Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, πριν από ένα χρόνο, ήρθε στη ζωή η κόρη μου.

Χάρη στη γιατρό και τη μαία μου, και χάρη φυσικά στην τύχη, είχα έναν καταπληκτικό τοκετό, κι έτσι μπορώ να θυμάμαι με πολλή ομορφιά την πρώτη φορά που την είδα να ανοίγει τα μάτια της και την πρώτη φορά που την πήρα αγκαλιά.

Εγώ δεν ήμουν από τις εγκυμονούσες που ένιωθα ότι αγαπάω αυτόματα το έμβρυο που κυοφορούσα.

Ενιωθα φόβο και ανησυχία και συγκινήσεις και αμφιβολίες και πολλά πολλά άλλα πράγματα.

Ενιωθα όμως πάρα πολύ ότι θέλω να τη γνωρίσω, είχα μια απίστευτη προσμονή να δω και το ζήσω αυτό το πλάσμα.

Κι έτσι την ώρα του τοκετού, για να μην φοβάμαι έκανα ήδη σχέδια για το μέλλον.

Δεν ξέρω γιατί οδηγήθηκε εκεί το μυαλό μου, αλλά μας είχαν κάνει δώρο ένα βρεφικό μαγιό και όσο κρατούσε ο τοκετός το μόνο που έβλεπα όταν έκλεινα τα μάτια μου είναι τις δυο μας να βουτάμε στη θάλασσα.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, δεκάδες βόλτες στη θάλασσα μετά, εκατοντάδες πάνες μετά, εκατομμύρια αγκαλιές μετά , ο ήχος του γέλιου της, το ´´μαμά´´ που λέει, τα χέρια που απλώνει για να την πάρω αγκαλιά, ο εξονυχιστικός τρόπος που κοιτάζει ανακαλύπτοντας τον κόσμο, ο ενθουσιασμός για όλα τα απλά της ζωής όπως τα δέντρα, τα ζώα, και οι κούνιες, η συνεχής διεκδίκηση να πάρει αυτό που θέλει, βρίσκουν όλα ένα τρόπο να με συγκινούν καθημερινά.

Θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι όλα είναι εύκολα, ροζ και ανώδυνα.

Δεν είναι.

Και η τελειότητα στη μητρότητα δεν υπάρχει.

Αν κάτι όμως έμαθα μέχρι τώρα, με ένα σωρό αντιφάσεις να συνυπάρχουν μέσα μου, είναι πως με έκανε πιο ανθρώπινη.

Χρόνια πολλά Χαρά. Δεν το ξέρεις ακόμα, μα είσαι η μικρή πατρίδα που κουβαλάω πάντα στην καρδιά μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους