Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Qvo vadis Πατριάρχη Βαρθολομαίε; Απάντηση στον π. Μπαρούτη!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Σεβαστέ-μου πάτερ Παναγιώτη, δεν γνωρίζω τους λόγους για τους οποίους το λαθροβιούν κομματίδιο της «ΝΙΚΗΣ» δεν χειροκρότησε εισερχόμενο στο ελληνικό, καλούμενο, κοινοβούλιο, τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, από το οποίο αντιλαμβάνομαι πως «απαιτείτε» εξηγήσεις.

Γνωρίζω όμως, και το γνωρίζω καλώς, ότι ο Θεός, του οποίου εκπρόσωπος επί της γης, είναι (ακριβέστερα υποτίθεται πως είναι…) ο εκάστοτε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, καμιάν απολύτως σχέση έχει με τον «Θεό» εκείνο που υπηρετεί ο εκάστοτε Πάπας Ρώμης, τουλάχιστον από Καρλομάγνου και εντεύθεν! Κατά το ότι, ο Θεός των Δυτικών της Ευρώπης, δεν είναι άλλος από τον θεό Votan, της σκανδιναβικής μυθολογίας! Πράγμα το οποίο εσείς ο φ ε ί λ α τ ε να γνωρίζετε, και μάλιστα καλώς! (Όντας «μαθητής», υποθέτω, του εμβληματικού πανεπιστημιακού καθηγητή στο Καποδιστριακό πανεπιστήμιο, π. Γεώργιου Μεταλλινού!) Και όχι για χάρη-σας (εσείς - οφείλατε να - το γνωρίζετε) αλλά για χάρη των άλλων αναγνωστών, θα μου επιτρέψετε να εξηγήσω, το παράδοξο του «λόγου»! Όσοι λοιπόν νομίζουν ότι η διαφορά των Ορθοδόξων της Ανατολής, από τους Καθολικούς της Δύσης είναι μόνο το filioqve, «ουκ οίδασι τι νομίζουσιν», αν επιτρέπεται η έκφραση.

Η διαφορά είναι άλλη, και είναι διαφορά «καισαρική», που έλεγε και ο Γιανναράς! Διότι , σεβαστέ-μου πάτερ, είναι διαφορά πολιτισμών! Κατά τούτο: Η Ορθοδοξία της Ανατολής είναι δημιούργημα ενός πανάρχαιου, στον πολιτισμό, λαού, του οποίου το μεταφυσικό χαρακτηριστικό, είναι το είδος του α ρ χ ι κ ο ύ ερωτήματος.

Και πρώτος που το διατύπωσε (το «διατύπωσε», όχι το αισθάνθηκε…) το ερώτημα, είναι η ελληνική φιλοσοφία, ήδη από την εποχή των προσωκρατικών φιλοσόφων. (Των γενναιότερων πνευμάτων ανάμεσα στους ανθρώπους, όπως τους αποκαλούσε ο από Λακεδαίμονος Καθηγητής φιλοσοφίας Ι. Θεοδωρακόπουλος.) Ήδη ο Ηράκλειτος διατύπωσε, ότι: Για να αξίζει ο βίος να τον ζει κανείς, οφείλει πρωτίστως να «αληθεύει». Και στο μέγα μεταφυσικό ερώτημα περί «αληθούς», και ο Ηράκλειτος, ως γνήσιος Έλλην, ουδέποτε διερωτήθηκε ΤΙ είναι η αλήθεια.

Διότι το ελληνικό ερώτημα πάντοτε ήταν ΠΩΣ αναζητείται η αλήθεια.

Στο οποίο ερώτημα απάντησε πρώτος ο ίδιος: Το αληθές αυτό προκύπτει αν παρατηρήσει κανείς, και «ακολουθήσει», τον τρόπο της «του παντός διοικήσεως»! Και ιδού ο εν λόγω τ ρ ό π ο ς: Το κάθε τριαντάφυλλο, η κάθε γάτα ή το κάθε ελάφι, δηλ. το κάθε θαυμαστό δημιούργημα της φύσης, ζει κοσμώντας, η ευωδιάζοντάς-την για κάποιο χρόνο.

Δεν είναι όμως ούτε άφθαρτο, και ούτε αιώνιο.

Κάποτε, και το τριαντάφυλλο μαραίνεται και τελικά πεθαίνει. Ο ΤΡΟΠΟΣ εντούτοις, που το τριαντάφυλλο είναι τριαντάφυλλο, και η γάτα είναι γάτα, ή το ελάφι είναι ελάφι, είναι πάντοτε ο ίδιος.

Είναι, με άλλα λόγια «αθάνατος»: Κάθε φορά, και αιωνίως, θα υπάρχει τριαντάφυλλο και κάθε φορά θα υπάρχει γάτα… Αυτός ο «τρόπος», αποτελεί το αληθές! Αυτή είναι η μέθοδος να αναζητήσομε την αλήθεια: Μελετώντας δηλ. την «του παντός διοίκηση»! Η «μέθοδος» αυτή είναι που δημιούργησε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό! Μέχρι και τα έσχατα του πολιτισμού εκείνου, επί ρωμαϊκής παρακμής.

Οπότε εμφανίστηκε, την κρίσιμη στιγμή, προ του θανάτου, επί της γης ο Χριστός! Ο οποίος, ειρήσθω, ούτε νέα θρησκεία εισήγαγε, ούτε καν νέο ηθικό κώδικα μην απατάσθε! Ν έ ο τ ρ ό π ο , ευαγγελίστηκε ο Ιησούς, τρόπο αναζήτησης της αλήθειας: Ότι «εγώ ειμί η αλήθεια»! Θυμίζω απλώς πως την απάντηση αυτή, την έδωσε ο Χρηστός στους μαθητές-του, στην Ιερουσαλήμ, λίγο πριν το τέλος… Και θυμίζω ακόμη πως αμέσως μετά την απάντησή-του αυτή, δυο μαθητές-του τον πληροφόρησαν, ότι κάποιοι εθνικοί θέλουν να τον ιδούν: Κάποιοι Έλληνες! Και είπε, θυμίζω, τότε ο Χριστός ότι «ήγγηκεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο υιός του Ανθρώπου»! Ολόδική-μου (που δεν είμαι θεολόγος, αλλά αρχιτέκτονας) τώρα ερμηνεία του θείου ρήματος του Ιησού είναι η εξής: Και πρώτα θα ήταν ανεπίτρεπτα εγωιστικό, ο Ιησούς ο οποίος όταν έκανε θαύματα ζητούσε «μηδενί ειπείν το γεγονός», τώρα να είναι τόσο απόλυτος με τον εαυτό-του.

Το νόημα-Του όμως, λέω εγώ, είναι κάπως έτσι, απευθυνόμενος βεβαίως, και εκ πρώτης όψεως, σε Εβραίους: «Βρε υπανάπτυκτοι Εβραίοι, νομίζετε πως μπορείτε, νήπιοι εσείς, να καταλάβετε το νόημα του θείου αυτού λόγου; Η νομίζετε πως για σας είναι που τον είπα! Για τους Έλληνες τον είπα: ΄Ότι, το γεγονός και μόνο, πως εγώ ο Θεός, βρίσκομαι ως άνθρωπος εδώ μπροστά-σας, (με ό,τι εσχατολογικά σημαίνει το γεγονός) αυτό ακριβώς είναι η α λ ή θ ε ι α . Και αυτός είναι ο «καινός τρόπος» αναζήτησής-της, που ως Θεός αποσταλμένος, κόμισα εγώ στον κόσμο, για να μη πω, «στον ελληνικό κόσμο»… Και «τοις φρονίμοις ολίγα» φίλε πάτερ! Μπορείτε άραγε να μου πείτε ποιος άλλος λαός, αν όχι οι άρχοντες της ειδωλολατρίας, οι Έλληνες, εκχριστιανίστηκαν εκ βάθρων, μέσα μόνο σε έναν αιώνα! Με τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα να διακηρύσσει (μόλις 150 χρόνια μετά) ότι ο Χριστιανισμός έχει δυο υποθήκες: Την Παλαιά Διαθήκη και την Ελληνική Φιλοσοφία.

Όπως, και σε τρεις πάλι αιώνες, (τι «ελληνικός» κι αυτός συμβολισμός) να ανατείλει η νέα εποχή: Εποχή της τριαδικότητας (ή τριαδικής θεολογίας) με τους Καππαδόκες, εξ Ελλήνων, Ρωμηούς φιλοσόφους, τους Γρηγόριους, (Νύσσης και Ναζιανζού) Βασίλειους και Χρυσοστόμους, οι οποίοι και «Πατέρες» των Ελληνοχριστιανών ονομάστηκαν! Κατά το ότι ουδέν άλλο απέδειξαν, παρά την απ’ αιώνων συνέχεια, όχι τόσο της Ελληνικής Φιλοσοφίας, όσο του «Ελληνικού Τρόπου», σεβαστέ-μου πάτερ Νικόλαε.

Και τώρα περί Δύσης και δυτικής θεολογίας.

Και πρώτα, γνωρίζετε, πως η δυτική ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όπως τα διαχώρισε ήδη ο Μέγας Κωνσταντίνος, δεν έζησε και πολύ.

Μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα, έπεσε θύμα άγριου εποικισμού, από ιδίως βαρβαρικά φύλα, φράγκων και τευτόνων, που σαν πλημμυρίδα κατέρχονταν, και κυρίως, από την πιο βόρεια παγωμένη Ευρώπη.

Φύλα τα οποία δεν κατακτούσαν απλώς: Αλλά ερήμωναν ότι και όποιον βρισκότανε μπροστά τους! Ούτε ναοί, ούτε ιερά, η δημόσια κτήρια, ακόμα και γεφύρια παρέμειναν όρθια στο πέρασμά-τους.

Η σφαγή δε των εκεί Ρωμαίων πολιτών, υπήρξε τρομαχτική, ενώ όσοι ελάχιστοι σώθηκαν από την σφαγή, έγιναν άκληροι δουλοπάροικοι, στον εκάστοτε βάρβαρο φραγκοτεύτονα ιδιοκτήτη τιμαρίου.

Καταστροφή που συμπληρώθηκε από την άλλη επέλαση, το ίδιο άγριων φύλων, της Ασιατικής στέπας! Τα βάρβαρα φραγκοτευτονικά κ.λπ. εκείνα φύλα, (καταγράφονται πέρα από 20 τέτοια φύλα) διαπίστωσαν κάποτε μετά και τον 7ο αιώνα, ότι κάποιον πολιτισμό βρήκαν και τον κατάστρεψαν! Δίψα-τους λοιπόν ήταν να εκπολιτιστούν κι αυτοί! Και επειδή τότε, πρώτο τεκμήριο πολιτισμού ήταν ο Χριστιανισμός, «εκχριστιανίστηκαν» και εκείνοι, οι πρώην βάρβαροι! Πως όμως να κατανοήσουν την τριαδικότητα της ελληνικής φιλοσοφίας, οι εκ πεποιθήσεως βάρβαροι… Γι’ αυτό υιοθέτησαν την πιο απλουστευτική μορφή του Χριστιανισμού, την μονοφυσιτική! Μέχρι που ανέτειλε το άστρο ενός ιδιοφυούς φράγκου ηγεμόνα, στο τέλος του 8ου αιώνα, ό οποίος αποφάσισε να κάνει, στο Άαχεν, μια δεύτερη «αυτοκρατορία» στην Δύση, ως αντίποδα στην Ανατολική Αυτοκρατορία της Ρωμανίας στην Κωνσταντινούπολη.

Πολιτική ιδιοφυΐα, όπως ήταν ο Καρλομάγνος, αμέσως αντιλήφθηκε πως αντίποδα στην Κωνσταντινούπολη, μόνο μια άλλη εκδοχή του Χριστιανισμού μπορούσε να το κάνει… Συγκέντρωσε λοιπόν στην αυλή-του ο Καρλομάγνος, πλήθος θεολόγων, στους οποίους ανέθεσε αυτή την αποστολή! Και η λύση βρέθηκε στον Λατίνο θεολόγο από την Αφρική, τον Ιερό Αυγουστίνο! (Δεν θα ήταν υπερβολή, να λεχθεί, πως όλη η πολιτισμική εξέλιξη της Δύσης οφείλεται στην θεολογική σκέψη, ενός και μόνου ανθρώπου, του Ιερού Αυγουστίνου!) Λίγα λόγια λοιπόν γι’ αυτόν είναι απαραίτητα: Θα φωτίσουν άλλωστε την φύση του Δυτικού τρόπου πρόσληψης του Χριστιανισμού.

Από την «αυλή» άλλωστε, του Καρλομάγνου, πήγασαν, μέχρι τον Θωμά Ακουϊνάτη (ΙΓ΄ αιώνας) τουλάχιστο δέκα βιβλία δυτικών θεολόγων, με τον γενικό τίτλο «contra errores Graecorum»! («Ενάντια στα ελληνικά λάθη…») Ο Αυγουστίνος λοιπόν, από τη Νουμιδία της Αφρικής, λαμπρός ειδωλολάτρης, με λαμπρές νομικές σπουδές, ήταν περιώνυμος για τον έκκλητο βίο και την ασωτία-του! Υπήρξε μάλιστα, ακόλουθος κάποτε του Μανιχαϊσμού… Είχε όμως μια βαθιά θρησκευόμενη μητέρα, (την μετέπειτα Αγία Μόνικα) στις έντονες προσευχές της οποίας οφείλεται και η μεταστροφή-του στον Χριστιανισμό! Ως χριστιανός δε διέπρεψε σε «προσευχή και νηστεία», και ενωρίς ανέλαβε το αξίωμα του Επισκόπου της Χριστιανικής εκκλησίας στην Αφρική.

Πλην όμως ο Αυγουστίνος δεν γνώριζε, (μισούσε για την ακρίβεια, και το διακήρυσσε) την Ελληνική γλώσσα, την οποία ούτε να διαβάζει, ούτε να την γράφει, μπορούσε.

Συνεπώς η επαφή-του με τις πηγές, του Χριστιανισμού ως δόγματος, οι οποίες ήσαν γραμμένες στην ελληνική γλώσσα, γινόταν από λατινικές …μεταφράσεις! Εξ αυτού και οι ερμηνείες-τους από τον Αυγουστίνο, ήσαν προϊόν αυτοσχεδιασμού από ένα ισχυρό μεν, αλλά όχι χριστιανικό, παρά νομικό πνεύμα, όπως ήσαν οι νομικές σπουδές του ανδρός.

Καθόλου παράξενο λοιπόν που ο χριστιανισμός του Αυγουστίνου, με την δικανική ερμηνεία που ο ίδιος, αυτοσχεδιάζοντας, πρότεινε, μετάτρεψε το ευ-αγγέλιο του Χριστού, σε κώδικα ξηρής ηθικής συμπεριφοράς! Και όμως, ελέω και Καρλομάγνου, ολόκληρο το δυτικό χριστιανικό δόγμα, κατάντησε τρόπος χ ρ ή σ ε ω ς του βίου.

Δόγμα στο οποίο άνθισε η χειρότερη έρημος της χρησιμοθηρικής θεολογίας, και όχι μόνης…, του Ευρωπαϊκού σχολαστικισμού, με κορυφαίο τον Θωμά Ακουϊνάτη! (Summa Theologiae) Και τώρα για τον «Θεό» του Πάπα Ρώμης. (Παραπέμπω, σχετικά, αγαπητέ πάτερ Παναγιώτη, στην διδακτορική Διατριβή του, μετέπειτα Καθηγητή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, «νέου φιλοσόφου» Σπύρου Κυριαζόπουλου, «Προλεγόμενα εις την Ερώτησιν περί Θεού») Και πρώτα ό,τι ανάφερα και στην αρχή: Ο ελληνικός τρόπος αναζήτησης της αλήθειας, και η καισαρική διαφορά-του από τον τρόπο που αναζητεί το ίδιο πράγμα η Δύση του Αυγουστίνου και βεβαίως του Καρλομάγνου.

Εκεί λοιπόν, στον τόπο της χρησιμοθηρίας, ερώτηση δεν είναι ΠΩΣ αναζητείται, αλλά στεγνό, ΤΙ είναι η αλήθεια! Και γεγονός που φυσιολογικά ακολουθεί, ΠΟΙΟΣ, ακριβέστερα ποια αυθεντία, την κατέχει την αλήθεια! Κάποια λοιπόν αναμφισβήτητη αυθεντία πρέπει να κατέχει εξ αποκαλύψεως την αλήθεια.

Και κυρίαρχη αυθεντία δεν μπορεί να είναι άλλη από τον «διάδοχο» του Αποστόλου Πέτρου στην εκκλησία, την οποία …ίδρυσε ο Απόστολος Πέτρος στην Ρώμη, ο οποίος βέβαια είναι ο εκάστοτε Πάπας Ρώμης! (Ανεξάρτητα φυσικά από το γεγονός ότι, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, ποτέ ο Πέτρος, δεν πάτησε το πόδι-του στην Ρώμη…) Συνεπώς κάθε άλλο ερώτημα, τάχα, περί του ΠΩΣ αναζητείται η αλήθεια, είναι αιρετικό, οφειλόμενο στην «κακοδοξία» των Ελλήνων! Εξ ου και τα errores graecorum… Όλα αυτά όμως τα «ευτράπελα» των Δυτικών, παρήγαγαν ένα Θεό απόκοσμο, στυγνό δικαιοκρίτη και αδέκαστο, ανίκανο δηλ. και να συγχωράει, κυρίως χωρίς την μεσολάβηση του αυθεντικού αντιπροσώπου-του επί της γης, δηλ. του Πάπα Ρώμης. (Με χαρακτηριστικότερο, για την περίπτωση, το μουσικό δράμα Τανχώυζερ, του Ριχάρδου Βαγγνερ) Ενός θεού δηλ. ανελεύθερου, αφού ο ίδιος είναι υ π ο τ α γ μ έ ν ο ς στις επιταγές της θείας δικαιοσύνης-του… (Ουδέν άλλο δηλ. από τον θεό Votan της σκανδιναβικής μυθολογίας, ο οποίος ήταν επίσης υποταγμένος, σε υπέρτερες μαγικές δυνάμεις, των πρωτογόνων φραγκοτευτονικών φύλων, όσων κατάκλυσαν τότε την Ευρώπη!) Ένας Θεός, όπως είπαν, τον οποίο ούτε να αγαπήσεις, ούτε να προσευχηθείς σ’ αυτόν μπορείς! Ένα θεό αδιέξοδο τέλος, τον οποίο δικαίως πράττοντας, «θανάτωσε» ο Φρειδερίκος Νίτσε, πριν το τέλος του 19ου αιώνα! Αυτό είναι ό,τι μας χωρίζει τους Ορθόδοξους της Ανατολής, από τον Πάπα και τους Δυτικούς της Ευρώπης.

Και μόνο απ’ αυτό το γεγονός, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, είναι κατακριτέος, αν τα γνωρίζει και εντούτοις, διακηρύσσει την πρεμούρα, ακαίρως να μας εξωθεί σ’ αυτούς, και είναι διπλά κατακριτέος αν δεν τα γνωρίζει, ως όφειλε, όντας αρχηγός της Μεγάλης εν αιχμαλωσία Εκκλησίας, καθώς έλεγε και ο Στήβεν Ράνσιμαν… Η Κριτική όμως δεν σταματά εδώ.

Συνεπώς θα επανέλθω, φίλε και σεβάσμιε πάτερ Παναγιώτη… Όπου θα σχολιάσομε και την άλλη μωρία, περί τάχα Σλαβοποίησης του Αγίου Όρους από την Μόσχα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους