Ένα λάθος που εξακολουθούν να κάνουν (άλλοι από κεκτημένα αντανακλαστικά κι άλλοι από κομματική σκοπιμότητα) είναι να διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις και την πραγματικότητα με βάση τα δεδομένα της...

Πλήρες Κείμενο:

Ένα λάθος που εξακολουθούν να κάνουν (άλλοι από κεκτημένα αντανακλαστικά κι άλλοι από κομματική σκοπιμότητα) είναι να διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις και την πραγματικότητα με βάση τα δεδομένα της τρέχουσας συγκυρίας κι όχι με το τι επέρχεται, με τα γεγονότα που βρίσκονται επί θύραις και θα αλλάξουν άρδην το πολιτικό σκηνικό και τις εξελίξεις.

Κοντολογίς, άποψή μου εδώ και πάρα πολύ καιρό είναι πως όσοι θεωρούν ότι εγχειρήματα όπως, επί παραδείγματι, αυτό της επανακαθόδου στην κεντρική πολιτική σκηνή του Αλέξη Τσίπρα, γίνονται απλά και μόνο για να δηλωθεί εκλογική καταγραφή ενός ποσοστού με διαπραγματευτική χρήση ενόψει των πιθανών διευθετήσεων για σχηματισμό "συμμαχικής κυβέρνησης", είναι μάλλον βαθιά νυχτωμένοι.. Οι αριθμοί είναι εδώ για να μας φρεσκάρουν τουλάχιστον τη μνήμη και για να αποδεικνύουν ότι πίσω τους υπάρχουν ζωντανοί πολίτες με τις συγκεκριμένες επιλογές τους.

ΤΟ θηριώδες νούμερο της απώλειας 600.000 ψηφοφόρων του ακροατηρίου του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ εκλογών 2019 και 2023, είναι εδώ και δηλώνει ότι οι πολίτες αυτοί δεν "εξαερώθηκαν".. ΔΕΝ εξαερώθηκε επίσης το ακόμη πιο θηριώδες συνολικό νούμερο του 1,2 εκατομμυρίου ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που γύρισαν την πλάτη τους στο κόμμα αυτό και στον Α. Τσίπρα, ανάμεσα στις εθνικές εκλογές του 2019 μέχρι και τι ευρωεκλογές του 2024. "Ταμείο" αυτών των μετακινήσεων έκανε πρωτίστως και "θριαμβευτικά" η αποχή (βλέπε ευρωεκλογές)που οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες προοδευτικού κόσμου στον καναπέ τους και δευτερευόντως η συντηρητική παράταξη, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ.

Αρκεί να δει κανείς τις (οριακές) ανόδους σε ψήφους αυτών των κομμάτων το 2023 και θα καταλάβει. (Ενδεικτικά η ροή των απωλειών: ΣΥΡΙΖΑ, Εθν. εκλογές 2019: 1.781.057 ψήφοι, εκλογές 2023: 1.184.621 ψήφοι, ευρωεκλογές 2024: 593.167 ψήφοι). Κοιτώντας τώρα πάλι το σήμερα, αφήνουμε κατά μέρος τόσο τις εκλογικές απώλειες άλλων χώρων όσο, και κυρίως, τη διαμεσολάβηση κορυφαίων γεγονότων και εξελίξεων που έχουν παγιώσει πλέον στην κοινωνία ένα πλειοψηφικό ρεύμα κυβερνητικής αλλαγής, όπως επίσης και ότι η τελευταία, δεν είναι υπόθεση μιας απλής αθροιστικής ανακατανομής "δεξαμενών", δήθεν "διορθωτικών" δηλαδή κινήσεων που κάνει το εκλογικό σώμα καθ΄υπόδειξιν ή αναγκαστικά και αυτοματοποιημένα.

Άλλωστε, πότε εξέλιπαν οι όροι τροφοδότησης της αποχής, ως νοσηρότερης εκδοχής της λογικής της ανάθεσης, της παραίτησης και του "καναπέ", μέσω της πολιτικής αναξιοπιστίας, της κρίσης εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα και στους θεσμούς στη συνείδηση των πολιτών;.. Το "δια ταύτα" αυτών των παραδοχών είναι ότι ο εκλογικός στρατηγικός σχεδιασμός συγκεκριμένων πολιτικών δυνάμεων της Αντιπολίτευσης (υφιστάμενων και υπό ίδρυση) που μπορούν να οδηγήσουν σε κυβερνητική αλλαγή, είναι η μετατροπή της - συνεχώς καταγραφόμενης - δημοσκοπικής απαίτησης για αλλαγή (άνω του 70%), να αποκτήσει δυναμικά χαρακτηριστικά ΜΗ ανακοπτόμενου κοινωνικού - πολιτικού πλειοψηφικού ρεύματος, το οποίο δεν μπορεί παρά να έχει συγκεκριμένο κομματικό (και ηγετικό) άξονα συσπείρωσης.

Φαίνεται, ότι στο επιτελείο του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν προτάξει αυτό το στοιχείο και ίσως να μην μπορούν και να το επιτύχουν.

Η λογική του πρώτου κόμματος "έστω και με μια ψήφο διαφορά" παραμένει στον πυρήνα της αμυντική και ηττοπαθής.

Είμαι βέβαιος, ότι το επιτελείο του στρατηγικού σχεδιασμού του Τσίπρα έχει προτάξει αυτόν τον στόχο κατά μείζονα τρόπο.

Η πραγματικότητα δεν είναι pizza να την παραγγείλεις.

Ωστόσο η εκλογική συμπεριφορά διαμορφώνεται ανάλογα με το πόσο εμπνευσμένα θα δουλέψεις "κουμπώνοντας" πάνω σε ένα ήδη διαμορφωμένο κλίμα που του λείπει η δυναμική κίνηση.

Μια μικρή ματιά πάνω στο "νεοπαγές" στελεχικό δυναμικό και το όλο επιτελείο που (ως μίγμα εμπειρίας και ανανέωσης) πλαισιώνει τον πρώην πρωθυπουργό, αφήνει το "στοίχημα" ανοιχτό.

Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας εισφέρει αντικειμενικά το "καύσιμο" που λείπει από τις υπόλοιπες υφιστάμενες κομματικές εκδοχές της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας.

Γι αυτό και το εγχείρημα θα έχει χαρακτηριστικά "σάρωσης" συγκεκριμένων χώρων που θα λειτουργήσουν ως "βατήρας" επιρροής.

Το δεύτερο "καύσιμο" το έχει βάλει η ίδια η κυβερνητικά θητεία Μητσοτάκη και το εκβιαστικό δίλημμα που θα βάλει εμφατικά ο τελευταίος στην καμπάνια του, κάτι που έχει ήδη κάνει από τη ΔΕΘ.

Κάθε πολίτης που δεν ανήκει στο κυρίαρχο οικονομικο-κοινωνικό μπλοκ των προσδοκιών που καλλιέργησε και συνεχίζει να συντηρεί ο Μητσοτάκης, θα προσέλθει στην κάλπη με το ερώτημα αν θα ξαναδώσει 4 χρόνια στο Μητσοτακέϊκο ή όχι, κοιτάζοντας τις κυρίαρχες εναλλακτικές.

Εναλλακτικές της πολιτικής εξουσίας που μόνο αυτή έχει "το μαχαίρι και το πεπόνι", των επιλογών που κρίνουν με ζωτικό τρόπο την καθημερινότητά του και όχι της δήθεν "αξιόπιστης", "μαχητικής" αντιπολίτευσης και λοιπά ηχηρά και όμορφα για ένα ακροατήριο που έχει μυηθεί επί δεκαετίες στις "μάχες οπισθοφυλακής" και στην πολιτική περιθωριοποίηση ως ασφαλές εκκολαπτήριο μηχανισμών και κάθε λογής γκρούπας γραφικών παραγόντων που νοιάζονται μόνο για την ναρκισσευόμενη πολιτική τους αυτοσυντήρηση χωρίς ουσιώδες αποτύπωμα κοινωνικής γείωσης.

Κανείς όμως δεν μπορεί να εγγυηθεί αν το 15% των δημοσκοπήσεων θα μεταβληθεί σε 35% στην κάλπη. Ο Τσίπρας γνωρίζει από πρώτο χέρι τι έπαθαν οι "μενουμευρώπηδες" που δημοσκοπικά φαίνονταν να είχαν πάρει κεφάλι αλλά η κοινωνία τους φιλοδώρησε με ένα υπερήφανο 62% στο Δημοψήφισμα, ενώ γνωρίζει επίσης πως κάποιοι άλλοι που βασίστηκαν πολιτικά σε αυτό το πελώριο ποσοστό και επιχείρησαν την ίδρυση νέου κόμματος εκτός ΣΥΡΙΖΑ με τη λογική "ανοίξαμε και σας περιμένουμε", εισέπραξαν το Σεπτέμβρη του ΄15 ένα ωραιότατο 2,86%... Πάντα υπάρχουν βέβαια αυτοί που τα πάνε πολύ καλά με την μεταφυσική και το φλυτζάνι..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους