Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πιο πολιτικά γελοίος πεθαίνεις.🤮🤮 Η σύγχρονη Αριστερά δεν αποτελεί πλέον πολιτικό ρεύμα, αλλά μια ιδιότυπη ψυχολογική κατάσταση.

Στο επίκεντρό της βρίσκεται ο ναρκισσισμός της ηθικής ανωτερότητας.

Ο αριστερός αυτοανακηρύσσεται "φύλακας των αδυνάμων", όχι από γνήσια ενσυναίσθηση, αλλά για να εξασφαλίσει το ηθικό αλάθητο.

Η δήθεν ευαισθησία του είναι το διαβατήριο για να περιφρονεί όποιον δεν ευθυγραμμίζεται με τις θεωρητικές του εμμονές.

Το δεύτερο πυλώνα αποτελεί η λατρεία της θυματοποίησης.

Η αριστερή ταυτότητα δεν ορίζεται από τη δημιουργία, αλλά από την αντίδραση.

Χρειάζεται πάντα έναν "δυνάστη" για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της.

Αυτή η εμμονή καλλιεργεί μια μόνιμη πικρία, μετατρέποντας την πολιτική ανάλυση σε μια ατέρμονη καταγγελία, όπου η ήττα ρομαντικοποιείται και η πρόοδος δαιμονοποιείται ως "συμβιβασμός". Η πιο προκλητική πτυχή, όμως, είναι η απόσταση θεωρίας και πράξης.

Πρόκειται για την "αριστερά των σαλονιών": άτομα που απολαμβάνουν κάθε προνόμιο του καπιταλισμού, ενώ ταυτόχρονα κηρύσσουν την ανατροπή του.

Η επανάσταση γι’ αυτούς είναι ένα αισθητικό αξεσουάρ, ένα "virtue signaling" στα social media, που τους επιτρέπει να νιώθουν επαναστάτες χωρίς το παραμικρό ρίσκο.

Τέλος, η ιδεολογική ακαμψία οδηγεί σε έναν ιδιότυπο αυταρχισμό.

Με όπλο τον "αγαθό σκοπό", κάθε αντίθετη φωνή βαφτίζεται "φασισμός" για να εξοστρακιστεί.

Είναι μια ψυχοσύνθεση παγιδευμένη στον μεσσιανισμό, που αρνείται την πραγματικότητα και την ανθρώπινη φύση, προτιμώντας μια ουτοπία που ιστορικά καταλήγει πάντα στην καταπίεση.

Εν κατακλείδι, η αριστερή ψυχολογία είναι η τέλεια μεταμφίεση της προσωπικής ανεπάρκειας σε συλλογικό όραμα. Ένας μηχανισμός που χρησιμοποιεί την ανθρωπιά ως προσωπείο για την επιβολή ενός πνευματικού ολοκληρωτισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους