θέλω να σου μιλήσω για κάτι που ίσως τώρα το καταλαβαίνεις αργά, μέσα από μικρές απογοητεύσεις, μέσα από σχέσεις που έμοιαζαν να έχουν φως και όμως δεν είχαν θερμότητα, μέσα από ανθρώπους που σε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλω να σου μιλήσω για τη σύνδεση.

Όχι για την παρέα, όχι για τη διασκέδαση, όχι για εκείνο το εύκολο γέλιο που γεμίζει την ώρα αλλά αφήνει άδειο το βράδυ.

Για τη σύνδεση που δεν είναι θόρυβος, δεν είναι ένταση, δεν είναι η αγωνία να σε διαλέξει κάποιος.

Είναι κάτι πολύ πιο ήσυχο και πολύ πιο απαιτητικό: να μπορείς να σταθείς απέναντι σε έναν άνθρωπο χωρίς να μικραίνεις, χωρίς να κρύβεσαι, χωρίς να προσποιείσαι πως χρειάζεσαι λιγότερη αγάπη από όση πραγματικά χρειάζεσαι.

Μη φοβηθείς ποτέ την ανάγκη σου να αγαπηθείς αληθινά.

Μη σε πείσουν πως αυτή η ανάγκη είναι αδυναμία, υπερβολή, παιδικότητα ή εγωισμός.

Ο άνθρωπος δεν γεννιέται για να αντέχει μόνος του μέσα σε σχέσεις που τον αφήνουν αθέατο.

Γεννιέται για να αναγνωρίζεται, να ακούγεται, να μπορεί να ακουμπήσει κάπου χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να αποδεικνύει την αξία της παρουσίας του.

Άλλο πράγμα είναι να απαιτείς από τον άλλον να σε σώσει, και άλλο να ζητάς να μη σε καταναλώνει.

Άλλο πράγμα είναι να κάνεις την πληγή σου δεσμό γύρω από τον λαιμό του άλλου, και άλλο να λες καθαρά: εδώ είμαι, έτσι αισθάνομαι, αυτό έχω ανάγκη, αυτή είναι η αλήθεια μου.

Θα συναντήσεις ανθρώπους που θα σε ενθουσιάσουν χωρίς να μπορούν να σε κρατήσουν.

Θα υπάρξουν βλέμματα που θα σε ανάψουν, λόγια που θα σε σηκώσουν ψηλά, στιγμές που θα μοιάζουν σχεδόν με υπόσχεση.

Πρόσεχε όμως γιατί δεν είναι κάθε ένταση σύνδεση.

Δεν είναι κάθε επιθυμία αγάπη.

Δεν είναι κάθε άνθρωπος που σε θέλει, άνθρωπος που σε βλέπει.

Και αυτή τη διαφορά πρέπει να την μάθεις όχι με πίκρα, αλλά με επίγνωση.

Το «με θέλει» μπορεί κάποτε να σημαίνει μόνο ότι με χρειάζεται για να γεμίσει το δικό του κενό.

Το «με βλέπει» σημαίνει ότι στέκεται μπροστά μου χωρίς να με παραμορφώνει, χωρίς να με χρησιμοποιεί, χωρίς να με θέλει μόνο όσο χωράω στην εικόνα που έχει φτιάξει για μένα.

Μην αρκεστείς σε σχέσεις που σου δίνουν λίγο και σε μαθαίνουν να το βαφτίζεις πολύ.

Μην εξοικειωθείς με τη μισή απάντηση, με την αργοπορημένη παρουσία, με την αγάπη που έρχεται μόνο όταν κινδυνεύει να σε χάσει.

Υπάρχει μια μορφή στις σχέσεις που δεν φαίνεται αμέσως, γιατί συχνά είναι ντυμένη με όμορφες λέξεις, με ωραίες εξόδους, με υποσχέσεις, με μικρές εκρήξεις τρυφερότητας.

Μα αν μέσα σου επιστρέφεις διαρκώς στο ίδιο άδειο δωμάτιο, αν κάθε χαρά συνοδεύεται από φόβο, αν κάθε προσέγγιση γεννά μέσα σου την αγωνία της επόμενης εξαφάνισης, τότε κάτι δεν είναι αγάπη, είναι επανάληψη μιας παλιάς στέρησης με καινούργιο πρόσωπο.

Ξέρω πως δεν πήρες πάντα την αγάπη ολόκληρη.

Ξέρω πως ίσως έμαθες από νωρίς να περιμένεις λιγότερα, να μη ζητάς πολύ, να μη δυσκολεύεις τους άλλους με το βάθος σου.

Ίσως κάποτε σου δόθηκε τρυφερότητα σαν κομμάτι σοκολάτας με κενά: γλυκιά, πολύτιμη, αναγκαία, αλλά όχι πλήρης.

Και το παιδί μέσα σου έμαθε να χαίρεται με τα ψίχουλα, γιατί δεν ήξερε αν θα υπάρξει τραπέζι.

Όμως τώρα μεγαλώνεις.

Και το μεγάλωμα δεν είναι να αρνηθείς το παιδί που πείνασε.

Είναι να μην το αφήσεις να διαλέγει για πάντα από την πείνα του.

Να θυμάσαι: τα κενά σου δεν είναι η μοίρα σου.

Είναι η ιστορία σου, αλλά δεν είναι η καταδίκη σου.

Μπορείς να τα κοιτάξεις χωρίς να τα προσκυνήσεις.

Μπορείς να πεις «εδώ μου έλειψε», χωρίς να κάνεις όλη σου τη ζωή έναν αδιάκοπο αγώνα να αποδείξεις πως αξίζεις να μείνει κάποιος.

Μπορείς να πονέσεις χωρίς να σκληρύνεις.

Να φοβηθείς χωρίς να γίνεις καχύποπτος απέναντι σε κάθε μορφή αγάπης.

Να έχεις στερηθεί και όμως να μη γίνεις άπληστος.

Αυτή είναι η πιο δύσκολη ωριμότητα: να μη μετατρέπεις την έλλειψη σε βία, ούτε την ανάγκη σε χειραγώγηση.

Μην χρησιμοποιήσεις ποτέ τη λύπη σου για να κρατήσεις κάποιον κοντά σου.

Μην κάνεις την πληγή σου απόδειξη που πρέπει ο άλλος να υπογράφει κάθε μέρα.

Η αγάπη δεν αντέχει όταν μετατρέπεται σε δικαστήριο.

Δεν αντέχει όταν ο ένας καλείται διαρκώς να πληρώνει για όσα δεν έδωσαν οι προηγούμενοι, οι γονείς, οι απόντες, οι χαμένοι, οι ανεπαρκείς.

Η αγάπη ζητά ευθύνη.

Όχι ψυχρότητα. Ευθύνη.

Να ξέρεις τι κουβαλάς, να το σέβεσαι, να το ονομάζεις, αλλά να μην το κάνεις αλυσίδα στον άλλον.

Θέλω να αγαπηθείς ελεύθερα.

Και θέλω να αγαπήσεις ελεύθερα.

Όχι με εκείνη την ελευθερία που σημαίνει απόσταση, φυγή, ανευθυνότητα, αλλά με την ελευθερία που σημαίνει καθαρό βλέμμα.

Να μη χρειάζεται να παίζεις παιχνίδια για να κρατήσεις ενδιαφέρον.

Να μη χρειάζεται να λιγοστεύεις την αλήθεια σου για να μη φύγει κάποιος.

Να μη χρειάζεται να γίνεσαι πιο αδιάφορος για να φαίνεσαι πιο επιθυμητός.

Η αγάπη που αξίζει δεν σε αναγκάζει να παριστάνεις τον λιγότερο ζωντανό άνθρωπο.

Να διαλέγεις εκείνους που μπορούν να σταθούν.

Όχι τέλειους ανθρώπους.

Τέλειοι άνθρωποι δεν υπάρχουν, και όσοι παριστάνουν τους τέλειους συνήθως κρύβουν καλά την πιο κουραστική μορφή ανωριμότητας.

Να διαλέγεις ανθρώπους που μπορούν να απαντήσουν, να ακούσουν, να ζητήσουν συγγνώμη, να παραμείνουν όταν η σχέση περνά από τη γοητεία στην αλήθεια.

Γιατί εκεί φαίνεται η σχέση: όχι στην πρώτη λάμψη, αλλά στην πρώτη δυσκολία που δεν γίνεται εγκατάλειψη.

Και όταν κάποιος δεν μπορεί να σε συναντήσει, μην το μεταφράζεις αμέσως ως απόδειξη ότι εσύ δεν αξίζεις τη συνάντηση.

Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να δώσουν βάθος γιατί φοβούνται να μπουν στο δικό τους.

Πολλοί ζητούν αγάπη, αλλά αντέχουν μόνο την επιβεβαίωση.

Πολλοί πλησιάζουν μέχρι το σημείο που αρχίζει η ευθύνη και ύστερα εξαφανίζονται.

Αυτό δεν σημαίνει ότι εσύ ήσουν υπερβολικός.

Σημαίνει ότι εκείνοι είχαν μικρό χώρο μέσα τους.

Και δεν πρέπει να κάνεις πατρίδα σου έναν χώρο που δεν σε χωρά.

Να μη φοβηθείς την καθαρή σχέση επειδή γνώρισες τις θολές.

Να μη ντραπείς για την επιθυμία σου να υπάρξει ανταπόκριση.

Να μη βαφτίσεις «ωριμότητα» την παραίτηση από αυτό που βαθιά χρειάζεσαι.

Υπάρχει μια ψεύτικη ενηλικίωση που λέει: μη ζητάς πολλά, μην περιμένεις, μη δένεσαι, μη δείχνεις.

Δεν είναι ενηλικίωση αυτό.

Είναι άμυνα.

Η αληθινή ενηλικίωση είναι να μπορείς να πεις: θέλω σχέση, θέλω παρουσία, θέλω αμοιβαιότητα, αλλά δεν θα γίνω επαίτης, δεν θα γίνω δεσμοφύλακας, δεν θα γίνω κάποιος που χάνει τον εαυτό του για να μη χάσει τον άλλον.

Η αγάπη δεν είναι να γεμίσει κάποιος όλα σου τα κενά.

Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς να συντριβεί.

Η αγάπη είναι να σταθεί κάποιος απέναντί σου με τέτοια αλήθεια, ώστε τα κενά σου να πάψουν να κυβερνούν κρυφά τις επιλογές σου.

Να μη χρειάζεται πια να ζητάς ψίχουλα επειδή κάποτε δεν σου έδωσαν ψωμί.

Να μη χρειάζεται να κυνηγάς όποιον απομακρύνεται επειδή κάποτε έμαθες πως η αγάπη φεύγει.

Να μπορείς σιγά σιγά να πεις: είμαι εδώ, δεν είμαι άδειος, δεν είμαι μόνο η έλλειψή μου, δεν είμαι μόνο αυτό που δεν πήρα.

Και τότε θα αρχίσεις να διαλέγεις αλλιώς.

Όχι με σκληρότητα, όχι με υπολογισμό, όχι με εκείνη την ψυχρή αυτάρκεια που μοιάζει δυνατή αλλά είναι συχνά φοβισμένη.

Θα διαλέγεις με τρυφερότητα προς τον εαυτό σου.

Με ένα είδος ήσυχης αξιοπρέπειας.

Θα μπορείς να πεις όχι εκεί που παλιά θα περίμενες.

Θα μπορείς να φύγεις από εκεί που παλιά θα προσπαθούσες να αποδείξεις.

Θα μπορείς να μείνεις μόνο εκεί όπου η παρουσία δεν σε κάνει να αμφιβάλλεις καθημερινά για το αν έχεις δικαίωμα να ζητάς αγάπη.

Αυτό εύχομαι για σένα.

Όχι να μη πληγωθείς ποτέ.

Αυτό δεν γίνεται.

Όχι να βρεις έναν άνθρωπο που θα σου χαρίσει μια ζωή χωρίς ρήγματα.

Τέτοια ζωή δεν υπάρχει.

Εύχομαι να αποκτήσεις εκείνη την εσωτερική καθαρότητα που θα σε βοηθά να ξεχωρίζεις το πρόσκαιρο από το ουσιαστικό, το εντυπωσιακό από το αληθινό, την κατοχή από τη συνάντηση, την αγωνία από την αγάπη.

Εύχομαι να μη μπερδέψεις ποτέ την ένταση με το βάθος.

Γιατί η ένταση συχνά σε αναστατώνει, το βάθος όμως σε κατοικεί.

Και όταν αγαπήσεις, να αγαπήσεις χωρίς να χαθείς.

Να δώσεις χώρο, όχι να εξαφανιστείς μέσα στον άλλον.

Να δώσεις τρυφερότητα, όχι να εξαγοράσεις παρουσία.

Να δώσεις χρόνο, όχι να καταναλώσεις τη ζωή σου περιμένοντας κάποιον που δεν έρχεται ποτέ πραγματικά.

Να θυμάσαι πως ο άνθρωπος που αγαπά δεν γίνεται λιγότερος.

Γίνεται πιο αληθινός.

Και αν μια σχέση σε μαθαίνει να μικραίνεις, να φοβάσαι, να υπολογίζεις κάθε λέξη, να παρακαλάς σιωπηλά για τα αυτονόητα, τότε δεν είναι χώρος αγάπης· είναι παλιά πληγή που ξαναβρήκε σκηνή.

Σε θέλω ελεύθερο μέσα στην αγάπη, όχι μόνο έξω από αυτήν.

Γιατί πολλοί άνθρωποι ξέρουν να φεύγουν, λίγοι όμως ξέρουν να μένουν χωρίς να φυλακίζουν και χωρίς να φυλακίζονται.

Να μάθεις αυτή τη δύσκολη τέχνη: να μένεις όπου υπάρχει αλήθεια και να φεύγεις όπου η παρουσία σου γίνεται διαπραγμάτευση.

Να μην τιμωρείς κανέναν επειδή δεν μπόρεσε, αλλά να μην εγκαταλείπεις και τον εαυτό σου για να δικαιολογείς αδιάκοπα την αδυναμία του.

Η σύνδεση είναι από τα πιο σπάνια πράγματα.

Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι, αλλά γιατί λίγοι αντέχουν να υπάρξουν χωρίς προσωπείο.

Λίγοι μπορούν να κοιτάξουν τον άλλον χωρίς να ζητούν να τους καθρεφτίσει μόνο την ωραιότερη εκδοχή τους.

Λίγοι έχουν το θάρρος να πουν «φοβάμαι», «σε χρειάζομαι», «έκανα λάθος», «θέλω να μείνω». Γι’ αυτό, όταν τη συναντήσεις, να την τιμήσεις.

Και όταν δεν τη συναντάς, να μην την επινοείς από φόβο μήπως μείνεις μόνος.

Γιατί καλύτερα μια μοναξιά που σε κρατά ολόκληρο, παρά μια σχέση που σε μαθαίνει να ακρωτηριάζεις αργά την ανάγκη σου.

Καλύτερα η αλήθεια που πονά λίγο στην αρχή, παρά το ψέμα που σε συνηθίζει στην εσωτερική ερημιά.

Καλύτερα να περιμένεις με αξιοπρέπεια αυτό που έχει ρίζα, παρά να στολίζεις με μεγάλα λόγια κάτι που μέσα σου ξέρεις πως δεν μπορεί να σταθεί.

Και να θυμάσαι πάντα: δεν ζητάς πολλά όταν ζητάς παρουσία.

Δεν είσαι δύσκολος όταν ζητάς αμοιβαιότητα.

Δεν είσαι αχόρταγος όταν δεν σου αρκεί η μισή αγάπη.

Είσαι άνθρωπος.

Και ο άνθρωπος, όσο κι αν πληγώθηκε, όσο κι αν έμαθε να συμμαζεύει την καρδιά του για να χωρά στις ζωές των άλλων, παραμένει πλασμένος για συνάντηση.

Όχι για κατανάλωση.

Όχι για χρήση.

Όχι για ένα βλέμμα που τον αγγίζει και ύστερα τον αφήνει πάλι αόρατο.

Να μη φοβηθείς λοιπόν να ζητήσεις το αληθινό.

Να μη ντραπείς να το περιμένεις.

Να μη θυμώσεις με τον εαυτό σου επειδή το χρειάζεται.

Κι όταν έρθει η στιγμή, να μπορείς να αγαπήσεις όχι από πανικό, αλλά από ελευθερία κι όχι για να κλείσεις μια τρύπα, αλλά για να συναντήσεις ένα πρόσωπο.

Κι όχι για να σωθείς, αλλά για να μοιραστείς τον εαυτό σου χωρίς να τον χάσεις.

Αυτό θέλω για σένα.

Να μετατρέψεις την έλλειψη σε γνώση, την ανάγκη σε αλήθεια, την πληγή σε λεπτότητα.

Και να μη γίνεις ποτέ ένας άνθρωπος που, επειδή δεν αγαπήθηκε όπως του άξιζε, ξέχασε πώς να αγαπά.

Να γίνεις ένας άνθρωπος που ξέρει: η αγάπη δεν είναι θόρυβος, δεν είναι κυνήγι, δεν είναι αγωνία.

Είναι εκείνη η σπάνια παρουσία όπου δύο άνθρωποι δεν καταναλώνουν ο ένας τον άλλον, αλλά επιτρέπουν ο ένας στον άλλον να υπάρξει λίγο πιο καθαρά, λίγο πιο ελεύθερα, λίγο πιο αληθινά. Ε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους