Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ Καθώς πλησιάζουμε προς την κάλπη εντός του 2026, οι Μυνχάουζεν της πολιτικής και οι πολίτες μιας εξαθλιωμένης κοινωνίας, κτίζουμε ένα απροσδιόριστο πολύπλοκο μύθο, ένα παραμύθι που στηρίζεται σε αθέμελες σκέψεις και αβάσιμες προβολές των ψυχικών μας πόθων.

Μας διασκεδάζουν οι "άριστοι" της κυβέρνησης και διασκεδάζουν με τα χάλια μας.

Μας "παραμυθιάζουν" και παραμυθιάζονται ταυτόχρονα από τη λαγνεία της εξουσίας.

Καθώς πορευόμαστε προς την κάλπη, ζούμε απαθείς και ευαπάτητοι ένα μελόδραμα με στοιχεία γκροτέσκο προσβλέποντες στην "κάθαρση", που ωστόσο δεν βασίζεται στην εμπειρική αλήθεια, στην τεκμηριωμένη πολιτική πρακτική και στη σοβαρότητα, αλλά στην αποκάλυψη της γελοιότητας.

Και καταλήγουμε να "διασκεδάζουμε" με τη γελοιότητα και οι "διασκεδαστές" μας να αυτοπροσδιορίζονται "σωτήρες" μας.

Πρόκειται για μια πληθωρική γελοιότητα που συντηρεί την παρουσία του μηδενός στην πολιτική, δημιουργώντας παράλληλα όλες τις προυποθέσεις για την οδυνηρή περιπέτεια του Ελληνισμού, με τη δραματική της πάντα έξαρση και με τη συντελεσμένη αντιαισθητική της μορφή.

Πήραν οι λέξεις τον κατήφορο.

Η χώρα κατάντησε μια μάζα λεξιμαγνική.

Και είναι δύσκολο να θρυμματιστεί αυτή η μάζα των λέξεων.

Ο λαός συνεπαρμένος για χρόνια από τη ρητορεία, μεταπίπτει στη λοιδορία.

Σε τούτο τον τόπο επικρατούν η πολιτική ερημιά και ο κοινωνικός θάνατος.

Ακόμα και στην περιοχή του θανάτου όμως υπάρχει ένα περιθώριο ζωής.

Προσωρινής, έστω μισής ζωής, μα που είναι ζωή.

Και στις παρυφές των ηφαιστείων, όπου κυλάνε από καιρό σε καιρό οι πύρινοι χείμαρροι, ανθίζουν συχνά λουλούδια.

Καθώς πορευόμαστε προς την κάλπη, ας αποφύγουμε το "αλλήθωρο" ξύπνημα, που είναι πάγιο φαινόμενο της ελληνικής πραγματικότητας.

Αλλού κοιτάζαμε κι άλλου βλέπαμε.

Όταν άλλοι λαοί περνούσαν το καθαρτήριό τους, εμείς ανακαλύπταμε την κόλαση.

Ως δαντικοί εραστές, ρίξαμε στο κολαστήριο όλες τις προυποθέσεις της κάθαρσής μας.

Ποτέ ένας μυαλωμένος πολίτης δεν υποκαθιστά την καιρικότητα της πολιτικής με τη διιστορικότητα των ριζών του λαού.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πριν βρεθούμε μπροστά στην κάλπη, ότι η μοιραία πορεία μας άρχισε από τα ιδανικά του λαού, που στη συνέχεια τα έκανε "ιδανικά" και σήμερα ζει με δανεικά "ιδανικά", για να μπορεί να μιλά και να ακούει όσα τον καλακεύουν.

Καμία κολακεία, άλλωστε, είναι ασύμφορη στο άκουσμά της, Και βέβαια πρόκειται για την κολακεία της ανάγκης.

Εκεί αιχμαλωτίζεται ένας λαός.

Και στα ψέματα.

Και στα εκβιαστικά διλήμματα.

Για χρόνια ζούμε τη θριαμβολογία του μηδενός στην πολιτική.

Και ξεκομμένοι από κάθε εσωτερικό "κράτημα" αφηνόμαστε έρμαιοι στον "αγοραίο πολιτικό έρωτα", που αιτιολογεί τα πάντα, χωρίς να δεσμεύεται από τίποτα.

Κάθε μέρα παρακολουθούμε και μια...λιτανεία της πολιτικής αξιοπιστίας.

Κάθε μέρα και μια "επιμνημόσυνη δέηση" για τη σοβαρότητα.

Μια αναδρομή στην ανοχή μας χωρίς ενοχή, θα μας βοηθούσε για τη συναίσθηση του επείγοντος και να αντιληφθούμε την οργανική αναπηρία ενός πολιτικού συστήματος να γονιμοποιήσει με τη σύνθεση των διάσπαρτων συνειδήσεων την ενιαία κοινωνική και πνευματική συνείδηση της χώρας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους