Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🇮🇹⚔️Ιταλία - Ο Μεγαλύτερος Εχθρός των Ελλήνων στον 20ό Αιώνα🇬🇷 «Η χώρα η οποία έχει βλάψει πιο πολύ την Ελλάδα, με απόσταση, είναι η Ιταλία…Επιθυμούσαν τον έλεγχο των Δωδεκανήσων, επιθυμούσαν τον έλεγχο της Μικράς Ασίας (είχαν βάσεις στη Μικρά Ασία)· όταν εμείς πήραμε το κομμάτι της Σμύρνης, ήταν εκείνοι που το υπονόμευσαν περισσότερο εξ’ αρχής.

Είχαν τα Δωδεκάνησα στα οποία απαγόρευσαν, από ένα σημείο και πέρα, τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας.» ~Μαρία Ευθυμίου,Ιστορικός~ Είθισται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (όπως έχω αναφέρει και σε άλλο άρθρο μου σχετικά με τον ανάλογο εχθρικό ρόλο των Βουλγάρων)να θεωρεί ότι οι μεγαλύτεροι εχθροί του Ελληνισμού κατά τον περασμένο αιώνα υπήρξαν οι Τούρκοι και οι Γερμανοί.

Και πράγματι, οι πληγές που άφησαν η τουρκική βαρβαρότητα της Μικρασιατικής Καταστροφής και η γερμανική θηριωδία της Κατοχής παραμένουν βαθιές και ανεξίτηλες στη συλλογική μας μνήμη.

Όμως πίσω από τις φανερές συγκρούσεις, πίσω από τις στρατιωτικές επεμβάσεις και τις ανοιχτές εχθροπραξίες, υπήρξε μία δύναμη πιο διαχρονική, πιο ύπουλη και πιο σταθερά προσανατολισμένη στην υπονόμευση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων,η Ιταλία.

Μία χώρα η οποία, σχεδόν σε κάθε μεγάλη εθνική δοκιμασία του Ελληνισμού κατά τον 20ό αιώνα, βρέθηκε απέναντι στις ελληνικές επιδιώξεις.

Άλλοτε φανερά.

Άλλοτε παρασκηνιακά.

Άλλοτε με όπλα.

Άλλοτε με διπλωματικές μεθοδεύσεις.

Πάντοτε όμως με γνώμονα την αποτροπή της Ελλάδος από το να καταστεί κυρίαρχη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια. Η Ιταλία δεν υπήρξε απλώς ένας συγκυριακός αντίπαλος.Υπήρξε ο σταθερός γεωπολιτικός ανταγωνιστής του Ελληνισμού.

Από τις αρχές ακόμη του 20ού αιώνα, όταν η Ελλάδα επιχειρούσε να ολοκληρώσει την εθνική της αποκατάσταση, η Ρώμη στεκόταν εμπόδιο. Στη Βόρειο Ήπειρο, την ώρα που ο ελληνικός στρατός απελευθέρωνε με αίμα τις πατρογονικές εστίες του Ελληνισμού, η Ιταλία ήταν εκείνη που πίεσε για τη δημιουργία του αλβανικού κράτους και τον ακρωτηριασμό της Ηπείρου.

Δεν επιθυμούσε μία ισχυρή Ελλάδα απέναντι από την Αδριατική.Δεν επιθυμούσε ελληνικό έλεγχο της Ηπείρου και της Βορείου Ηπείρου.

Ήθελε ένα αδύναμο ελληνικό κράτος και μία εξαρτημένη Αλβανία ως ιταλικό προτεκτοράτο.

Και όταν οι Βορειοηπειρώτες ύψωσαν τη σημαία της αυτονομίας τους, όταν διακήρυξαν ότι δεν θα παραδοθούν αμαχητί, η Ιταλία ήταν πάλι εκεί, εργάτης της διπλωματικής ανατροπής, μέχρι να επιστρέψει η περιοχή υπό αλβανικό έλεγχο.

Στη συνέχεια στην Μικρά Ασία, η ιταλική υποκρισία έφθασε στο απόγειό της.

Επισήμως σύμμαχος της Αντάντ.Στην πράξη όμως συνομιλητής και υποστηρικτής του Κεμάλ.

Την ώρα που ο ελληνικός στρατός πολεμούσε στα βάθη της Ιωνίας, εκπληρώνοντας τις αποφάσεις των συμμάχων, η Ιταλία εξόπλιζε, ενίσχυε και νομιμοποιούσε τον τουρκικό εθνικισμό.

Άνοιγε αποθήκες όπλων.

Παραχωρούσε διευκολύνσεις.

Έδινε στον Κεμάλ χρόνο, χώρο και εφόδια για να οργανώσει την αντεπίθεσή του. Η Ρώμη δεν μπορούσε να ανεχθεί μία Ελλάδα ισχυρή στη Σμύρνη, στην Ανατολική Θράκη, στο Αιγαίο.Η Μεσόγειος έπρεπε να γίνει «Mare Nostrum» και για να γίνει ιταλική λίμνη, ο Ελληνισμός έπρεπε να ηττηθεί.

Έπειτα ήρθε ο φασισμός. Ο Μουσολίνι δεν έκρυψε ποτέ το μίσος και τη ζήλια του απέναντι στην Ελλάδα.

Η νίκη των Ελλήνων το 1940 δεν ήταν απλώς μία στρατιωτική ήττα της Ιταλίας.

Ήταν ο απόλυτος εξευτελισμός του φασιστικού μεγαλείου της Ρώμης. Οι Έλληνες, μόνοι, πεινασμένοι, αριθμητικά αλλά και εξοπλιστικά κατώτεροι, συνέτριψαν τον μύθο της ιταλικής αυτοκρατορίας στα βουνά της Βορείου Ηπείρου.

Για πρώτη φορά ο Άξονας γονάτιζε.

Και γονάτιζε από Έλληνες.

Αυτό η Ιταλία δεν το συγχώρησε ποτέ.

Η κατοχή που ακολούθησε δεν ήταν «ρομαντική», ούτε «ανθρώπινη», ούτε η κινηματογραφική ψευδαίσθηση ενός εύθυμου κατακτητή με μαντολίνο και τραγούδια.

Ήταν κατοχή βίας, πείνας, λεηλασίας και τρόμου. Οι Ιταλοί κατακτητές εκτέλεσαν, βασάνισαν, έκλεψαν, βίασαν και καταπίεσαν.Για να μιλήσουμε και με νούμερα στον ιταλικό στρατό κατοχής χρεώνονται τουλάχιστον 10.000 εκτελέσεις και 20.000 ομηρίες όπως και η αγαστή συνεργασία με τους Γερμανούς συμμάχους τους σε πολλές σφαγές και μακελειά ανά την επικράτεια. Στα Δωδεκάνησα επιχείρησαν να σβήσουν τη γλώσσα, την πίστη και την ελληνική συνείδηση.

Απαγόρευσαν την ελληνική παιδεία.

Επέβαλαν βίαιη ιταλοποίηση.

Ονειρεύονταν έναν Ελληνισμό υποταγμένο, αλλοιωμένο, εξαφανισμένο.

Όμως απέτυχαν.Γιατί απέναντί τους βρήκαν έναν λαό που μπορεί να λυγίζει, αλλά δεν παύει να αντιστέκεται.Όταν η Ιταλία κατέρρευσε το 1943, δεν κατέρρευσε από ανθρωπισμό ή μεταμέλεια.

Κατέρρευσε επειδή έχασε τον πόλεμο.

Ακόμη και μεταπολεμικά, όμως, η γεωπολιτική γραμμή παρέμεινε ίδια. Η Ιταλία υποστήριξε συχνά δυνάμεις ανταγωνιστικές προς τα ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επιδίωξε ισορροπία με την Τουρκία.

Στήριξε σχέδια που περιόριζαν την ελληνική επιρροή.Επέλεξε επανειλημμένα την εξυπηρέτηση των δικών της στρατηγικών συμφερόντων εις βάρος του Ελληνισμού.

Διότι τα κράτη δεν λειτουργούν με αισθήματα.

Λειτουργούν με συμφέροντα.

Και η Ιταλία, σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα, είδε πολλές φορές την Ελλάδα όχι ως φίλη, αλλά ως εμπόδιο.

Η ιστορία δεν γράφεται με ψευδαισθήσεις.

Δεν γράφεται με εύκολα συνθήματα περί «μεσογειακής αδελφοσύνης». Γράφεται με αίμα, αποφάσεις, συμμαχίες και προδοσίες.Ο Ελληνισμός πλήρωσε ακριβά την αφέλεια να πιστεύει ότι οι απειλές εμφανίζονται μόνο από τον Βορρά ή την Ανατολή.

Κάποιες φορές εμφανίστηκαν και από τη Δύση.

Με λατινικά σύμβολα, ρωμαϊκές φιλοδοξίες και αυτοκρατορικά όνειρα.Κι όμως, παρά τις επιβουλές, τις εισβολές, τις διπλωματικές μεθοδεύσεις και τις κατοχές, η Ελλάδα επέζησε.

Γιατί οι αυτοκρατορίες γεννιούνται και πεθαίνουν.

Αλλά τα έθνη επιβιώνουν όταν οι άνθρωποί τους θυμούνται ποιοι είναι.

Όταν αρνούνται να παραδώσουν την ιστορία, την ταυτότητα και την αξιοπρέπειά τους.Και αυτή υπήρξε πάντοτε η μεγαλύτερη αποτυχία όσων επιχείρησαν να λυγίσουν τον Ελληνισμό.

Ότι κατάφεραν να τον πληγώσουν.

Αλλά ποτέ να τον εξαφανίσουν. ✍ Στυλ.

Καβάζης 📸«Ύψωμα 731, Μάρτιος 1941, Χιλιάδες στρατιώτες της Ιταλίας επιχείρησαν να λυγίσουν την ελληνική άμυνα με αλλεπάλληλες επιθέσεις, καταιγισμό πυροβολικού και ανθρώπινα κύματα.

Απέναντί τους στάθηκαν οι Έλληνες υπερασπιστές του 731 εξαντλημένοι, λιγοστοί, αλλά ατρόμητοι και ανυπότακτοι.Για ημέρες ολόκληρες, το ύψωμα μετατράπηκε σε κόλαση φωτιάς και αίματος.

Κι όμως δεν έπεσε.Εκεί γράφτηκαν οι “Νέες Θερμοπύλες” του Ελληνισμού. Μία από τις πιο ηρωικές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας.» 🇬🇷⚔️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους