Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η μικρή/μεγάλη κοινωνία της πατρίδας μου ζει μετά από χρόνια τον ποδοσφαιρικό παλμό της ομάδας/πρέσβειρας ανά το πανελλήνιο του Ηλειακού ποδοσφαίρου.

Του αγαπημένου μας Πανηλειακού.

Μετά από χρόνια αφάνειας ύστερα από αρκετά χρόνια θαυμαστής παρουσίας στα μεγάλα σαλόνια, ο Πανηλειακός, αφού βυθίστηκε, χάθηκε, εξαϋλώθηκε, είναι πάλι παρών.

Έτοιμος να διαβεί το κατώφλι της Β' Εθνικής (έτσι επιμένω να την λέω) ,με σκοπό να επανέλθει και πάλι εκεί που πρέπει, εκεί που αξίζει.

Δύο είναι οι ποδοσφαιρικές μου αγάπες.

Η πρώτη δεν χρειάζεται να αναφερθεί καν.

Η δεύτερη και ταυτόχρονη με την πρώτη είναι ο Ολυμπιακός.

Υπεύθυνος και "δράστης" αυτής της διπλής μύησης κι αγάπης ήταν. .ποιός άλλος; ο Αλεκάν.

Ο πατέρας μου.

Ήταν αυτός που μου έδωσε το πρώτο ποδοσφαιρικό βάπτισμα του πυρός στο ξερό γήπεδο του Πανηλειακού την δεκαετία του 70. Κι αλήθεια, θα σας ξαφνιάσει ίσως, αλλά τα πιο δυνατά συναισθήματα για τον Πανηλειακό τα ένιωσα σε χαμηλότερες κατηγορίες, Γ' και Β' Εθνική.

Τότε με τον Φιλόπουλο, Χρονόπουλο, Δουβίκα, Ζυγούρη, Αντύπα, Κουτσογιαννόπουλο, Σιδηροκαστρίτη, Αντωνάκο, Μπέση, Ψημένο (προπονητής μου αργότερα ο Χρηστάρας, πολύ μεγάλος παίκτης, μου είχε μεγάλη αδυναμία), και άλλοι πολλοί.

Μέσα στο λιοπύρι, με το βυτιοφόρο να καταβρέχει το χώμα να μαλακώσει κάπως, τον επιφορτισμένο με τις γραμμές με τον ασβέστη ανά χείρας να τις κάνει πιο ευδιάκριτες και κάπου εκεί να χάνεται η ευθεία κι εγώ πιτσιρικάς με την πορτοκαλάδα στο στρογγυλό πλαστικό μπουκάλι στο χέρι να το βλέπω, να έχω λιώσει στο γέλιο και να γυρίζω στον πατέρα μου λέγοντας "κοίτα πατέρα μία ευθεία που έκανε αυτός" και να μην σταματάω το γέλιο, ο πατέρας μου τάχα μου αυστηρά με το γνωστό του και ταυτοτικό πλέον "τσουτ" να επιχειρεί να με επαναφέρει στην τάξη ενώ ήταν εμφανές ότι με το ζόρι συγκρατιόταν να μην γελάσει κι αυτός.

Τι ωραίες εποχές!! Ερχόταν ο ΠΑΣ Γιάννινα τότε με Κοντογεωργάκη, Αλβαρέζ, Μοντέζ ,Γκλασμάνη και Λίσα τερματοφύλακα, του οποίου τα πόδια ήσαν αδύνατα σαν σπιρτόξυλα, "τι καλάμια είναι αυτά" έλεγα πάλι στον πατέρα μου, συνεχώς γυαλισμένα, δεν καταλάβαινα τότε γιατί, τόσο πολύ που ο ήλιος τα χτυπούσε και αστραφταν τόσο που στραβωνόσουν να τα κοιτάξεις.

Α, το Αιγάλεω επίσης, ο Λεωνίδας Σπάρτης που έφερνε και φιλάθλους μαζί του.

Κάποια στιγμή κάθισαν δίπλα μας ακριβώς και φώναζαν για την ομάδα τους: "Λέ-ων...Λέ-ων". Τι ήταν να το ακούσω εγώ ο διαολής, ούτε καν 10 χρονών, τους απαντούσα κατάλληλα "ψόφησε...ψόφησε" ενώ οι φίλαθλοι που το άκουγαν δίπλα μου είχαν λιώσει στο γέλιο βλέποντας έναν μικρό διαολή να πειράζει μεγαλύτερους μόνος του.

Τον αγαπήσαμε τον Πανηλειακό.

Η λέξη αναδύει το άρωμα εκείνου του παλιού αρχοντικού Πύργου.

Η αλήθεια είναι, ψέματα δεν θέλω να πω, ότι είχα μισό ή άντε ένα βήμα μπροστά τον Ολυμπιακό.

Έλεγα πάντα όμως πως αν ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται την νίκη και την θέλει ο Πανηλειακός πως θέλω να κερδίσει.

Για τον πατέρα μου δεν μπορώ να διαβεβαιώσω για τίποτα.

Όταν τον ρωτούσα μου έλεγε "ε, ομάδα της πατρίδας μας είναι, λίγο παραπάνω αυτή". Αλλά να σας πω και κάτι; Δεν τον πολυπίστευα.

Και είχα τους λόγους μου.

Όταν συνέπεσαν στην Α Εθνική την δεκαετία του 90 που ζούσε ο πατέρας μου, στην ίδια ερώτηση μου έλεγε ότι στο παιχνίδι μεταξύ τους θα είναι με τον Πανηλειακό, αλλά στην διάρκεια του παιχνιδιού δεν μου ήταν καθόλου σαφές.

Οι λόγοι λοιπόν που επικαλούμαι για να αποδείξω την δυσπιστία μου, είναι αυτό που συνέβαινε όταν ο Παναθηναϊκός πχ έπαιζε στην Ευρώπη. "Ποιόν υποστηρίζεις πατέρα;" τον ρωτούσα να δω τι θα πει "Ε, ελληνική ομάδα είναι, τι δουλειά έχουμε εμείς με τους ξένους!!" μου απαντούσε.

Όμως κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, παρακολουθούσα προσεκτικά τις αντιδράσεις του, αμίλητος.

Κάποια στιγμή λοιπόν που ο Παναθηναϊκός κέρδισε ένα φάουλ, πετάγεται ο πατέρας μου και λέει "τώρα ήταν φάουλ αυτό που τους έδωσε;!. "Αααα, τόσο πολύ τον υποστηρίζεις " του λέω και η προσπάθεια να κρύψει το γέλιο του κατά κανόνα αποτύγχανε.

Ένα χαρακτηριστικό "σπάσιμο" στο πρόσωπό του όταν ήθελε να γελάσει το μαρτυρούσε.

Μακρηγόρησα, θυμήθηκα παλιές Πανηλειακές ιστορίες, αλλά το ένα φέρνει το άλλο.

Ας επανέλθουμε στον Πανηλειακό, με την ευχή του χρόνου τέτοιο καιρό να πανηγυρίζουμε την επάνοδο στα μεγάλα σαλόνια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους