Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μαρία, πρέπει να σου πω κάτι…» Η φωνή της Ελένης, της γειτόνισσάς μου, έτρεμε.

Ήταν απόγευμα, μόλις είχα γυρίσει από τη δουλειά, κουρασμένη και με το μυαλό μου να τρέχει σε χίλια δυο πράγματα. Η Ελένη στεκόταν στην πόρτα μου, με τα χέρια της σφιγμένα μπροστά στο στήθος, τα μάτια της γεμάτα ανησυχία. «Δεν ξέρω αν πρέπει… αλλά… ο Γιάννης…» Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά. Ο Γιάννης, ο άντρας μου, ο άνθρωπος που πίστευα πως ήξερα καλύτερα από τον καθένα. «Τι έγινε με τον Γιάννη;» τη ρώτησα, προσπαθώντας να κρατήσω τη φωνή μου σταθερή. «Τον είδα… Δεν ήθελα να ανακατευτώ, αλλά… έφερε μια γυναίκα στο σπίτι σας, ενώ εσύ δούλευες.

Δεν ήταν η πρώτη φορά.» Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

Για μια στιγμή, όλα γύρω μου θόλωσαν. «Είσαι σίγουρη;» ψιθύρισα, ελπίζοντας πως θα μου πει ότι έκανε λάθος, πως όλα ήταν μια παρεξήγηση. Η Ελένη έγνεψε καταφατικά, τα μάτια της γεμάτα ενοχές. «Συγγνώμη, Μαρία.

Αλλά δεν άντεχα να σε βλέπω να χαμογελάς, να του ετοιμάζεις φαγητό, να μιλάς με τόση αγάπη για εκείνον…» Έκλεισα την πόρτα πίσω της και σωριάστηκα στο πάτωμα.

Το μυαλό μου έτρεχε: κάθε αργοπορία του, κάθε δικαιολογία, κάθε μήνυμα που έσβηνε βιαστικά από το κινητό του.

Όλα έβγαζαν ξαφνικά νόημα.

Θυμήθηκα το βράδυ που γύρισε αργά, μύριζε ένα άρωμα που δεν ήταν δικό μου.

Τότε το είχα αποδώσει στη δουλειά, στους συναδέλφους του.

Τώρα όμως… Τις επόμενες μέρες, ζούσα σαν φάντασμα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Ο Γιάννης δεν είχε καταλάβει τίποτα.

Ερχόταν, έφευγε, με φιλούσε βιαστικά στο μάγουλο, μου έλεγε πως με αγαπάει.

Κι εγώ; Έπαιζα το ρόλο της καλής συζύγου, μα μέσα μου φλεγόμουν από αμφιβολία και οργή.

Ένα βράδυ, δεν άντεξα.

Τον περίμενα να γυρίσει.

Όταν μπήκε στο σπίτι, τον κοίταξα στα μάτια. «Γιάννη, θέλω να μιλήσουμε.» Με κοίταξε ξαφνιασμένος. «Τι έγινε, Μαρία;» «Υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρω;» Έκανε πως δεν καταλαβαίνει. «Τι εννοείς;» «Μην παίζεις μαζί μου.

Ξέρω ότι φέρνεις άλλη γυναίκα στο σπίτι μας.» Η σιωπή του ήταν εκκωφαντική.

Για μια στιγμή, νόμιζα πως θα το αρνηθεί.

Αλλά το βλέμμα του χαμήλωσε. «Δεν ήθελα να σε πληγώσω…» «Το έκανες ήδη.» Ξέσπασε σε κλάματα.

Δεν τον είχα ξαναδεί έτσι.

Μου είπε πως ένιωθε χαμένος, πως είχε μπερδευτεί, πως η ρουτίνα μας τον είχε πνίξει. «Δεν ήταν τίποτα σοβαρό, Μαρία. Ήταν μια στιγμή αδυναμίας…»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους