Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ Ο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ. 🤬🤬🤬 Εξαιρετικά μεγάλο κείμενο για όσους αποφασίσουν να το διαβάσουν.

Πρέπει να ξέρουμε ότι η παρασιώπηση γεγονότων, τα συνειδητά ψέματα, η διαστρέβλωση της αλήθειας και τα κατασκευασμένα γεγονότα είναι τα βασικά αίτια ώστε να επικρατεί θολούρα και σύγχυση γύρω από πρόσωπα και γεγονότα.

Όσο και να προσπαθούν κάποιοι να δικαιολογήσουν με αστεία επιχειρήματα, τις φρικιαστικές ενέργειες των ανώτερων κληρικών και μάλιστα των Πατριαρχών εναντίον της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, δεν μπορούν να σταθούν μπροστά στην ιστορική πραγματικότητα.

Στις 23 Μαρτίου το 1821, ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' μαζί με άλλους 22 ιεράρχες συντάσσουν και υπογράφουν (πάνω στην αγία τράπεζα!) τον αφορισμό την ελληνικής επανάστασης.

Η φρασεολογία και οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιούν αποτελούν μοναδικό μνημείο γραφτού λόγου γιομάτο μίσος, μισαλλοδοξία και ανθελληνισμό. (μπορείτε να το διαβάσετε εδω: https://ellinwnpaideia.blogspot.com/2019/03/h-1821.html) Οι εγκύκλιοι και οι αφορισμοί, που εξαπέλυσε ο Γρηγόριος Ε΄, «Νὰ φυλάττωμεν τὸ πιστὸν ἡμῶν τοῦ ραγιαλικίου», μαρτυρούν ότι δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με την Επανάσταση, ούτε άμεση ούτε έμμεση.

Μόλις πληροφορήθηκε τους σκοποὺς και τις ενέργειες της Φιλικής Εταιρείας έσπευσε μαζί με όλη την Σύνοδο να αποδοκιμάσει και να καταστείλει με όλα τα μέσα που διέθετε το Επαναστατικὸ κίνημα.

Αφορίζει τους Μιχαήλ Σούτσο και Αλέξανδρο Υψηλάντη και όσους συμμετέχουν στον ξεσηκωμό.

Διώκει τον Αδαμάντιο Κοραή και τον Ρήγα Φεραίο.

Όλα τα φωτισμένα μυαλά στην μακρόχρονη δουλεία του Γένους κυνηγήθηκαν, αφορίστηκαν και εξοντώθηκαν.

Ο ισχυρισμός, ότι πιέστηκε από τον Σουλτάνο, γιά να εκδώσει τους αφορισμούς, δεν ευσταθεί.

Η μια από τις τρείς αφοριστικές εγκυκλίους του ήτο εμπιστευτική και απευθυνόταν προς τους Μητροπολίτες μόνο (όχι τον κατώτερο Κλήρο) και εκδόθηκε χωρίς καν να την γνωρίζει ο Σουλτάνος.

Είχε αντιδράσει και πολύ πριν την Επανάσταση, όπως μαρτυρεί η εγκύκλιος διαταγή, (Αρχείο Κοινότητας Ύδρας), που έστειλε στους νησιώτες, να μην στασιάσουν και να μην δεχθούν τις προτάσεις της Ρωσσίας προς Επανάσταση.

Ο σύγχρονος της Επανάστασης ιστορικὸς Σπυρ.

Τρικούπης γράφει σχετικὰ με τον Γρηγόριο Ε΄: «Ὁ Πατριάρχης ἑταῖρος, ὃ ἐστὶ συνωμότης κατὰ τῆς τουρκικῆς ἐξουσίας, δὲν ἦτο και, ὄχι μόνον οὐδόλως ἐνεθάρρυνε τὴν ἑλληνικὴν ἐθνεγερσίαν, ἀλλὰ καὶ πάντοτε ἀπέτρεπε τοὺς πρὸς οὗς διελέγετο φιλεπαναστάτας, θεωρῶν ἐθνοφθόρον τὸ τοιοῦτον τόλμημα.» Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε', το 1819 είχε εξεδώσει εγκύκλιο, με την οποία απαγόρευε στους κληρικούς την ονοματοθεσία των βαπτιζομένων με Ελληνικά ονόματα και επέβαλε την χρήση αποκλειστικώς Ιουδαϊκών και χριστιανικών ονομάτων στα βαπτιζόμενα νήπια. Ο Αλή πασάς έλεγε: «Εσείς οι Έλληνες κάτι μεγάλο έχετε βάλει στο μυαλό σας.

Δεν βαπτίζετε πια τα παιδιά σας χριστιανικά αλλά Ελληνικά.

Σίγουρα κάτι μεγάλο ετοιμάζετε». Είχε επίσης αφορίσει με εγκύκλιο τις θετικές επιστήμες ακόμη και την απλή αριθμητική, τους αρχαίους συγγραφείς και στην ίδια εγκύκλιο γράφει ότι δεν είναι απαραίτητη η γνώσις της ελληνικής γλώσσης! Επανέφερε, δε, και το κάψιμο των βιβλίων! Όπως γράφει,όσοι τα διδάσκουν και τα προωθούν είναι "ανίδεοι, παράφοροι και διεφθαρμένοι, πονηροί γόητες, άσημοι και ανάξιοι" Πάραυτα, το άγαλμά του βρίσκεται σήμερα στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών.. Ο θάνατος του Γρηγορίου δεν έχει σχέση με την δήθεν συμμετοχή του στην Επανάσταση ή έστω έγκριση της εθνεγερσίας – όπως ψευδώς προπαγανδίζεται.

Ο εκάστοτε Πατριάρχης εκλεγόταν από τον Σουλτάνο.

Εξαγοραζόταν όχι μόνο το αξίωμα του Πατριάρχη αλλά και του Μητροπολίτη.

Οι δωροδοκίες, οι διαβολὲς ακόμη και τα εγκλήματα ήταν συνήθη φαινόμενα, όπως και οι αφορισμοὶ και τα συγχωροχάρτια. Ο Γρηγόριος Ε΄, συμμετέχων κανονικά σε όλο αυτό το παρασκηνιακόὸ αλλαξοπατριαρχικόὸκύκλωμα είχε ανακηρυχθεί Πατριάρχης και είχε επίσης καθαιρεθεί άλλες δύο φορές στο παρελθόν.

Μέσα σε αυτό το σύνηθες κλίμα των συκοφαντιών, χρηματισμών και συχνών αλλαξοπατριαρχιών, βρήκε την ευκαιρία ο Ευγένιος, ο οποίος εποφθαλμιούσε την θέση του, συνεπικουρούμενος απὸ Φαναριώτες που δεν ήθελαν τον Γρηγόριο Ε, να τον διαβάλλει στον Σουλτάνο, ο οποίος ήταν ήδη εξαγριωμένος με την επανάσταση των "ρωμιών" και στις 9 Απριλίου πήρε την απόφαση να τον καθαιρέσει και να τον εκτελέσει.

Στην θέση του ανακήρυξε επόμενο Πατριάρχη τον Ευγένιο, ο οποίος και συνέχισε την έκδοση νέων αφορισμών κατα άλλο της Επανάστασης, όπως ακριβώς είχε πράξει και ο προκάτοχός του.

Ο ανώτερος κλήρος και το μακρύ φοροεισπρακτικό χέρι της τουρκικής διοίκησης, έκανε τα πάντα για να μην εκραγεί η επανάσταση, μην τυχόν και χάσουν τα προνόμιά τους.

Αν ήταν στο χέρι τους, ακόμη θα ήμασταν σκλάβοι στους Τούρκους.

Στην προσπάθειά τους να την καταπνίξουν, οι έξαρχοι του Πατριαρχείου περιέτρεχαν την τουρκοκρατούμενη Ελλάδα και κάθε Κυριακή αφόριζαν στις εκκλησίες αλλά και στα τζαμιά, κάθε έναν που σήκωνε το γιαταγάνι και το τουφέκι εναντίον των Τούρκων, λέγοντας τα γελοία όπως : «… Άς μην χάσωμεν δια μίαν ψευδήν και ανύπαρκτον τάχα ελευθερίαν του παρόντος βίου, τας αμαράντους στεφάνους αιωνίου μακαριότητος» ή «… Ελευθερία εν τω ουρανώ και υποταγή επί της γής», κρατούσαν τον λαό ραγιά και υποτελή των Τούρκων.

Μετά την επανάσταση, βρέθηκαν με τεράστιες περιουσίες με φιρμάνια των Οθωμανών.

Το 1804 ο ζάμπλουτος Πατριάρχης του Φαναρίου Καλλίνικος ο Δ΄, πρόδωσε στους Τούρκους εταίρους του, τις κινήσεις των αγωνιστών στην Πελοπόννησο και ταυτόχρονα εξέδωσε αφορισμό, που διαβάστηκε σε όλες τις εκκλησίες της Επικράτειας και καλούσε όλους τους ραγιάδες υπηκόους του να εξοντώσουν ή να προδώσουν τους «καταραμένους επαναστάτες», στους Τούρκους.

Τον χειμώνα του 1805 πάνω από δύο χιλιάδες (2000) Κλέφτες και Αρματωλοί προδόθηκαν και δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους, όλοι θύματα του Καλλινίκιου αφορισμού.

Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης σώθηκε μαζί με πέντε – έξι πρωτοπαλίκαρά του την τελευταία στιγμή.

Ο μικρός αδελφός του, Γιάννης Κολοκοτρώνης, μαζί με δέκα περίπου παλικάρια προδώθηκαν από τους καλόγερους της μονής των Αιμυαλών, όπου είχαν πάει για να ξεφύγουν από τους Τούρκους και σφαγιάσθηκαν.

Ο δεσπότης της Άρτας Πορφύριος, αφόρισε τους Σουλιώτες, ο δεσπότης της Πάργας Ιγνάτιος απειλούσε με αφορισμό τους Αρτινούς αν πήγαιναν να βοηθήσουν τους Σουλιώτες.

Οι δεσποτάδες της Θεσσαλίας το ίδιο.

Οι δεσποτάδες της Κρήτης το ίδιο.

Ο δεσπότης του Άργους και Ναυπλίας Ιερόθεος, ζήτησε από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ και πέτυχε τον αφορισμό των κατοίκων 7 χωριών της περιοχής του: Αγίου Νικολάου, Έλατου, Καράτουλας, Μεσοράχης, Νέας Χώρας, Περδικόβρυσης και Ωριάς.

Το έγκλημά τους ήταν ότι, όντας εξαθλιωμένοι και εξαγριωμένοι από τις ενέργειες των μοναχών και την συσσώρευση μεγάλου πλούτου στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, έκαναν το αυτονόητο: πήραν τα κτήματα, τις ελιές και τα αιγοπρόβατα της μονής για να ζήσουν.

Γράφει ο Γ. Μαυρογιάννης στην Ιστορία Ιονίων Νήσων. «Οι μεγαλύτεροι εχθροί της ελευθερίας των Ελλήνων δεν είναι οι Τούρκοι.

Είναι οι Έλληνες λαικοί και κληρικοί του Φαναρίου» Για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό έχουν γραφτεί πολλά παραμύθια και θρύλοι. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο οποίος δεν βρισκόταν στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου το 1821 αλλά στην Πάτρα, δεν κήρυξε την επανάσταση αλλά σύρθηκε στην επανάσταση.

Έκανε ότι μπορούσε για να μην κηρυχτεί φοβούμενος μη χάσει το κεφάλι του.

Ο διάλογος με τον φλογερό Παπαφλέσσα, που προσπαθούσε να πείσει την συνέλευση στη Βόστιτσα για την έναρξη της επανάστασης είναι χαρακτηριστικός.

Για τον Παπαφλέσσα, γράφει με εμπάθεια και φανερή περιφρόνηση: «Γρηγόριος τις, Δικαίος λεγόμενος, αλιτήριος, απατεών, εξωλέστατος και ασυνείδητος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τίνι τρόπω να ερεθίσει την ταραχή (Επανάσταση) του Έθνους δια να πλουτίσει εκ των αρπαγών». Ο Σπυρίδων Τρικούπης γράφει: «Ψεύδος είναι η εν τη Ελλάδι επικρατούσα ιδέα ότι εν τη μονή της Αγίας Λαύρας ανυψώθη κατά πρώτον η σημαία της Ελληνικής Επανάστασης». Το Ιστορικό Δοκίμιο της Φιλικής Εταιρείας αγνοεί τελείως τον Παλαιών Πατρών Γερμάνό.

Από τα έγγραφα του Γενικού Αρχείου του Κράτους, αποδεικνύεται ότι το 1851 γίνεται για πρώτη φορά λόγος για το λάβαρο.

Ο θρύλος πάντως που δημιουργήθηκε, ίσως οφείλεται σε ένα βαθμό και στον γνωστό πίνακα του Θ. Βρυζάκη, που απεικονίζει τον Παλαιών Πατρών Γερμανό να ευλογεί τα όπλα και να ορκίζει τους αγωνιστές.

Μετά την Άλωση της Τριπολιτσάς ο θησαυρός (λάφυρα) που κυριεύθηκε περιείλθε στα χέρια του.

Οι οπλαρχηγοί τον εμπιστεύτηκαν στην Μονή της Αγίας Λαύρας για την αγορά όπλων, όπως ήταν συνήθεια, γιατί οι Τούρκοι σέβονταν τα μοναστήρια και δεν τα πείραζαν. Ο Πατρών Γερμανός τον έκλεψε και τον μετέφερε στη Ζάκυνθο και όχι μόνο δεν διατέθηκε για τις ανάγκες του Αγώνα αλλά έγινε αιτία να ξεκληρισθεί το συγγενολόι του στην προσπάθειά τους να γίνουν κάτοχοί του.

Η υπόθεση αποκαλύφθηκε από τις Ιταλικές Αρχές. Ο Πατρών Γερμανός, αυτός ο μεγάλος "εθνικός ήρωας", κρυβότανε για να αποφύγει την οργή των επαναστατών, που ήθελαν να τον ξεβγάλουν. Ο Γέρος του Μοριά παρ’ όλο που τον γλύτωσε από την μανία των οπλαρχηγών, δεν σταμάτησε να λέει: «Δεν μπορώ να σηκώσω πέτρα δίχως να βρω τον κωλοπαπά από κάτω» Ο Πατρών Γερμανός, δάνειζε με βαρύτατο επιτόκιο (15%) ακόμη και σε μοναστήρια και εκκλησίες της δικαιοδοσίας του.

Αν και βαθύπλουτος το όνομά του απουσιάζει από όλους τους εράνους που έγιναν για την Επανάσταση.

Καθ΄ όλη την διάρκεια της Τουρκοκρατίας οι Μητροπόλεις και τα μοναστήρια είχαν μεταβληθεί στους μεγαλύτερους ιδιοκτήτες της Εθνικής Γης και στους πιο σκληρούς και ανάλγητούς τσιφλικάδες.

Η «Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους» είχε επιβάλει στο ποίμνιό της, τον φόρο της «δεκάτης» (10% της περιουσίας κάθε Χριστιανού να δίδεται στην Εκκλησία), όπως και τα «δοσίματα», δωρεές.

Επίσης κάθε χριστιανός γαιοκτήμονας υποχρεωτικά μετά τον θάνατό του άφηνε το 1/3 της γης του στην Εκκλησία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε το δικαίωμα εκτός όλων των προηγουμένων να φορολογεί εκτάκτως και κατά βούληση το ποίμνιό του.

Σύμφωνα με τα σουλτανικά διατάγματα, τα πατριαρχικά και επισκοπικά δικαστήρια είχαν πολιτική και ποινική δικαιοδοσία και αρμοδιότητα.

Ειδικά ο πατριάρχης: > Ολοσφράγιστο έγγραφο στην μονή Μεγιστης Λαύρας του Αγίου Όρους (9-11-1821), υπογεγραμμένο από ηγούμενους 20 μοναστηριών, καταδικάζουν την επανάσταση και δηλώνουν υποταγή στο Σουλτάνο, τον οποίο «τους εδώρισε η άπειρη ευσπλαχνία του θεού..» (Γ.Λαυριώτης, Έγγραφα Αγίου Όρους Μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης). Όταν ο Εμμανουήλ Παπάς, ο άνθρωπος πού ξεκίνησε και oργάνωσε την επαναστατική κίνηση στην Μακεδονία και έδωσε όλη την περιουσία του για τις ανάγκες του αγώνα και την Ελληνική Ελευθερία, στράφηκε για βοήθεια στις πάμπλουτες μονές του Αγίου Όρους για να αγοραστούν πολεμοφόδια και εξοπλισμός, οι καλόγηροι αρνήθηκαν.

Παρά τις εκκλήσεις του ίδιου τού Υψηλάντη, που βρισκόταν σε πραγματική αδυναμία να ενισχύσει τον Μακεδονικό Αγώνα, διότι η επανάσταση φούντωνε σε ολόκληρη την επικράτεια και οι ανάγκες ήταν μεγάλες, οι μοναχοί δεν ήθελαν να θίξουν τους πλουσιώτατους θησαυρούς τού Αγίου Όρους, πού θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγή σοβαρής ενισχύσεως, όχι μόνο τού Μακεδονικού αλλά και του Πανελληνίου αγώνα. Τον Μάιο του 1822 διορίζεται πασάς της Θεσσαλονίκης ο Αβδούλ Αμπούδ, με εντολή να καταστείλει την επανάσταση στην ανατολική Μακεδονία.

Ο πασάς υποσχέθηκε να σεβασθεί το προαιώνιο προνόμιο των μονών, της απαγορεύσεως εισόδου τουρκικού στρατού στη γη των Αγιορειτών, εφ όσον παρέδιδαν όπλα, κανόνια και ομήρους σε αυτόν, καθώς και ποσό δυόμιση εκατομμυρίων γροσιών.

Οι καλόγηροι δέχθηκαν να παραδώσουν τα όπλα και τους ομήρους, ανάμεσά τους και τον Εμμανουήλ Παπά! Ο ακαδημαϊκός καί ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος στό Έργο του «Η Ελληνική Επανάστασις» αναφέρει: «Οί καλόγηροι ήσαν πάντα συνηθισμένοι να δέχωνται προσφοράς απ' τους πτωχοτερους πιστούς, χωρίς αυτοί να προσφέρουν ποτέ τίποτε.

Ο δέ πατριωτισμός των είχε σταματήσει πρό της ουσίας χρημάτων, που δεν ανήκαν επί τέλους εις αυτούς, άλλα τών όποιων ήσαν διαχειρισταί και ο πρώτος ενθουσιασμός των δια τον Εμμ.

Παπάν μετεβλήθη είς δυσφορίαν.

Και αντί να ενισχύσουν τον ηρωικόν αρχηγόν εις τας τελευταίας αγωνιώδεις προσπαθείας του, συνεσπειρώθησαν περί τάς μονάς των και τόν κατηρώντο ώς ύποκινητην τής επαναστάσεως, ώς ύπεύθυνον του κακού.

Ενεθύμιζαν με την στάσιν των τά πλήθη τών κληρικών τής Κωνσταντινουπόλεως κατά τάς τελευταίας ήμερας τής πολιορκίας της, πού, αντί να λάβουν όπλα και νά ενισχύσουν τόν Παλαιολόγον, εγέμιζαν τάς εκκλησίας, κατηγορούσαν τόν βασιλέα και ώμιλούσαν περί τής επικειμένης πτώσεως ώς περί μοίρας αναποφεύχτου». Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος Ε', σελ. 507), μας παραδίδει την ακόλουθη επιστολή του οπλαρχηγού Ρήγα Μάνθου προς τον Ε. Παπά με ημερομηνία 19 Ιουνίου 1821: «Κατά την παραίνεσίν της εξακολουθώ φυλάττων τόν στρατόν εντός τών όχυρωμάτων και μεταχειριζόμενος τίνα στρατηγήματα, άποστέλλων στρατιώτας εις τά βουνά, το οποίον ώφέλησε καί ωφελεί.

Μά τί να κάμει κανείς την μωρολογίαν τών Αγίων Πατέρων; Aυτή ή στυγερά άνελευθεριότης και μικροπρέπεια αυτών μάς εμπόδισεν από πολλά ωφέλιμα και από πολλά αναγκαία. Επάσχισα νά τούς διαθέσω διαφορετικά μέ λόγον.

Όμως αυτοί από τόν σκοπόν των δεν βγαivoυv.

Έχουν τά φρονήματά των, τά οποία μόvα εγκρίνουν διά καλά καί τά προσκυνούν και τά λατρεύουν και φροντίζουν μόνον διά την συντήρησιν τών ιδίων των υποκειμένων και μόνον διά την ασφάλειάν των.

Φοβούμαι, μήπως ό λαός από την πείναν και τάς πολλάς θλίψεις του εφορμήση εναντίον των και δεν δινηθώμεν ν' απαντήσωμεν εις την ορμήν των. » Ο ανθελληνισμός του Πατριαρχείου και της άρχουσας θρησκευτικής ηγεσίας συνεχίζεται και μετά την κήρυξη της επανάστασης (δεν έπαψε ουσιαστικά ποτέ). Συνέχισε να προπαγανδίζει την επαναφορά των Ελλήνων στο σουλτανικό ζυγό ακόμη και μετά την απελευθέρωσή μας και τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους.

Ο πατριάρχης Αγαθάγγελος Α΄ έστειλε τον Φεβρουάριο του 1828 στην Ελλάδα τους μητροπολίτες Νίκαιας, Χαλκηδόνας, Λάρισας και Ιωαννίνων, με σκοπό να συστήσουν στους κατοίκους της Πελοποννήσου και των νησιών του Αιγαίου Πελάγους -στους μπαρουτοκαπνισμένους και ματωμένους αγωνιστές, που με τόσες θυσίες κέρδισαν την ελευθερία τους- να δηλώσουν υποταγή στο σουλτάνο και να επανέλθουν στον οθωμανικό ζυγό! Οι μητροπολίτες είχαν μαζί τους και διάταγμα του Πατριάρχη, που όχι μόνο συμβούλευε την υποταγή, αλλά υποσχόταν, πως ο «πολυχρονεμένος» σουλτάνος θα έδινε αμνηστία σε όσους υποτάσσονταν.

Οι μητροπολίτες, αφού συνάντησαν πρώτα τον Ιμπραήμ, πήγαν ύστερα στο Ναύπλιο, όπου όμως ο έπαρχος Γενοβέλης δεν τους άφησε να εισέλθουν, για να μην επηρεάσουν τον πληθυσμό.

Το ίδιο συνέβη και στην Τριπολιτσά, όπου ο έπαρχος Βλαχόπουλος τους απαγόρευσε να εισέλθουν στην πόλη.

Όταν τον Απρίλιο έφτασαν στον Πόρο και τόλμησαν να πουν στον Καποδίστρια, ότι θα διάβαζαν την πατριαρχική προκήρυξη, με την οποία εκαλείτο ο ελληνικός λαός να υποταχθεί στο σουλτάνο, όχι μόνον δεν τους το επέτρεψε, αλλά επί πλέον τους μίλησε σε πολύ αυστηρή γλώσσα.

Χαρακτηριστική είναι η πατριωτική και περήφανη απάντηση του Καποδίστρια προς τους απεσταλμένους του Πατριαρχείου κληρικούς, που μετέφεραν την εξωφρενική κι αντεθνική πατριαρχική έκκληση εθελοδουλίας.

Ο κατάλογος τής αρνητικότητας τής εκκλησίας και το μένος κατά των Ελλήνων πραγματικά δεν έχει τελειωμό... Ο ελληνικός λαός, ξυπόλητος και πεινασμένος, μαζί με κάποιους ελληνόψυχους κληρικούς του κατώτατου κυρίως κλήρου και κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις του ανώτερου κλήρου, σήκωσαν το γιαταγάνι και το καρυοφύλλι και ελευθέρωσαν την πατρίδα.

Ας κάνουμε μια αναφορά στους κληρικούς, που μη αντέχοντας την πλήρη προδοσία από την επίσημη εκκλησία, έπιασαν τα όπλα και συμπολέμησαν με τους επαναστατημένους 'Ελληνες, ή κινήθηκαν διπλωματικά μέχρι εκεί που μπορούσαν: Ο Αρχιμανδρίτης Παπαφλέσσας, ο ''μπουρλοτιέρης των ψυχών" που έδωσε την ψυχή του όλη για να ξεκινήσει ο αγώνας, που στάθηκε ενάντια στο Πατριαρχείο και την θρησκευτική ηγεσία, που ανέστησε τον Λεωνίδα στο Μανιάκι πολεμώντας με λίγους κατά των πολλών και άριστα σντεταγμένων μονάδων του Ιμπραήμ.

Ο γενναίος Αθανάσιος Διάκος, ο δεσπότης Βρεσθένης Θεοδώρητος, ο κληρικός Θεόφ.

Κα'ί'ρης που κήρυξε την Επανάσταση στην Άνδρο. Ο Δεσπότης Ρωγών Ιωσήφ, η ψυχή τής άμυνας τού Μεσολογγίου που έγραψε την τελευταία σελίδα δόξας, διότι με τη δική του ανατίναξη και με το δικό του μαρτύριο έκλεισε η αυλαία τού δράματος τού Μεσολογγίου.

Ο κληρικός Κωνσταντίνος Οικονόμος, που πρώτος αυτός εμφανίστηκε ενώπιον του Τσάρου Αλεξάνδρου Α΄, προς τον οποίον απηύθυνε ικετήρια αναφορά για τη σωτηρία των Ελλήνων.

Η ανατίναξη στο Κούγκι Σουλίου.

Ο καλόγερος που θυσιάστηκε όταν οι Σουλιώτες αναγκάστηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους στους Τούρκους και να φύγουν από τον τόπο τους, Σαμουήλ. (Κατά καιρούς, διάφοροι ιστορικοί έχουν εκθέσει σε μελέτες τους αμφιβολίες γιά τον λόγο που ο καλόγερος ανατίναξε την αποθήκη αλλά τίποτα να έχει αποδειχθεί ιστορικά). 6000 κληρικοί και μοναχοί πολέμησαν είτε με τα όπλα είτε βοηθώντας με τον τρόπο που μπορούσαν στον απελευθερωτικό αγώνα, αρκετοί από αυτούς βασανίστηκαν και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.

Ακούγεται μεγάλο νούμερο.

Όμως, λείπει μια σημαντική λεπτομέρεια και όχι τυχαία... 6000 από τους πόσους; Μόλις 6000 από τους 100.000 επίσημα εγγεγραμμένους κληρικούς, μοναχούς και καλόγερους της εποχής!!! Ο Ανώτατος Κλήρος και οι Κοτζαμπάσηδες, κατέκλεψαν και διαμοίρασαν μεταξύ τους, αντί να τα μοιράσουν στον εξαθλιωμένο λαό, περίπου 7.000.000 στρέμματα και όλα τα κινητά πλούτη που άφησαν πίσω τους οι Τούρκοι.

Ο λαός συνέχισε να παραμένει νηστικός, άκληρος, ρακένδυτος και ανέστιος.

Ο φοβερός αφορισμός ήταν ένα τρομακτικό όπλο, πολύ συνηθισμένο και αποτελεσματικό μέσο για να κρατηθούν οι Έλληνες υποτελείς και ραγιάδες στους Τούρκους για 400 χρόνια.

Οι απλοϊκοί άνθρωποι περισσότερο έτρεμαν τον αφορισμό και από τον ίδιο τον θάνατο. Η Ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές και τους ισχυρούς, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να αποσιωπούν, να αποκρύπτουν ή το χειρότερο, να παραποιούν και να αλλοιώνουν την αλήθεια κατά το δοκούν, αποκοιμίζοντας το λαό και αποστερώντας τον από την αληθινή ιστορία του.

Διδασκόμαστε έτσι μιά κατασκευασμένη, μία εικονική ιστορία, που εξυπηρετεί πάντοτε την εκάστοτε άρχουσα τάξη, η οποία έχει την τάση να εξωρα'ί'ζει τα γεγονότα προς όφελός της.

Μετά την ''απελευθέρωση'', με ποιήματα, με πίνακες, με δημοτικά τραγούδια, με παραποίηση γιά πολλοστή φορά τής ιστορίας, έβαλαν τεχνιέντως ευατόν ως πρωταγωνιστή τής εξεγέρσεως και τού Εθνικού Αγώνα γιά την αποτίναξη τού Τουρκικού ζυγού.

Κανένας όμως ζυγός δεν ήταν χειρότερος από τον δικό τους.

Ο ανθελληνικός ρόλος του Πατριαρχείου συνεχίζεται μέχρι και σήμερα... Ταξιάρχης Γ. Καράλης Μελετητής Ιστορικών και Θρησκευτικών Θεμάτων 'Ολα αυτά και πολλά ακόμη τα γράφουν οι ιστορικοί της εποχής, τα απομνημονεύματα των ηρώων, υπάρχουν όλες οι εγκύκλιοι και οι επιστολές.

Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης τους κατακεραυνώνει στα απομνημονεύματα και στους λόγους του, ο Αδαμάντιος Κοραής, ο πνευματικός ηγέτης της επανάστασης, στα συγγράμματα και τις επιστολές του, ο Καποδίστριας, ο Ίων Δραγούμης, ο ηγέτης του Μακεδονικού Αγώνα, ο οποίος όταν βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη ως διπλωματικός υπάλληλος στην ελληνική πρεσβεία είχε την ευκαρία να αντιληφθεί ιδίοις όμμασι τον αντιδραστικό φιλοοθωμανισμό του δεσποτάδων του Πατριαρχείου.

Πως να μάθουμε ιστορία όταν εν έτη 2024 έχουμε ακόμα κοινό Υπουγείο Παιδείας και Θρησκευμάτων όπως έχουν...στις ισλαμικές χώρες;🤬 Οι αναθεματισμοί εναντίων του Ελληνικού Έθνους που διαβάζονται μέχρι και σήμερα στις εκκλησίες πότε θα απαιτήσουμε να σταματήσουν;🤬

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους