Μια επίσκεψη στο Μεσολόγγι με αφορμή τον Ντελακρουά Το 1826, η είδηση για την Έξοδο του Μεσολογγίου και τη σφαγή που ακολούθησε έπεσε σαν κεραυνός στο Παρίσι. Ο Ντελακρουά δεν είδε την Έξοδο ως το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άρχισε να εργάζεται πυρετωδώς και ζωγράφισε το έργο μέσα σε μόλις δύο μήνες σκληρής και ακατάπαυστης εργασίας, θέλοντας να προλάβει την ορμή των γεγονότων.

Ο πίνακας δημιουργήθηκε για την έκθεση «Exposition au profit des Grecs» στην γκαλερί Lebrun στο Παρίσι.

Ο σκοπός ήταν ξεκάθαρος.

Έπρεπε να συγκεντρωθούν επειγόντως χρήματα για τον αγώνα των Ελλήνων και να ασκηθεί πίεση στη γαλλική κυβέρνηση για να συνδράμει.

Ήταν, στην ουσία, μια φιλελληνική προπαγάνδα υψηλής αισθητικής.

Για να κάνει το μήνυμα κατανοητό στους Ευρωπαίους, δανείστηκε στοιχεία από τη χριστιανική τέχνη.

Μια ηττημένη γυναίκα στέκεται πάνω στις πέτρες που κάποτε ήταν σπίτια, με τα χέρια ανοιχτά σε μια κίνηση που ακροβατεί ανάμεσα στην παράδοση και την αγκαλιά.

Η στάση της Ελλάδας είναι μια αναφορά στην Madonna of Mercy αλλά και την Pieta, μετατρέποντας το πολιτικό δράμα σε μια «ιερή» θυσία για την ελευθερία. Η Αλληγορία της Ελλάδας στην κεντρική γυναικεία μορφή, ενσαρκώνει την έννοια του ελληνικού κάλλους και της μητέρας που θρηνεί γεμάτη απόγνωση.

Τα υγρά της μάτια που αποδίδονται με εκπληκτική μαεστρία είναι ενδεικτικά της θλίψης της.

Το βλέμμα της δεν κοιτάζει εμάς, αλλά το κενό, εκεί που η ελπίδα μοιάζει να σβήνει, κι όμως η στάση του σώματός της εκπέμπει μια παράξενη, ακλόνητη αξιοπρέπεια.

Το γυμνό στήθος της γυναίκας παραπέμπει στη Marianne, το σύμβολο της Γαλλικής Δημοκρατίας, συνδέοντας την ελληνική ελευθερία με τα γαλλικά ιδεώδη.

Το λευκό της φόρεμα λάμπει μέσα στο σκοτάδι του φόντου σαν φάρος.

Είναι η αντίθεση ανάμεσα στο φως του πολιτισμού και το σκοτάδι της βαρβαρότητας. Ο Ντελακρουά πήρε το αίμα των αγωνιστών και το μετέτρεψε σε μια εικόνα που η Ευρώπη δεν μπορούσε πια να αγνοήσει εξαιτίας της συναισθηματικής του φόρτισης.

Ήταν ένα ρομαντικό μανιφέστο που μετέτρεψε την ελληνική ήττα σε παγκόσμιο σύμβολο ηθικής νίκης. Η Ανατομία του συμβολισμού και η αντίθεση ζωής και θανάτου, βρίσκεται κάτω από τα πόδια της, στο χέρι του νεκρού αγωνιστή που προεξέχει από τα ερείπια, συμβολίζοντας το τρομερό κόστος του πολέμου.

Παράλληλα, ορισμένοι μελετητές εντοπίζουν στα ματωμένα σημάδια κάτω από τη μορφή συμβολισμούς γονιμότητας και αναγέννησης, υποδηλώνοντας ότι από αυτό το αίμα θα γεννηθεί το νέο έθνος.

Στο βάθος, ένας σκουρόχρωμος άνδρας με κίτρινο τουρμπάνι, προφανώς Αιγύπτιος στρατιώτης, καρφώνει τη σημαία του, αντιπροσωπεύοντας τον εχθρό που κυριαρχεί εδαφικά, αλλά παραμένει μια σκιώδης, δευτερεύουσα μορφή μπροστά στο ηθικό μεγαλείο της Ελλάδας.

Είναι σαφώς ένας περαστικός της Ιστορίας.

Γιατί μπορεί να ισοπεδώσεις τις πέτρες μιας πόλης, αλλά δεν μπορείς να ισοπεδώσεις το πνεύμα που τις κατοικούσες Καλλιτεχνική και πολιτική σημασία του πίνακα είναι αδιαμφισβήτητη καθώς αποτέλεσε το «προσχέδιο» για τον πασίγνωστο πίνακα «Η Ελευθερία που οδηγεί τον Λαό» που ζωγράφισε ο Ντελακρουά το 1830, αποδεικνύοντας πώς ο ελληνικός αγώνας επηρέασε τα ευρωπαϊκά ιδεώδη.

Σαφώς πίνακας αποτέλεςε το καλύτερο της Φιλελληνικής Προπαγάνδας και λειτούργησε ως ισχυρό μέσο αφύπνισης της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, πιέζοντας τις μεγάλες δυνάμεις να παρέμβουν υπέρ των Ελλήνων.

Το έργο φυλάσσεται μόνιμα στο Musse des Beaux-Arts στο Μπορντώ και σήμερα βρίσκεται στο Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο στο Μεσολόγγι, ένα πραγματικό κόσμημα αισθητικής με σπουδαία εκθέματα.

Ο πίνακας θα βρίσκεται εκεί μέχρι τον Νοέμβριο, τιμώντας τα 200 χρόνια από την Έξοδο.

Ένας ύμνος στην αντοχή, όπου η ήττα μεταμορφώνεται σε μια ανώτερη, ηθική κυριαρχία που δεν χρειάζεται όπλα για να επιβληθεί. Αξίζει μια βόλτα να τον δείτε ως ελάχιστο φόρο τιμής στο παρελθόν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους