Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προ ημερών είχα επισκεφθεί ένα γυμνάσιο, όπου είχαν διαβάσει στην τάξη την σκιά του όρους Όχη και κάποια στιγμή έγινα μάρτυρας μιας πολύ ενδιαφέρουσας συζήτησης που άναψε μεταξύ των παιδιών, αφού έμοιαζε να έχουν αποξεχαστεί εντελώς ότι κάπου εκεί τριγύρω τους βρίσκονταν καθηγήτριες και "ο συγγραφέας", κι είχαν αρχίσει μια κουβέντα ζωηρή για το πώς είναι να βιώνει κάποιο άτομο δυσφορία φύλου, πώς παίρνει την απόφαση να κάνει μια επέμβαση αποκατάστασης, πώς οφείλουν να το υποστηρίζουν οι γονείς, τι λέει η μικροκοινωνία και άλλα πολλά τέτοια, τα οποία άκουγα χωρίς καν να παίρνω ανάσα για να μην τυχόν διακόψω αυτή την κορυφαία εφηβική διαβούλευση.

Νομίζω ότι ήταν αυτά τα λίγα λεπτά που διήρκεσε η κουβέντα τους ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που έχω λάβει μέσα από την λογοτεχνική μου άσκηση όλα αυτά τα χρόνια.

Αν και το να μεταφέρω κάτι εδώ, θα είναι πολύ αποσπασματικό και ατελές μπροστά στο μεγαλείο της εφηβικής ωριμότητας, ρισκάρω να πω μόνο, για να το έχουν στον νου τους οι γονείς που θα το διαβάσουν, ότι άκουσα ένα αγόρι να λέει μέσες άκρες τα εξής: "εγώ έχω καταλάβει ότι το άτομο που δεν νιώθει καλά με το σώμα του, περνάει πολύ άσχημα, βασανίζεται.

Δεν ξυπνάει ένα πρωί και λέει θα πάω να κάνω αλλαγή φύλου.

Δεν είναι μια απόφαση της στιγμης.

Δημιουργείται μέσα από πολύπλοκες και επίπονες ψυχικές διαδικασίες η ανάγκη του αυτή, μέχρι να πάρει την απόφαση.

Και άμα την πάρει, μετά ο.τι και να λένε οι γονείς του , δεν πρόκειται να κάνει πίσω.

Θα κάνει αυτό που νιώθει.

Γιατί σιγά μην κάτσω εγώ, ας πούμε, αν υποφέρω, να ακούω τον πατέρα μου, που θα μου λέει ότι δεν συμφωνεί να κάνω την επέμβαση.

Είναι σαν να μου λέει, μείνε εσύ και πάλευε με τα ψυχολογικά σου σε όλη σου τη ζωή, για να μπορώ εγώ να πηγαίνω στο καφενείο και να βλέπω τους φίλους μου στα μάτια. Οι γονείς πρέπει να υποστηρίζουν το παιδί τους και να το αποδέχονται, να του δίνουν αγάπη."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους