Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθομαι και σκέφτομαι… για ποιον λόγο ήρθα στο βουνό. Ίσως όχι μόνο επειδή “βαρέθηκα” τους ανθρώπους, αλλά επειδή κουράστηκα από την επανάληψη.

Από το να βλέπω τους περισσότερους να λειτουργούν μέσα σε έτοιμα μοτίβα: ίδιες σκέψεις, ίδιες αντιδράσεις, ίδιες ανάγκες για επιβεβαίωση, ίδιο άγχος, ίδια μάσκα κάθε μέρα.

Στο βουνό και στη φάρμα υπάρχει κάτι που λείπει από τις πόλεις: αλήθεια χωρίς προσπάθεια.

Το πρόβατο δεν προσποιείται.

Ο σκύλος δεν λέει ψέματα.

Το δέντρο δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο.

Η φύση δεν κάνει δημόσιες σχέσεις.

Και όταν έχεις ζήσει έντονες καταστάσεις, κόσμο, χρήμα, κοινωνία, ταξίδια και πολλούς ανθρώπους, αρχίζεις να βλέπεις πιο γρήγορα την προβλεψιμότητα.

Όχι γιατί όλοι είναι “κακοί”, αλλά γιατί οι περισσότεροι έχουν απομακρυνθεί από τον εαυτό τους.

Ζουν μηχανικά.

Γι’ αυτό η βουκολική ζωή δεν είναι φυγή.

Για κάποιους ανθρώπους είναι επαναφορά.

Είναι ένας τρόπος να ξαναδείς τι είναι πραγματικό χωρίς θόρυβο.

Και ίσως γι’ αυτό όταν βλέπω τον Λόγο, τη Ρωγμή, τα πρόβατα, το χώμα και τη σιωπή του βουνού… νιώθω περισσότερη ζωή εκεί απ’ ό,τι ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους στην πόλη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους