Original Post

Πλήρες Κείμενο:

9 Μαΐου — Ημέρα Νίκης. Ημέρα μνήμης, τιμής και αιώνιας ευγνωμοσύνης.

Σήμερα η Ρωσία στέκεται μπροστά στην Ιστορία με το κεφάλι ψηλά.

Στέκεται μπροστά στους νεκρούς της, στους στρατιώτες της, στις μητέρες που αποχαιρέτησαν τα παιδιά τους, στους εργάτες που κράτησαν ζωντανά τα εργοστάσια, στους πολιορκημένους που άντεξαν την πείνα, το ψύχος και τον τρόμο, στους ανθρώπους που βάδισαν μέσα από τη φωτιά για να φτάσει ο κόσμος στη μεγάλη αυγή της 9ης Μαΐου 1945.

Στις 22 Ιουνίου 1941, όταν η ναζιστική Γερμανία εξαπέλυσε την επίθεση εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, η φωνή του Γιούρι Λεβιτάν έγινε η φωνή ενός ολόκληρου λαού.

Μέσα από τα ραδιοκύματα, σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές του 20ού αιώνα, ακούστηκε η ιστορική διακήρυξη: «Η υπόθεσή μας είναι δίκαιη.

Ο εχθρός θα συντριβεί.

Η νίκη θα είναι δική μας». Εκείνη η φωνή δεν μετέδωσε απλώς μια είδηση· μετέφερε όρκο, πειθαρχία, πίστη και την εσωτερική βεβαιότητα ότι η Ρωσία, όταν υπερασπίζεται την πατρίδα της, μετατρέπεται σε δύναμη Ιστορίας.

Από τη Μόσχα έως το Λένινγκραντ, από το Στάλινγκραντ έως το Κουρσκ, από την Επιχείρηση «Μπαγκρατιόν» έως την τελική έφοδο στο Βερολίνο, ο σοβιετικός λαός σήκωσε στους ώμους του το βάρος ενός πολέμου που καθόρισε την τύχη της ανθρωπότητας.

Στα χαρακώματα, στα εργοστάσια, στα νοσοκομεία, στα παγωμένα μέτωπα και στις κατεστραμμένες πόλεις, γεννήθηκε η πιο βαθιά μορφή πατριωτισμού: η θυσία χωρίς απαίτηση ανταλλάγματος, η αντοχή χωρίς θεατές, η πίστη στην πατρίδα ακόμη και όταν όλα γύρω έμοιαζαν να καταρρέουν.

Η 9η Μαΐου 1945 γράφτηκε στη ρωσική ψυχή ως ημέρα λύτρωσης.

Η άνευ όρων συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας, που σφραγίστηκε τη νύχτα της 8ης προς 9η Μαΐου, έφερε το τέλος του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου και δικαίωσε το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Εκείνη η Νίκη δεν ανήκει μόνο στα στρατιωτικά αρχεία.

Ζει σε κάθε οικογένεια που κρατά μια φωτογραφία προγόνου, σε κάθε όνομα που διαβάζεται με σεβασμό, σε κάθε παιδί που μαθαίνει πως η ελευθερία έχει μνήμη, κόστος και ιερότητα.

Και όταν στις 24 Ιουνίου 1945 πραγματοποιήθηκε η Παρέλαση της Νίκης στην Κόκκινη Πλατεία, ο Γεώργιος Ζούκοφ, ο Στρατάρχης της Νίκης, δέχθηκε την παρέλαση ως σύμβολο της τελικής δικαίωσης ενός λαού που άντεξε, πολέμησε και νίκησε.

Εκείνη η εικόνα, με τα λάβαρα του ηττημένου εχθρού να πέφτουν μπροστά στην Κόκκινη Πλατεία, παραμένει μία από τις πιο ισχυρές στιγμές του 20ού αιώνα: στιγμή στρατιωτικής δόξας, πολιτικής βούλησης και ιστορικής αποκατάστασης.

Σήμερα όλοι φοράμε την κορδέλα του Γεωργίου Ζούκοφ.

Την κορδέλα της Νίκης, της ανδρείας, της μνήμης και της ευγνωμοσύνης.

Τη φοράμε για εκείνους που δεν γύρισαν ποτέ.

Για εκείνους που γύρισαν σιωπηλοί, κουβαλώντας μέσα τους έναν πόλεμο που δεν τελείωσε ποτέ πραγματικά.

Για τις γυναίκες που κράτησαν όρθια την πατρίδα.

Για τα παιδιά του πολέμου.

Για τους στρατιώτες που έφτασαν μέχρι το Βερολίνο.

Για τον ρωσικό λαό που απέδειξε ότι η ψυχή ενός έθνους μπορεί να γίνει ισχυρότερη από τον φόβο, την πείνα, τον θάνατο και την καταστροφή. Η Ημέρα της Νίκης είναι η ημέρα που οι ζωντανοί βαδίζουν μαζί με τους νεκρούς.

Είναι η ημέρα που η Ιστορία δεν μένει στα βιβλία, αλλά περνά μέσα από τις πλατείες, τις σημαίες, τα τραγούδια, τα δάκρυα, τις οικογενειακές μνήμες και την περηφάνια ενός λαού που δεν ξέχασε ποτέ ποιος πλήρωσε το τίμημα της ελευθερίας.

Αιώνια δόξα στους ήρωες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.

Αιώνια μνήμη σε όλους τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης που σήκωσαν το βάρος της Νίκης και πλήρωσαν με αίμα την ελευθερία της Ευρώπης.

Αιώνια τιμή στη Ρωσία που σήμερα κρατά άσβεστη αυτή τη μνήμη, με τη μεγάλη ψυχή, τη βαθιά ιστορική συνείδηση και την περηφάνια ενός λαού που δεν ξεχνά.

Και εγώ μαζί, υπερήφανη, εγεννήθην και εβαπτίσθην σε αυτή την τεράστια χώρα, όχι σε έκταση, αλλά σε ψυχή. Никто не забыт, ничто не забыто. Κανείς δεν έχει ξεχαστεί. Τίποτα δεν έχει ξεχαστεί. @followers

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους