‼ Ο Καποδίστριας 🟨Ο Καζαντζάκης με ποιητική γλώσσα και στοιχεία χορού, με έντονη λυρική διάσταση και φιλοσοφικές προεκτάσεις, με θεατρική γραφή που συνδυάζει ιστορικά γεγονότα με ερωτήματα σχετικά με...

Πλήρες Κείμενο:

‼ Ο Καποδίστριας 🟨Ο Καζαντζάκης με ποιητική γλώσσα και στοιχεία χορού, με έντονη λυρική διάσταση και φιλοσοφικές προεκτάσεις, με θεατρική γραφή που συνδυάζει ιστορικά γεγονότα με ερωτήματα σχετικά με την προσωπική ελευθερία, την ηθική ευθύνη και την ιστορική μοίρα, δημιούργησε την έμμετρη τραγωδία βασισμένη στη ζωή και τον θάνατο του Ιωάννη Καποδίστρια. 🎭Το έργο γράφτηκε το 1944 κατά τη γερμανική κατοχή.

Έναυσμα υπήρξε η τραγωδία ΄΄Αντάρα στ' Ανάπλι΄΄ του Γιώργου Θεοτοκά. 🎭Αναφέρεται στις τελευταίες στιγμές πριν από τη δολοφονία του Καποδίστρια (πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831 π.ημ.), ο οποίος γνωρίζει ότι υπάρχει συνωμοσία εναντίον του και προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κρίση με εσωτερικό και εξωτερικό διάλογο με άλλους ιστορικούς χαρακτήρες, όπως ο Μακρυγιάννης και ο Κολοκοτρώνης. 🎭Το έργο εξερευνά την ένταση ανάμεσα στις αρχές της ελευθερίας και της τάξης, τις συνέπειες της πολιτικής αδιαλλαξίας και την ιστορική μοίρα της Ελλάδας. 🎭Πρώτη παράσταση: Εθνικό Θέατρο της Ελλάδος, 25 Μαρτίου 1946. Σκηνοθεσία Σωκράτη Καραντινού και σκηνικά και κουστούμια Νίκου Εγγονόπουλου.

Την παράσταση παρακολούθησαν ο Νίκος και η Ελένη Καζαντζάκη. 🎭Το έργο ξαναπαρουσιάστηκε από το Εθνικό Θέατρο το 1976 σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού και μουσική Μίκη Θεοδωράκη. 🟨Έχει κριθεί ως μια από τις σημαντικότερες δραματουργικές προσεγγίσεις της νεότερης ελληνικής ιστορίας στον ελληνικό 20ό αιώνα.

Πηγή: ΄΄Αγώνας της Κρήτης΄΄ – άρθρο 16-2-2019 🟡Ένα πολύ ωραίο απόσπασμα: Στη σκηνή ο Καποδίστριας και ένας παπάς που τον εξομολογεί. Ο Κυβερνήτης λυγίζει: Καποδίστριας: «Πολλά δεν έχω γέροντα να πω… λίγες χαρές, δουλειά πολλή, σεμνές ανάγκες.

Λόγο βαρύ θα πω, ο Θεός ας με συγχωρνάει.

Καμιά δεν πάτησα εντολή του, δεν θυμούμαι… Ένα μονάχα βάρος νιώθω στην καρδιά μου. Κουράστηκα! Σιχάθηκα! Δεν τους θέλω τους Έλληνες! Συμφέροντα, ψευτιές, ατιμίες, προδοσίες… Σιχάθηκα τους Έλληνες.

Μοχθώ παλεύω πονώ και χάνομαι γι’ αυτούς, μα δεν τους θέλω.

Το αθάνατο το φως μολεύουν (μολύνουν) της Ελλάδας.

Γεράσαν όλοι τους στα μίση, στις κλεψιές, στις ατιμίες, στους φόνους.

Η μόνη ελπίδα πια, η μεγάλη, τα παιδιά τους.

Γι’ αυτό έχω τόσο πόθο για σχολειά.

Γι’ αυτό μαζεύω απ’ τους δρόμους τα ορφανά και νοιάζομαι για τις μανάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους. Έλληνες ίσως να γενούν αυτοί μια μέρα». σχόλιο 1

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους