Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το καθημερινό βασανιστήριο με το ΙΧ στην Ελλάδα και τον κόσμο Το ότι στην Αθήνα η κυκλοφορία με ΙΧ είναι ένα κολαστήριο δεν αποτελεί ασφαλώς πρωτότυπη πληροφορία.

Ωστόσο, για όποιον δυστυχή κυκλοφορεί ιδιαίτερα σε ώρες αιχμής το καθημερινό μαρτύριο απλά δεν αντέχεται.

Αν μάλιστα είσαι από αυτούς που θέλει να τηρεί στοιχειωδώς τους κανόνες ασφαλούς οδικής συμπεριφοράς οι λόγοι αγανάκτησης εκτοξεύονται στην στρατόσφαιρα.

Επανειλημμένα, καθώς οδηγώ ακολουθώντας τα όρια ταχύτητας, μερικές φορές μάλιστα παραβιάζοντάς τα προς τα πάνω, 10 χιλιόμετρα επιπλέον, συναντώ οδηγούς που κορνάρουν από πίσω μου εκνευρισμένοι, μερικοί με μουτζώνουν κιόλας όταν με προσπερνούν.

Προσοχή, αυτά σε ώρες κυκλοφοριακής αιχμής, στον Κηφισό.

Δηλαδή κορνάρουν τύποι που θέλουν να με προσπεράσουν οδηγώντας πολύ πάνω από το όριο ταχύτητας για να κερδίσουν 10-15 μέτρα! Ακόμα και αν το κάνουν αυτό για άλλες 10 έως 20 φορές, οδηγώντας εξαιρετικά επικίνδυνα, το μόνο που θα κερδίσουν τελικά είναι 1-2 λεπτά της ώρας για φτάσουν στον προορισμό τους.

Πρόκειται για καθαρό παραλογισμό.

Συχνά αυτός ο παραλογισμός συνεχίζεται όχι μόνον στους αυτοκινητοδρόμους όπως ο Κηφισός, αλλά και σε στενά δρομάκια.

Χτες πηγαίνοντας την κόρη μου στο σχολείο, σε στενό δρόμο που μετά βίας μπορούσες να πας με 20-30 χιλιόμετρα ταχύτητα, ο από πίσω μου οδηγός κόρναρε συνεχώς ενώ μπροστά μου, στα 15 μέτρα, προπορευόταν άλλο αυτοκίνητο.

Έβγαλα το χέρι μου από το παράθυρο κάνοντάς την κίνηση “τι τρέχει;”. Μόνο τότε ηρέμησε.

Με βάση τα στατιστικά στοιχεία περίπου το 50% έως 60% των οδηγών υπερβαίνουν τα όρια ταχύτητας μέσα στην πόλη.

Πράγμα εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς συνυπάρχουν πεζοί και δίκυκλα.

Η πιθανότητα θανάτου ενός πεζού όταν παρασύρεται από αυτοκίνητο αυξάνεται εκθετικά με την ταχύτητα: στα 30 χλμ/ώρα η πιθανότητα επιβίωσης είναι 90%, ενώ στα 50 χλμ/ώρα πέφτει κάτω από το 50%. Καθόλου συμπτωματικό λοιπόν δεν είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά θανάτων σε αστικές περιοχές στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Περίπου το 50-55% των θανατηφόρων τροχαίων στην Ελλάδα συμβαίνουν μέσα σε κατοικημένες περιοχές, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι σημαντικά χαμηλότερος -κοντά στο 38-40%. Ειδικά για τους μοτοσικλετιστές, η Ελλάδα καταγράφει ποσοστά θνησιμότητας που είναι έως και τριπλάσια από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Παρά τη σημαντική μείωση των θανάτων την τελευταία δεκαετία, η Ελλάδα παραμένει στις τελευταίες θέσεις της Ε.Ε.-27, συνήθως 24η ή 25η, υπερέχοντας μόνο της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας.

Πολλά μπορεί να σύρει κανείς στους Ελληνάρες μικροαστούς που βλέπουν το αυτοκίνητό τους ως προέκταση του πέους τους.

Παίρνουν κόσμο στο λαιμό τους γιατί θεωρούν εαυτούς οδηγούς φόρμουλας 1 ενώ οι υπόλοιποι απλά άσχετοι.

Αλλά βρίσκουν έδαφος στην καθημερινή ελληνική πραγματικότητα και τα κάνουν.

Βρίσκουν πλάτες στο ελληνικό κράτος και τη λειτουργία του, είναι τζάμπα μάγκες.

Επειδή η ηθικολογία και να τα ρίχνουμε όλα στους “κακούς Ελληνάρες” δεν πρόκειται ούτε το πρόβλημα να λύσει ούτε καν να το διαφωτίσει, ας δούμε την ουσία του ζητήματος.

Πρώτον και σημαντικότερο γεγονός για τον οδηγό ΙΧ στην Ελλάδα είναι η παντελής έλλειψη υποδομών. Στην Αθήνα (σε αντίθεση με πόλεις όπως η Μαδρίτη ή η Βαρκελώνη) δεν έχει περιφερειακούς δακτυλίους που να απορροφούν τον όγκο των αυτοκινήτων.

Ένα γεγονός βγάζει μάτια: ο Κηφισός αποτελεί παγκόσμιο παράδοξο, μια κεντρική αρτηρία που εξυπηρετεί το 40% της κίνησης της πρωτεύουσας και μπορεί να παραλύσει για ώρες από ένα σχετικά απλό τρακάρισμα δύο οχημάτων λόγω έλλειψης λωρίδας έκτακτης ανάγκης σε πολλά σημεία του.

Προσθέστε και τον γερασμένο στόλο αυτοκινήτων που έχει αποτέλεσμα πολλά αυτοκίνητα κάθε μέρα να ακινητοποιούνται στη μέση του δρόμου δημιουργώντας κυκλοφοριακό κομφούζιο.

Μετά ακολουθεί το περιορισμένο δίκτυο Μετρό και Μέσων Μαζικής Κυκλοφορίας.

Όταν για να πας στη δουλειά σου ο μόνος τρόπος είναι το ΙΧ δημιουργούνται μποτιλιαρίσματα και εκνευρισμός με αποτέλεσμα επιθετικές οδηγικές συμπεριφορές.

Ένα ενδεικτικό στοιχείο: Ο μέσος χρόνος που χρειάζεται ένα αυτοκίνητο στην Αθήνα για να διανύσει μια απόσταση μόλις 10 χιλιομέτρων, συνυπολογίζοντας όλες τις ώρες της ημέρας όχι μόνο την κυκλοφοριακή αιχμή, είναι 28 λεπτά της ώρας!! Όταν χρειάζεσαι 28 λεπτά για 10 χιλιόμετρα, η μέση ταχύτητά σου είναι περίπου 21 χλμ/ώρα.

Για να έχουμε μια αίσθηση του μεγέθους: ένας επαγγελματίας ποδηλάτης τρέχει πιο γρήγορα από τη μέση ταχύτητα των αυτοκινήτων στην Αθήνα.

Σε ώρες αιχμής, για παράδειγμα, 08:30 το πρωί στη Βασιλίσσης Σοφίας ή στον Κηφισό, ο χρόνος αυτός μπορεί να εκτοξευθεί στα 45 ή 50 λεπτά.

Τότε η μέση ταχύτητα πέφτει στα 12 χλμ/ώρα, δηλαδή κινείσαι με ταχύτητα γρήγορου τρεξίματος! Συνολικά, οι Αθηναίοι οδηγοί χάνουν περίπου 100-110 ώρες τον χρόνο στο μποτιλιάρισμα.

Στα παραπάνω προσθέστε: την έλλειψη χώρων στάθμευσης και γκαράζ.

Και το κόστος. Στην Καλλιθέα το κόστος για ιδιωτικό πάρκινγκ είναι 150 ευρώ το μήνα! Το αποτέλεσμα είναι ότι στον υπολογισμό του χρόνου που θα κάνεις προς τη δουλειά ή το σπίτι σου, θα πρέπει να προστεθεί ο χρόνος παρκαρίσματος που μπορεί να φτάσει και τα 45 λεπτά της ώρας! Ένα από τα πολλά επικίνδυνα που προκαλεί αυτό είναι το παρκάρισμα όπου βρει ο απελπισμένος οδηγός: σε γωνίες, σε δρόμους και χώρους όπου απαγορεύεται η στάθμευση, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται επιπλέον η οδήγηση και να αυξάνονται τα τρακαρίσματα.

Όλα τα παραπάνω δημιουργούν νευρωτικούς, επιθετικούς οδηγούς.

Μην ξεχνάμε, όλοι μας είμαστε δημιουργήματα της εποχής μας και των συνθηκών διαβίωσής μας.

Η ηθικολογία ή η αναγωγή των πάντων στην “καλλιέργεια και την παιδεία” είναι λεκτικές σαπουνόφουσκες για λοβοτομημένους.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά.

Στο τεράστιο ζήτημα της κυκλοφορίας με ΙΧ στην Ελλάδα έρχεται να προστεθεί και η ανικανότητα και διαφθορά του ελληνικού κράτους.

Μη έχοντας λεφτά για υποδομές , το ελληνικό κράτος το ρίχνει στα “στραβά μάτια” και το ρουσφέτι.

Πώς να κυνηγήσεις το παράνομο παρκάρισμα ή το διπλοπαρκάρισμα όταν δεν υπάρχουν χώροι στάθμευσης; Αν το κάνεις συστηματικά θα εξεγερθεί (και με το δίκιο του) ο κόσμος.

Δεν μπορεί να πάει στη δουλειά του χωρίς ΙΧ, απαγορεύοντας του εντελώς το παράνομο παρκάρισμα του απαγορεύεις ουσιαστικά να έχει αυτοκίνητο, άρα να πάει στη δουλειά του.

Λένε ότι θα βάλουν κάμερες στους δρόμους για έλεγχο των ορίων ταχύτητας.

Βάζουμε ένα στοιχηματάκι ότι θα βρεθούν πολλοί τρόποι να σβήνονται οι κλήσεις, ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους; Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαύλο κύκλο.

Χρήματα για επενδύσεις δεν υπάρχουν γιατί δίνονται σε άλλες προτεραιότητες . Αυτό οδηγεί σε χαλαρή αντιμετώπιση της οδικής παραβατικότητας.

Αμέσως μετά έρχεται το πολιτικό ρουσφέτι για τη διαγραφή κλήσεων και η αστυνομική διαφθορά.

Το ένα, οδηγεί στο άλλο.

Στη βόρεια και δυτική Ευρώπη τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Εκεί υπάρχει ένα πυκνό δίκτυο Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και Μετρό που μάλιστα πολλές φορές έχουν τεράστια υπόγεια γκαράζ με πολύ φτηνό κόστος.

Για να καταλάβουμε τη διαφορά, ένα παράδειγμα από το Λονδίνο: Στο Λονδίνο για να διασχίσεις με ΙΧ 10 χιλιόμετρα χρειάζεσαι 37 λεπτά, δηλαδή χειρότερα από την Αθήνα. Στο Λονδίνο ωστόσο το ζήτημα είναι τεχνητό: έχουν επιβάλει όριο 30 χλμ/ώρα σχεδόν παντού, έχουν τεράστιους πεζοδρόμους και πανάκριβα διόδια εισόδου (Congestion Charge). Ελαχιστοποιούν την ταχύτητα του ΙΧ επίτηδες για να αναγκάσουν στη χρήση το Μετρό.

Πιο ορθή σύγκριση είναι της Ελλάδας με την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια.

Εκεί υπάρχουν ακριβώς οι ίδιες συνθήκες με την Ελλάδα και οι οδηγικές συμπεριφορές είναι παραπλήσιες, αν όχι χειρότερες.

Υπάρχει ωστόσο μια χώρα, μάλιστα η πιο αναπτυγμένη χώρα του δυτικού κόσμου, όπου τα πράγματα είναι χειρότερα της Ελλάδας! Η χώρα αυτή είναι οι ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ χωρίς αυτοκίνητο δεν υπάρχεις! Αν σου πάρουν το δίπλωμα στις ΗΠΑ, είσαι τελειωμένος κοινωνικά και επαγγελματικά.

Όλα είναι φτιαγμένα γύρω από τη χρήση του αυτοκινήτου.

Ας όψονται τα λόμπι της αυτοκινητοβιομηχανίας και τους πετρελαίου.

Οι πόλεις είναι απλωμένες σε τεράστιες εκτάσεις.

Τις πόλεις στις ΗΠΑ είναι αδύνατο να της περπατήσεις με τα πόδια, όχι λόγω έκτασης.

Ο σχεδιασμός τους αποκλείει βιολογικά και πρακτικά τον πεζό.

Στα προάστια δεν υπάρχουν πεζοδρόμια!! Οι δρόμοι έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για αυτοκίνητα.

Αν προσπαθήσεις να περπατήσεις, πρέπει να βαδίζεις πάνω στο γρασίδι των ξένων ιδιοκτησιών ή στην άκρη της ασφάλτου, κάτι που θεωρείται από περίεργο έως επικίνδυνο. Στην Ευρώπη υπάρχουν μικτές χρήσεις: ένα κτίριο έχει μαγαζιά στο ισόγειο και σπίτια από πάνω. Στις ΗΠΑ οι ζώνες είναι αυστηρά διαχωρισμένες: Residential Zone: Μια αχανής έκταση με μόνο σπίτια. Commercial Zone: Μια άλλη αχανή έκταση (μίλια μακριά) με μόνο εμπορικά κέντρα και σούπερ μάρκετ.

Για να αγοράσεις ένα γάλα, πρέπει να διανύσεις 3-5 χιλιόμετρα.

Δεν υπάρχουν «μαγαζάκια της γειτονιάς». Για να φτάσεις στην είσοδο ενός σούπερ μάρκετ, πρέπει να διασχίσεις ένα πάρκινγκ μεγέθους τριών ποδοσφαιρικών γηπέδων.

Σε πολλές αμερικανικές πόλεις, το να περπατάς στο δρόμο αποτελεί συχνά ένδειξη χαμηλής κοινωνικής τάξης.

Αν κάποιος περπατάει σε μια περιοχή που δεν έχει πεζοδρόμια, η αστυνομία μπορεί ακόμα και να τον σταματήσει για έλεγχο, “suspicious behavior” -ύποπτη συμπεριφορά! Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι οδηγοί είναι αναγκασμένοι να βρίσκονται στον δρόμο για 2-3 ώρες την ημέρα.

Αυτή η υποχρεωτική φυλάκιση στο αυτοκίνητο γεννά την ίδια νευρικότητα όπως και στην Αθήνα. Στις ΗΠΑ οι οδηγοί είναι Ελληνάρες υπό την επίδραση στεροειδών φαρμάκων! Στις ΗΠΑ το κράτος έχει τα λεφτά και έχει φτιάξει τους δρόμους.

Οι υποδομές είναι τεράστιας κλίμακας που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε στην Ελλάδα, υπάρχουν αυτοκινητόδρομοι 12 λωρίδων μέσα στις πόλεις! Αυτό όμως στο μόνο που έχει οδηγήσει είναι περισσότερα αυτοκίνητα στους δρόμους, περισσότερα και μεγαλύτερα μποτιλιαρίσματα. Στη Νέα Υόρκη οι οδηγοί χάνουν περισσότερο από 150 ώρες σε μποτιλιάρισμα το χρόνο.

Σε μέσο επίπεδο ένας εργαζόμενος στις ΗΠΑ περνάει δύο ολόκληρες εβδομάδες εργασίας τον χρόνο απλώς κοιτάζοντας το αυτοκίνητο του προπορευόμενου.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που ονομάζεται “Road Rage”, Οδική Οργή.

Ενώ ο Έλληνας θα κορνάρει, θα χειρονομήσει ή θα χωθεί σφήνα, ο Αμερικανός οδηγός συχνά αντιδρά πιο ακραία.

Η επιθετική οδήγηση είναι η καθημερινότητα.

Οδήγηση tailgating, δηλαδή χωρίς να κρατάνε αποστάσεις ασφαλείας και μάλιστα επιθετικά, ακριβώς από πίσω! Πράγμα που φυσικά οδηγεί σε τρακαρίσματα.

Όπως ο Έλληνας οδηγός θα πατήσει γκάζι στα 200 μέτρα άδειου δρόμου, έτσι και στις ΗΠΑ παρατηρείται το “lane weaving”, η διαρκής αλλαγή λωρίδας.

Οι οδηγοί αλλάζουν μανιωδώς λωρίδες προσπαθώντας να κερδίσουν έστω και ένα μέτρο, κάτι που προκαλεί το λεγόμενο “phantom traffic”, ξαφνικό μποτιλιάρισμα από το πουθενά λόγω αλυσιδωτών φρεναρισμάτων.

Στους αυτοκινητοδρόμους τα όρια σχεδόν κανείς δεν τα τηρεί.

Υπάρχει μια άτυπη “συμφωνία” ότι αν πηγαίνεις 5-10 μίλια πάνω από το όριο, η αστυνομία δεν σε σταματά.

Αυτό θυμίζει πολύ την ελληνική ελαστικότητα στην εφαρμογή του νόμου.

Αλλά, σε αντίθεση με την Ελλάδα, στις γειτονιές η αστυνόμευση είναι αμείλικτη.

Αν τρέξεις σε κατοικημένη περιοχή το πρόστιμο είναι βέβαιο. Συμπερασματικά: Το μποτιλιάρισμα είναι ένας Παγκόσμιος Ισοπεδωτής.

Είτε είσαι στην Κηφισίας είτε στο Λος Άντζελες, η ψυχολογία του ανθρώπου αντιδρά με τον ίδιο τρόπο στον εγκλεισμό και τη σπατάλη χρόνου: με παραβατικότητα και εκνευρισμό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους