Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρεις μήνες χωρίς την αδερφή μας, χωρίς την κόρη μας. Χωρίς τη Γιωρκούλα μας.

Τρεις μήνες και τρεις εβδομάδες από τη μέρα που μπήκε στο νοσοκομείο για μια επέμβαση και δεν ξαναβγήκε ποτέ όπως έπρεπε.

Τρεις μήνες και τρεις εβδομάδες γεμάτες πόνο, ερωτήματα και μια σιωπή που γίνεται όλο και πιο εκκωφαντική.

Και όμως… Κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη.

Κανείς δεν λογοδότησε.

Κανείς δεν πλήρωσε.

Αντί για απαντήσεις, εισπράττουμε αποφυγή.

Αντί για αλήθεια, συγκάλυψη.

Αντί για δικαιοσύνη, ένα σύστημα που προστατεύει τον εαυτό του.

Τελικά, σε αυτό τον τόπο, τίποτα δεν τιμωρείται.

Τα λάθη τους βαφτίζονται υπερβολές εκ μέρους των συγγενών.

Οι καταγγελίες για νοσηλευτήρια, γιατρούς και νοσηλευτές πληθαίνουν.

Φωνές από μέσα στο ίδιο το σύστημα μιλούν.

Και αναρωτιέμαι: Όλοι αυτοί είναι υπερβολικοί; Ψεύδονται όλοι; Ή μήπως απλά κανείς δεν θέλει να ακούσει; Γιατί όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά.

Και εδώ ο καπνός έχει πνίξει τα πάντα.

Οι ευθύνες δεν είναι μόνο σε γιατρούς και νοσηλευτές.

Οι ευθύνες είναι πολιτικές.

Το κράτος αδυνατεί να στηρίξει το σύστημα της υγείας όπως πρέπει.

Δεν έχει το σθένος να διώξει τα κακώς έχοντα.

Τα νοσηλευτήρια, από χώροι υποδοχής και φροντίδας ασθενών, έγιναν καφετέριες, εστιατόρια, ινστιτούτα αισθητικής και πασαρέλες.

Ο νοών νοείτω.

Οι ευθύνες εξαφανίζονται.

Και οι υπεύθυνοι - ανεύθυνοι, που πλέον κατά μένα είναι μόνο ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ, συνεχίζουν σαν να μη συνέβη τίποτα.

Και οι οικογένειες μετρούν απώλειες.

Δεν ζητάμε θαύματα.

Ζητάμε το αυτονόητο: αλήθεια και δικαιοσύνη.

Γιατί η σιωπή δεν είναι λύση.

Είναι μέρος του προβλήματος.

Το κρίμα της αδερφής μας και τόσων άλλων που «έφυγαν» στα χέρια τους, να το κουβαλούν βάρος στη συνείδησή τους.

Σε όλα τους τα χρόνια που τους απομένουν.

Η υπόθεση της Γεωργίας δε θα ξεχαστεί.

Δε θα θαφτεί μαζί της.

Όσοι είχαν έστω και την παραμικρή ευθύνη για τον χαμό της, οφείλουν να λογοδοτήσουν.

Μπορεί όχι σήμερα ή αύριο — αλλά όσο χρειαστεί.

Μέχρι να υπάρξει αλήθεια.

Μέχρι να υπάρξει δικαιοσύνη.

Γιατί η αδικία που δεν τιμωρείται, επαναλαμβάνεται.

Γιατί πίσω από κάθε «περιστατικό» υπάρχει ένας άνθρωπος.

Μια οικογένεια.

Μια ζωή που δεν επιστρέφει.

Συνεχίζουμε για δικαιοσύνη.

Για τη Γεωργία μας, για τη Γιωρκούλα μας, για τη Γωγώ μας.

Για ένα πλάσμα, για μια ψυχή που δεν πείραξε ποτέ κανέναν, που για την άχρηστη κοινωνία μας και το σάπιο σύστημά μας, ήταν σαν βάρος και αντιμετωπίστηκε όπως αυτό. Συνεχίζουμε, για να μην υπάρξει άλλη οικογένεια στη θέση μας. Αιωνία σου η μνήμη, Γεωργία μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους