Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενώπιον της Ευρώπης

~~~~~~~~~~~~~~~~~ (Ως προδημοσίευση από το υπό έκδοση βιβλίο του γραφοντος) Ήδη συμπληρώθηκε ο προεκλογικός σάλαγος, (1907) και οι εκλεγέντες ευρωβουλευτές-μας είναι πλέον ασφαλείς στις έδρες-τους.

Συνεπώς δεν κινδυνεύει ο γράφων, να κατηγορηθεί για προσπάθεια άμεσου ή έμμεσου επηρεασμού των ψηφοφόρων υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος, για ό,τι θα καταθέσει στο σημερινό σημείωμα.

Θα ήταν βέβαια ουτοπία να αναμένει κανείς, ότι καν ψυχανεμίστηκαν οι άνθρωποι, είτε οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές, είτε οι λάλοι κομματικοί άρχοντες της εξαγγελτικής ρητορείας, ότι η Ευρώπη η ίδια θεωρεί μυκτηρισμό-της πια να την ονομάζουν οικονομικό συνεταιρισμό, ενώ θεωρεί ιδανικό-της, να αποτελεί την «Ευρώπη των Πολιτισμών»! Τι, σ’ αυτό τον προεκλογικό συμφυρμό, ακούστηκε να αρθρώνεται ως λόγος, πέρα από τις συνήθεις παλαιοντολογικές φωνασκίες περί «ευρωπαϊκού κεκτημένου», της οικονομίας οι μεν, των κατακτήσεων των εργαζομένων οι δε; Περί συμμετοχής μας στην Ευρώπη των Πολιτισμών, με όρους πολιτισμού, ουδέν.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι νέο: Με ποιο τάχα όραμα επιδίωξε την ένταξή-της στην Ευρώπη, είτε η Κύπρος, είτε η Ελλάδα; Ο ίδιος ο «αρχιμηχανικός» της ελληνικής ένταξης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που μέχρι σε ένα και μόνο έφταναν οι αναμφισβήτητες βεβαίως ικανότητές-του, τη διαχειριστική πράξη, (ως εκεί!) επέβαλε ως «όραμά-του» την ένταξη, για να …σωθεί οικονομικά η Ελλάδα! Και, πανομοιότυπα, οι εδώ «υπομηχανικοί-μας» αργότερα, μη έχοντες βέβαια το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, εξάγγελλαν ως όραμα τη σωτηρία-μας από το τουρκικό όρνεο! Και οι Έλληνες, (ένθεν κακείθεν του Αιγαίου) με την ανεπίτρεπτη κρίση ταυτότητας που μας δέρνει, βουλιάζαμε χωρίς επίγνωση, σε ό,τι σωτηριολογικά αποκαλούσαμε χαζοχαρούμενα, «ευρωπαϊκό κεκτημένο». Χωρίς ιστορική προϋπόθεση.

Χωρίς προ-τιθέμενους όρους πολιτισμού, και συνεπώς με την ασφαλέστερη μέθοδο θανάτου… Του οποίου ο κατά συρροή τουρκικός ορυμαγδός εμπαιγμού που ακολούθησε τη διαβόητη ένταξή-μας, αποτελεί μόνο το προοίμιο.

Και τι υπαινίσσεται ο γράφων; Ότι οφείλαμε βεβαίως, εισερχόμενοι στην Ευρώπη των πολιτισμών, να πάμε κομίζοντας εκεί ως προϋπόθεση την πρόταση πολιτισμού που μας συγκρότησε ως έθνος.

Πρόταση που αν είχαμε την ελάχιστη επίγνωση του είδους-της, θα γνωρίζαμε και ότι αποτελεί όχι μόνο πνευματική υπερδύναμη, αλλά και τη μόνη πια για τον ίδιο τον δυτικό πολιτισμό έξοδο, από τα ήδη ιχνηλατούμενα αδιέξοδα της άκρατης χρησιμοθηρίας-του! Αυτά, φίλε αναγνώστη, δεν αποτελούν ρομαντικές εξάρσεις ενός επιφυλλιδογράφου εφημερίδας, που τάχα δεν έχουν σχέση με τη σοβαρή πολιτική του καιρού-μας.

Ένα παράδειγμα ίσως βοηθήσει, το προ δεκαετίας παράδειγμα Οτσαλάν! Και ιδού πώς: Η ελληνική πρόταση πολιτισμού έχει ένα υπέρτατο νόμο, πανάρχαιο και ιερώς απαραβίαστο, που ορίζει την προστασία του «ικέτη»! Νόμο μάλιστα άγραφο, και συνεπώς μη δυνάμενο να αλλάξει ή να τροποποιηθεί από άνθρωπο, που ουδείς τόλμησε ποτέ να παραβεί, ακόμα κι όταν ικέτης ήταν ο ίδιος ο νικητής των Πλαταιών, ο Παυσανίας.

Αυτόν ακριβώς τον νόμο, αν η Ελλάδα είχε βέβαια εισέλθει στην Ευρώπη με προϋποθέσεις συνεταίρου, ο οποίος κομίζει προτασσόμενη πρόταση πολιτισμού, θα μπορούσε, καθαρά και ξάστερα, να τον είχε επικαλεσθεί, και όχι την ανάξια για κράτος θλιβερή συνωμοτική μωρία της Κένυας, (που επέλεξε ο τότε πρωθυπουργός της) ώστε και τον ι κ έ τ η Οτσαλάν να σώσει, αλλά και τον διεθνή εξευτελισμό να αποφύγει.

Εδώ πέρα η Ιταλία αρνήθηκε να τον εκδώσει, επικαλούμενη μια συνταγματική-της πρόνοια, που έχει ιστορικό βάθος μερικών δεκαετιών.

Όχι ένα άγραφο νόμο με ζωή που αριθμεί χιλιετίες, και προέρχεται μάλιστα από τον πολιτισμό, που η ίδια η Ευρώπη καυχάται πως είναι γενεσιουργός του πολιτισμού-της! Αυτή τη δύναμη λέω εγώ θα είχαμε οι Έλληνες, αν πρώτο γνωρίζαμε τον εαυτό μας και το ιδιοπρόσωπο και συνεχές του πολιτισμού-μας, και δεύτερο αν αυτό το γεγονός το θέταμε ως πρωταρχή της συμμετοχής μας στο μεγάλο ευρωπαϊκό πείραμα.

Τότε δεν θα είχαμε την ανάγκη να στέλνομε τις μάνες των «αγνοουμένων» με τις φωτογραφίες ανά χείρας, να εκλιπαρούν έξω από τις πρεσβείες, παρά θα λέγαμε, και πάλι καθαρά και ξάστερα, ότι δε μπορούμε να συναινέσομε σε έναρξη ενταξιακών συνομιλιών μαζί-της, πριν η Τουρκία παραδώσει προς ταφή, τους «νεκρούς» της εισβολής, διότι αυτό μας απαγορεύει υπέρτατος άγραφος νόμος του πολιτισμού-μας, που είναι πια και νόμος της Ευρώπης.

Ο νόμος δηλ. «ταφής των νεκρών», που οδήγησε την πόλη της Αθήνας, παρά τις περί του αντιθέτου προτροπές του ίδιου του Σωκράτη, στην περιβόητη καταδίκη σε θάνατο, των οχτώ νικητών στις Αργινούσες στρατηγών, διότι δεν περισυνέλεξαν προς ταφή, τους νεκρούς της ναυμαχίας εκείνης! Αλλά όλα αυτά τα «ελληνάρικα» ποιος ο που θα τα εννοήσει επαγγελματίας της τρέχουσας πολιτικής … Χ ά ρ η ς Φ ε ρ α ί ο ς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους