Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μητέρα πέρα από τη βιολογία Η Μόρα δεν γεννήθηκε μόνο από τον φόβο της γυναίκας με τα μαύρα μακριά μαλλιά που κάθεται στο στήθος και σου κλέβει την ανάσα.

Γεννήθηκε και από μια άλλη μορφή αρχαιότερη, βαθύτερη, σχεδόν τελετουργική, τη μητέρα.

Όχι τη βιολογική.

Αλλά εκείνη που επιλέγει τα πνευματικά της παιδιά και τα θρέφει με το ίδιο της το αίμα, με χρόνο, με κόπο, με ψυχή.

Η βιολογία μπορεί να χαρίσει μια ιδιότητα.

Η μητρότητα όμως ως πνευματική πράξη είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο και πολύ πιο ιερό.

Είναι η απόφαση να σταθείς τροφός απέναντι σε έναν άλλον άνθρωπο, ακόμη κι όταν αυτό σε εξαντλεί.

Η μητρογραμμική συνέχεια κουβαλά κάτι σχεδόν μεταφυσικό.

Η γιαγιά κρατά μέσα της τη μητέρα, κι η μητέρα ήδη το παιδί που θα έρθει.

Η γιαγιά δηλαδή κρατά στην κοιλιά της μαμά και εγγονή.

Σαν να ταξιδεύουν οι γυναίκες η μία μέσα στην άλλη μέσα στους αιώνες, όχι μόνο ως σώματα αλλά ως μνήμη, τραύμα, προσευχή και δύναμη. Στη Μόρα αυτή η κληρονομιά είναι πνεύμα.

Ελσινόρη — Μύριαμ — Σάρα.

Μια αλυσίδα γυναικών που γεννούν η μία την άλλη μέσα από γνώση, πόνο και μυστικιστική φροντίδα.

Κι όμως, παρατηρώντας τον κόσμο, βλέπει κανείς και το αντίθετο πρόσωπο της μητρότητας.

Γυναίκες που έγιναν μητέρες αλλά ξέχασαν τη συμπόνια.

Γυναίκες που επιτίθενται σε άλλες γυναίκες, που ανταγωνίζονται με αθέμιτα μέσα και ψέματα εγκυμονούσες αφαιρώντας τους τον πατέρα των παιδιών τους ως έπαθλο πολέμου, που αντί να προστατεύσουν ένα σώμα που κυοφορεί το τραυματίζουν.

Άλλες πάλι, επειδή δεν βίωσαν τη μητρότητα, την αντιμετωπίζουν σαν μια απλή κοινωνική λειτουργία, αγνοώντας το υπαρξιακό και σωματικό της βάρος.

Η κοινωνία μιλά συχνά για τη μητέρα σαν ρόλο.

Σπάνια όμως μιλά για τη μητέρα ως ηθική κατάσταση ύπαρξης.

Γιατί μητέρα δεν είναι μόνο εκείνη που γεννά.

Μητέρα είναι εκείνη που μπορεί να γίνει καταφύγιο.

Εκείνη που τρέφει, προστατεύει, αντέχει, συγχωρεί, μεταμορφώνει.

Εκείνη που μπορεί να κρατήσει έναν άλλο άνθρωπο ζωντανό σωματικά ή πνευματικά.

Κάθε γυναίκα που γίνεται τροφός της ζωής απέναντι στο σκοτάδι, αγγίζει κάτι από τη μητέρα. Η Ελσινόρη μου προστάτευσε στην κοιλιά της όλων των γυναικών το γένος. Η Μύριαμ που έγινε η Μόρα έσωσε τη Σάρα και τη Λύκαινα, θυσιάζοντας τον έρωτα για την αγάπη.

Κι η Σάρα μου εξαγνιστηκε μέσω της γραφής, ώσπου να φέρει μια βιολογική στον κόσμο κόρη. Ή ίσως απλώς η Σάρα ήξερε να γράφει 🙂

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους