Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι σου κάνει ένα άσκοπο σκρολάρισμα στις 2 τα ξημερώματα… Εκεί που λες «ας δω ένα βίντεο ακόμα πριν κοιμηθώ» και ξαφνικά βρίσκεσαι να κοιτάς έναν πατέρα να κλαίει μπροστά στους γιους του και να προσπαθείς να καταπιείς έναν κόμπο στον λαιμό.

Ξεκίνησε σαν ένα αθώο παιχνίδι αλλά κατέληξε διαφορετικά.

Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω όσο πιο καλά γίνεται.

Λέγεται «Take on step forward». Είναι ενας πατέρας με τα παιδιά του και κάποιος πίσω από την κάμερα τους ζητά να κάνουν ένα βήμα μπροστά όποιος άκουγε από τον πατέρα του εξής…ότι ήταν περήφανος για τον ίδιο, αν είχε υπάρξει εκεί για αυτούς.

Αν τους πήγε σχολείο.

Αν τους είπε «σ’ αγαπώ». Αν τους έκανε να νιώσουν περήφανοι για τον εαυτό τους.

Και όσο τα παιδιά προχωρούσαν μπροστά, ο πατέρας έμενε πίσω . Επειδή ο ίδιος δεν τα είχε ζήσει όλα αυτά σαν παιδί.

Μέχρι που λύγισε.

Και ξέρεις κάτι; Δεν νομίζω ότι έκλαιγε μόνο για όσα έκανε ή δεν έκανε ως πατέρας.

Έκλαιγε και για το παιδί που ήταν κάποτε ο ίδιος.

Πολλοί άντρες μεγάλωσαν σε σπίτια όπου η αγάπη υπήρχε, αλλά δεν λεγόταν.

Υπήρχε στο «έφαγες;», στο «πρόσεχε», στο «διάβασες;» στο να δουλεύει κάποιος μέχρι εξάντλησης για να μη λείψει τίποτα από το σπίτι.

Αλλά όχι στην αγκαλιά.

Όχι στο «είμαι περήφανος για σένα». Όχι στο «σ’ αγαπώ». Και κάπως έτσι, γενιές ανθρώπων έμαθαν να αγαπούν χωρίς να ξέρουν πώς να το δείχνουν.

Στην ψυχοθεραπεία βλέπεις συχνά αυτό το τραύμα.

Άντρες που δεν έμαθαν ποτέ να μιλούν για το συναίσθημα γιατί κάθε ευαλωτότητα κάποτε αντιμετωπίστηκε σαν αδυναμία.

Πατέρες που έδωσαν τα πάντα οικονομικά αλλά δεν ήξεραν πώς να δώσουν συναισθηματική ασφάλεια γιατί κανείς δεν τους την έδωσε πρώτα.

Το να καταλάβεις τον πόνο των γονιών σου δεν σημαίνει ότι παύει να πονά ο δικός σου.

Αλλά πολλές φορές αυτή η κατανόηση είναι η αρχή για να σταματήσει ο κύκλος.

Γιατί κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή.

Κάποιος πρέπει να μάθει να λέει «σ’ αγαπώ» χωρίς να νιώθει άβολα.

Κάποιος πρέπει να αγκαλιάσει το παιδί του χωρίς να φοβάται ότι θα το «κακομάθει» ή θα τον κάνει μαλθακό.

Κάποιος πρέπει να μάθει ότι η δύναμη δεν είναι να μη λυγίζεις ποτέ.

Είναι να μπορείς να λυγίσεις μπροστά σε αυτούς που αγαπάς χωρίς να ντρέπεσαι.

Η μεγαλύτερη θεραπεία ίσως τελικά να μην είναι να μεγαλώσεις χωρίς τραύματα. Ίσως είναι να σταματήσεις να τα κληροδοτείς. Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους