Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 9 του Μάη κάποιοι αποδίδουν την ημερομηνία γέννησης και θανάτου του Πλάτωνα... Σύμφωνα με το Πλάτωνα,η ψυχή ήταν πολύ σπουδαιότερη απο το σώμα που τη φιλοξενούσε.

Στρεφόμενος προς στη Πυθαγόρεια παράδοση έδωσε στη ψύχη διαφορετική σημασία από ότι είχε επικρατήσει στην αρχαιότητα απο την εποχή του Ομήρου: η ψυχή,όταν το σώμα πέθαινε,χανόταν σαν το καπνό για να καταλήξει μια σκιώδη και ωχρή ύπαρξη,χωρίς νου και δύναμη τα οποία διέθετε μονάχα εντός του ζωντανού σώματος.

Είναι χαρακτηριστική η ιστορία του Σωκράτη με τους μαθητές του λίγο πριν την εκτέλεση της ποινής του σε θάνατο,όταν αναγκάστηκε να πιεί το κώνειο.Οι μαθητές φοβόντουσαν πως αμα ο δασκαλος τους πέθαινε κατά τη διάρκεια μιας μέρας που επικρατουσαν δυνατοι ανέμοι, η ψυχή του θα χανόταν στα πέρατα της γης. Ο Πλατωνας εισακούοντας τα λόγια του δασκάλου του:«φροντίστε τη ψυχή σας»,με το έργο του απέδωσε στη ψυχή πρωταρχική σημασία λέγοντας πως ανήκει στο αιώνιο κόσμο και όχι στον παρόδικο φθαρτό μας κόσμο.

Ο σωματικός θάνατος δεν συνιστά δυστυχία αλλά ανανέωση της ζωής.

Για αυτό το λόγο ο παραλληλισμός του σώματος σαν φυλακή ή τάφος περιέγραφε το πόθο της ψυχής να επιστρέψει στο κόσμο των Ιδέων εκεί που βρισκόταν πριν εγκλωβιστεί στο θνητό σώμα. Ο Πλάτωνας άρχιζε να γράφει σε μια εποχή που η πόλη κράτος εισερχόταν σε υπαρξιακά προβλήματα ειδικά αναφορικά με το σύστημα θρησκείας της που αποτελούσε αδιάσπαστο συμπλήρωμα της και υποστύλωμα της ύπαρξης.

Οι επιθέσεις ξεκινούσαν από τους φυσικούς φιλοσόφους που ανέτρεπαν τη καθιερωμένη μορφή των Θεών και τους αφαιρούσαν την ανθρωπόμορφη υπόσταση τους.

Ο κύριος εχθρός όμως αναγόταν στο πρόσωπο των σοφιστών που προκαλούσαν με τις καινοφανείς ιδέες τους τα θέσφατα του ανθρώπινου δικαίου και ακόμα και την ίδια την ύπαρξη των Θεών.

Απέναντι στον ηθικό σχετικισμό που προεκριναν, ο Πλάτων στήνει το ίσως σπουδαιότερο έργο: τη Πολιτεία που ισοδυναμεί με το όραμα του για νέα μορφή κοινωνίας και θρησκείας που όμως δεν θα αντικαταστήσουν τη πόλη κράτος αλλά αντιθέτως επιθυμούσαν να τη προασπίσουν καταφέρνοντας τη καλύτερη της εκδοχη. Στη Πολιτεία υιοθετείται η άποψη πως η άρχουσα της τάξη πρέπει να απογυμνωθεί από ατομική ιδιοκτησία και ωφελήματα, να προσέχει τη διάκριση των κοινωνικών τάξεων και των συγκεκριμένων καθηκόντων που έχουν ανατεθεί στη καθεμία.

Αυτοί που διοικούν τη πόλη δεν έχουν κανένα κέρδος,ούτε γνωρίζουν τις χαρές της πολυτέλειας, η λειτουργία τους υποκλίνεται στη γενικότερη χαρά της πόλης και όχι των προσωπικών ή κοινωνικών τους συμφερόντων.H Πολιτεία θα ήταν ένας οργανισμός, που δεν αντικατοπτρίζει μονοσήμαντα τη ψυχή, με τους στρατιώτες να είναι επιφορτισμένοι με την ασφάλεια ενώ το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στη τρίτη τάξη, η μόνη η οποία της επιτρέπεται να εμπορεύεται και να κατέχει ατομική ιδιοκτησία. Ο Πλάτων επηρεάστηκε από δύο παλαιότερους φιλοσόφους με αντικρουόμενες απόψεις.

Από τη μια ο σκοτεινός φιλόσοφος ο Ηράκλειτος διατεινόταν πως ο κόσμος μας υπόκειται σε συνεχή κίνηση, τα πάντα ρει, καθιστώντας αδύνατη την εξαγωγή καθολικών παραδοχών. Ο Παρμενίδης από την άλλη υποστήριζε πως ο κόσμος μας είναι αιώνιος και αμετάβλητος και η γνώση του μπορεί να προέλθει μόνο από το νου.

Ορμωμενος από τους δύο φιλοσόφους φθάνει στην ύπαρξη ενός υπερβατικού κόσμου, των Κόσμων των Ιδεών, που περικλείει τα πρότυπα του φυσικού κόσμου και η ύπαρξη του δίνει σημασιολογική ενότητα στις ηθικές έννοιες.

Σε αυτό το κόσμο μετεχουμε είτε μέσω της μίμησης και άλλες φορές με τη συμμετοχή σε αυτόν, τη μέθεξη.

Πως όμως μάθαμε για αυτόν το κόσμο παρά μόνο μέσω της ψυχής μας που δεν είναι αυτή που πρότεινε ο Όμηρος δηλαδή μια ωχρή σκιά καταδικασμένη στο σκοτάδι αλλά η ψυχή όπως την οραματίστηκαν οι Πυθαγόρειοι που αποτελεί ένας αυτοτελές προς το σώμα συστατικό που επιβιώνει από το μαρασμό και το θάνατο του: η ψυχή στον Πλάτωνα ασφυκτιά μέσα στο τάφο του σώματος και αναζητεί το κόσμο των Ιδεών με οποίο συναστρεφοταν πριν εκπέσει στη φυλακή της σάρκας.

Για αυτό το λόγο και οι γνώσεις είναι επί της ουσίας αναμνήσεις από αυτό τον ιδανικό κόσμο που η ψυχή προσπαθεί να ανακαλέσει μέσα από το διαβρωτικό για αυτήν σαρκιο. Ο Πλάτων στη πολιτεία μιλά για τα μέρη της λήθης που ξεδιψά η ψυχή πριν εγκλωβιστεί πάλι στο σώμα και στο Φαίδρο για το άρμα που που ο άνθρωπος καθοδηγεί με δύο άλογα ένα ευγενικό και ένα καλό το τελευταίο είναι που στέρησε στη ψυχή τη μόνιμη θέαση στις μόνιμες αλήθειες.Ως εκ τούτου, η φιλοσοφία είναι η μελέτη του θανάτου: η εξάσκηση της ψυχής για τη μόνιμη επάνοδος της στο κόσμο των ιδεών.

Ο φιλόσοφος είναι αυτός ακριβώς που βγαίνει από το σπήλαιο των σκιών προς το φως των Ιδεών και η διανοητική ικανότητα τον ωθεί να δείξει και στους άλλους την αλήθεια των πραγμάτων.

Μόνο οι φιλόσοφοι μπορούν να ηγηθούν της Πολιτείας να κατέχουν την πολιτική δύναμη για την έξοδο των ανθρώπων από τα δεινά. René Magritte-The Therapist

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους