Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μάνα, σταμάτα! Τι κάνεις;» φώναξα, ενώ η φωνή μου έσπαγε από τον πανικό και τον θυμό.

Η μητέρα μου, η Ελένη, στεκόταν πάνω από τη γυναίκα μου, την Άννα, με το πρόσωπό της παραμορφωμένο από οργή. Η Άννα είχε πέσει στα γόνατα, τα χέρια της υψωμένα για να προστατευτεί, και το αίμα έτρεχε από το φρύδι της.

Για μια στιγμή, όλα πάγωσαν.

Ο πατέρας μου, ο Σταύρος, στεκόταν αμήχανος στην πόρτα, ανήμπορος να αντιδράσει.

Το σπίτι μας στη Νέα Σμύρνη, που πάντα μύριζε βασιλικό και φρέσκο ψωμί, είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης. «Εσύ φταις για όλα! Μου πήρες τον γιο μου!» ούρλιαξε η μητέρα μου, και τα μάτια της γυάλιζαν από δάκρυα και μίσος. Η Άννα, με τρεμάμενη φωνή, ψιθύρισε: «Δεν θέλω να σου κάνω κακό, Ελένη.

Αγαπάω τον Πέτρο…» Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πριν τρία χρόνια, όταν γνώρισα την Άννα στη Θεσσαλονίκη, ήξερα πως θα ήταν δύσκολο να τη φέρω στην Αθήνα, να τη γνωρίσω στους δικούς μου.

Η μητέρα μου δεν ήθελε ποτέ να φύγω από το σπίτι, να παντρευτώ, να κάνω τη δική μου οικογένεια.

Ήμουν το μοναχοπαίδι της, το στήριγμά της μετά τον θάνατο του αδερφού μου, του Νίκου, σε εκείνο το τροχαίο που ακόμα στοιχειώνει τα βράδια μας. Η Άννα ήταν το φως μου.

Γελαστή, δοτική, με μια γλύκα που έκανε τους πάντες να τη συμπαθούν.

Εκτός από τη μητέρα μου.

Από την πρώτη στιγμή, η Ελένη την αντιμετώπισε με καχυποψία. «Δεν είναι για σένα, Πέτρο.

Δεν ξέρει από οικογένεια, δεν έχει ρίζες εδώ», μου έλεγε ξανά και ξανά.

Κι εγώ, ανάμεσα σε δύο κόσμους, προσπαθούσα να κρατήσω τις ισορροπίες. Κάθε Κυριακή τραπέζι ήταν μια δοκιμασία. Η Άννα προσπαθούσε να βοηθήσει στην κουζίνα, η μητέρα μου την έσπρωχνε μακριά με το βλέμμα.

Ο πατέρας μου, πάντα σιωπηλός, έπινε το κρασί του και κοίταζε το πάτωμα.

Εκείνο το βράδυ, όμως, όλα ξέφυγαν. Η Άννα είχε πει κάτι για το παρελθόν της, για τη μητέρα της που έφυγε όταν ήταν μικρή. Η Ελένη το πήρε ως προσβολή, σαν να της έλεγε ότι δεν ξέρει τι θα πει μάνα.

Η ένταση ανέβηκε, οι φωνές δυνάμωσαν, και ξαφνικά η μητέρα μου σήκωσε το χέρι της.

Το χαστούκι αντήχησε στο δωμάτιο σαν κεραυνός. Η Άννα έπεσε, και το αίμα άρχισε να τρέχει.

Έτρεξα κοντά της. «Είσαι καλά;» τη ρώτησα, τα χέρια μου έτρεμαν.

Εκείνη με κοίταξε με μάτια γεμάτα πόνο και απογοήτευση. «Δεν ξέρω αν μπορώ να μείνω άλλο εδώ, Πέτρο», μου είπε.

Η καρδιά μου ράγισε.

Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει, να φωνάζει πως όλα τα έκανε για μένα, πως δεν αντέχει να με χάσει κι εκείνη, όπως έχασε τον Νίκο.

Τις επόμενες μέρες, το σπίτι ήταν βουβό. Η Άννα έμενε στο δωμάτιό μας, δεν έβγαινε ούτε για φαγητό.

Η μητέρα μου κλεινόταν στην κουζίνα, μαγείρευε και έκλαιγε.

Ο πατέρας μου εξαφανιζόταν στη δουλειά.

Εγώ, στη μέση, ένιωθα να πνίγομαι.

Μια νύχτα, άκουσα την Άννα να μιλάει στο τηλέφωνο με τη φίλη της, τη Μαρία. «Δεν ξέρω αν ο Πέτρος θα με υπερασπιστεί ποτέ.

Νιώθω μόνη», έλεγε με λυγμούς.

Ένιωσα ντροπή.

Γιατί δεν στάθηκα δίπλα της όπως της είχα υποσχεθεί; Αποφάσισα να μιλήσω στη μητέρα μου. «Μάνα, πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη.

Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση», της είπα.

Εκείνη με κοίταξε με μάτια κόκκινα. «Δεν καταλαβαίνεις, Πέτρο. Η Άννα… δεν είναι αυτή που νομίζεις.» 🔗 Συνέχεια στα πρώτα σχόλια 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους