη τραγωδία για έναν ποιητή είναι να τον θαυμάζουν επειδή παρανοούν το έργο του. » (Ζαν Κοκτώ 1889-1963) … Την «αθανασία» μας, οι άλλοι, θα μας την αποδώσουν σαν νιώσουν πως τους αξίζουμε, μα τότε, από την «γήινη ζωή» θ’ έχουμε αποδράσει …. «Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μπροστά, … ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές, Κι απ’ του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές..» (Νίκος Γκάτσος). … κρατώ λοιπόν για μένα, το πάθος… Κείμενο, φωτό: Panagiotis Pegkas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους